Over de legitimiteit van hadith en de documentaire over Khashoggi

Sommigen willen liever dat ik over mezelf schrijf dan dat ik de stukjes van Ahmad vertaal en hier plaats. Ik ben van plan om het beide te blijven doen.

Ik las vandaag een interessant artikel, The Secret History of Hadith: The Prophet Refused it and Abu Bakr Burnt It, waarin de legitimiteit van de hadith (opgetekende overleveringen uit het leven van de profeet) in twijfel wordt getrokken. Enkelen beweren zelfs dat de Profeet zelf tijdens zijn leven verboden heeft om over hem en zijn leven te schrijven en dat alleen de Koran zelf bewaard zou moeten blijven voor de mens als leidraad voor het leven. Ikzelf ben voor deze zienswijze en heb, toen ik nog op facebook zat, in een groep gezeten van gelijkgestemden. Nadat ik de de Koran had gelezen in 1978 was ik overtuigd van de waarheid in dit mooie boek. Zelfs ging ik zover dat ik mij bekeerde tot de islam en al mijn boeken en spullen achterliet in het pand waar ik toen woonde. Ik nam alleen mijn Koran, mijn kleding en een matras mee. Een heel drastisch besluit. Later heb ik me verder verdiept in de islam en het soefisme. Ook heb ik diverse werken met hadith gekocht en gelezen, waaronder alle delen van Buchari. Sommige hadith vormen een bevestiging van wat ook in de Koran te lezen staat of daaruit afgeleid kan worden. Andere kan ik absoluut niet verenigen met wat ik in de diverse vertalingen van de Koran heb gelezen. De Koran heeft mij in 1978 overtuigd om mij te bekeren. Het gevoel dat ik toen had was een gevoel van herkenning en meeleven met hoe het moet zijn geweest voor de Profeet een zijn sahabas (metgezellen). De hadith, die ik veel later las, hebben daar voor mij nooit wat aan toegevoegd. Integendeel brachten deze me aan het twijfelen door hun hardvochtigheid, schijnbare afwezigheid van genade en vooral hun vrouwonvriendelijkheid. Dus dit artikel (misschien wil de lezer het ook lezen? Het is geschreven in het Engels) geeft mij een soort bevestiging voor mijn twijfel over de legitimiteit van de hadith. En dat is altijd fijn.

Minder fijn was de documentaire die ik gisteren zag over het leven als journalist en de uiteindelijke wrede dood van Jamal Khashoggi, ‘Kingdom of Silence‘. Ik zag hem via NLZIet en ik zie dat hij morgen pas wordt uitgezonden op tv. Het is een aanrader om ernaar te kijken en te huiveren voor de manipulaties en huichelarij, die in deze documentaire belicht worden. Ik zei laatst in een stukje dat ik het politieke inzicht heb van een pinda. Ik denk dat ik daar bewust voor heb gekozen. Ik kan er namelijk niet tegen om zoveel onrecht te zien. En dat zie ik, elke keer als ik me toch een beetje verdiep in machtsstructuren. Wat ik gisteren weer zag, bracht mij helemaal van slag.

Hoezo horen en zien we nog zo weinig van de genocide in Jemen, die tot op de dag van vandaag nog voortduurt. En hoezo is het westen dan vriendjes met een natie, die zich schuldig maakt aan oorlogsmisdaden van een gigantische omvang? In hoeverre worden de media gemanipuleerd om bepaalde dingen te verzwijgen? Is die olie dan zo belangrijk? Waar is de ethiek? Waar is het rechtvaardigheidsgevoel?

Dus beter kijk ik naar programma’s zoals ‘de Wasstraat’. Dat is tenminste positief. Dat gaat over iemand die moeite doet om mensen die ver van de arbeidsmarkt afstaan te helpen aan werk. En hij begeleidt hen daarbij ook nog heel goed. Een muggenzifter zou daarvan weer kunnen zeggen dat de baas van de wasstraat ook niet minder wordt van deze goedkope en dankbare arbeidskrachten. Maar dan kan je overal wel wat negatiefs over zeggen. Ik word er blij van dat er nog mensen rondlopen met een goed hart.

Afscheid van het trauma van mijn gebroken heup

Het is nu drie jaar geleden dat ik mijn heup brak op de berg. We waren op weg naar de verlaten ´alberca´ (N.B. dit woord wordt in google translate vertaald als zwembad, maar dit klopt niet. Het is een door mensen vervaardigd waterbekken, waarin water wordt bewaard, dat wordt verzameld bij regenval.). Wij hebben dat altijd een mooie plek gevonden, die ´iets had´ wat ons een onverklaarbaar goed gevoel gaf. Ik maakte destijds een schilderij van de foto, die Ahmad toen van mij nam, terwijl ik daar rustig van de stilte en de natuur zat te genieten.

olieverf op canvas (50 x 40)

Maar op die noodlottige dag drie jaar geleden bereikten we deze plek niet. Terwijl ik, onderweg naar boven genietend van de wandeling op die mooie heldere dag, om me heen keek en niet uitkeek waar ik mijn voeten zette, viel ik met mijn heup op de punt van een steen en brak ik die heup. Wat een mooie dag leek te worden veranderde toen in een helse dag.

Drie jaar lang was ik vervolgens te bang om weer een bergwandeling te maken. Als ik alleen al keek naar de foto´s die we op onze eerdere tochten gemaakt hadden van de rotsachtige omgeving daar, dan liepen de angstrillingen over mijn rug.

Maar vandaag, of eigenlijk gisteren al, kwam ik uit mezelf op het idee om dezelfde wandeling waarbij ik zo lelijk gevallen was nog eens te maken. Ahmad wilde dat ook wel, dus vanochtend al vroeg gingen we op weg. Tijdens de autorit ernaartoe was ik wat stil. Ik was nog wat angstig. We hadden afgesproken dat we voortaan nooit meer zouden wandelen zonder onze bamboe-stokken. Daarbij zouden we elkaar ook nooit loslaten, maar gearmd lopen tijdens de hele weg. Dus zo liep ik met de man van mijn dromen gearmd over de puntige keien, kijkend naar mijn voeten en af en toe even stoppend on een foto te maken.

mooi uitzicht op laaghangende nevel in dal
de dennenbomen vormden de enige begroeiing die er fris en sappig uitzag, omdat deze hun watervoorraad niet uit de bodem hoeven te halen, maar deze innemen vanuit de soms mistige lucht. De rest van de natuur is momenteel kurkdroog, omdat het hier al lang nauwelijks geregend heeft

Zelfs als ik een plasje moest doen liet mijn lief mij niet los tot ik op de plek van bestemming (achter een bosje) was aangeland. Eenmaal aangeland bij de alberca, ging ik op mijn vertrouwde plekje op een hoek van de alberca zitten. Daar genoot ik van het uitzicht, de rust en het gefluit van een enkele vogel.

Mijn schatje was intussen bezig piepkleine dadeltjes te plukken van een kleine palmsoort. Ze zijn erg droog, maar door erop te sabbelen haal je er een zoete smaak uit.

En toen zei Ahmad ineens dat hij zo ontzettend blij is dat we onze bergtochten weer zijn begonnen te maken. Dat ontroerde me diep, want al deze drie jaren heeft hij nooit gezegd dat hij deze wandelingen miste. Hij heeft mij al die tijd rustig de tijd gegund om over mijn ´trauma van een gebroken heup´ heen te komen.

Het was heel gezellig om, zo intiem aan elkaar gehaakt, langs het bergpad weer af te dalen. Ik kreeg steeds meer vertrouwen en ik genoot van de frisse geur van de dennenbomen, de herfstbladeren en de door ons geplukte tijm.

Ahmad wist met zijn fotografische geheugen nog waar ik gevallen was en ik schoot ook van die plek nog een foto ter herinnering.

Niet alleen herinner ik mij hoe erg het allemaal was die dag en hoe pijnlijk om daar uren te staan, wachtend op een ambulance, hangend in de armen van een heel lieve vrouw, die toevallig voorbij kwam met haar man. Terwijl Ahmad met water mijn billen waste, omdat ik voortdurend moest poepen van angst. We waren omringd door behulpzame mensen, die gingen bellen voor ons, een fietser en een man met een bestelwagen, die toevallig arts was. Ik mocht op één bil op de rand van de achterbak van zijn auto zitten. Rillend van pijn en misselijk van ellende. Deze dokter zag op dat moment al aan mij dat het een gebroken heup moest zijn. Ik zal nooit de goedheid van al deze mensen vergeten, die bleven wachten tot de ambulance me eindelijk kwam halen. Allah heeft zo vaak mensen op mijn pad gestuurd, wanneer ik deze echt nodig had. Hoe zou ik niet in Hem kunnen geloven. Alhamdullillah wa shukrullillah wa la illaha illAllah wa Allahu Akbar.

Overpeinzingen van een bekeerling

Sinds ik een nieuw weblog heb met een andere naam, maar met voorafgaand aan ongeveer een maand geleden dezelfde inhoud, word ik minder vaak gelezen. Voorheen had ik vooral lezers voor mijn stukjes over islam. Maar sinds de links die verwijzen naar die stukjes de lezer niet meer regelrecht naar het stukje brengen maar naar de homepagina van dit nieuwe weblog, merk ik dat mensen afhaken. Ik kan me ook best voorstellen dat het knullig overkomt als een link niet direct naar de juiste pagina gaat maar naar een heel ander onderwerp. Ook al waarschuw ik daarvoor in de bovenstaand plakbericht. Dat iemand geen zin heeft te gaan zoeken in de zoekbalk kan ik me goed voorstellen.

Voor degenen die geïnteresseerd zijn in mijn stukjes over islam en soefisme wil ik verwijzen naar de pagina´s hierboven. Onder het kopje ´Overpeinzingen van een bekeerling´ vind je al mijn stukjes die ik in de loop van 8 jaar schreef over islam gebundeld in pdf formaat. Ik heb er nog een link bij gezet, zodat men het pdf document desgewenst kan omzetten in epub en kan lezen op de ereader.

Verder heb ik het boek van Ahmad ´Andalucía como Matria´ ook in PDF formaat gezet in de pagina Andalucía como Matria hierboven. Voor degenen die Spaans kunnen lezen gratis te downloaden.

Een mens moet toch wat met zijn tijd, nietwaar? Ik moet eerlijk zeggen dat ik de laatste tijd vrij lui ben en weinig geïnspireerd. Terwijl mijn wederhelft zich elke dag wel even nuttig maakt met een karwei in huis of met zijn cristales, kom ik tot weinig of eigenlijk helemaal geen creatieve output. Ik heb de laatste tijd meer behoefte aan input. Lees me suf en kijk me suf. Het hoofd heeft ook weleens geestelijk voedsel nodig en het hart heeft rust nodig om te voelen en te ervaren.

Schilderen op verzoek

Het valt niet mee om te schilderen op verzoek. Mensen zien schilderijen momenteel niet als werkstukken op zich, waar je naar kan kijken. Kijken naar een schilderij als werkstuk doen ze wel, maar dan in het museum. Zodra het een schilderij betreft voor in hun woning, dan zien ze het schilderij meer als een accessoire, een ‘ding’ om hun huis mee op te fleuren. De kleuren van het schilderij moeten dan in hun interieur passen. Omdat in veel woonkamers zwart en grijs vaak de boventoon voeren, zijn kleurrijke schilderijen niet gewenst. Of het moet een enorm schilderij zijn met abstracte kleurvlakken om het saaie interieur wat op te vrolijken. Weinig mensen kijken echt naar wat er op het schilderij wordt afgebeeld.

Hoewel realistisch schilderen weer populair wordt, zijn er toch weinig mensen die een realistisch schilderij in hun huis hangen. Ik vraag me dus af wat men doet met alle portrettten en landschappen, die heden ten dage weer met veel plezier geschilderd worden. Ben je geen uitblinker, dan is er weinig kans dat mensen een portret van je hand in hun huis een plekje geven.

Als ik al een verzoek krijg om wat te schilderen, na alle werkjes die ik al gemaakt heb voor mezelf en familie, dan wil men de kleur bepalen van het schilderij. ‘Niet te oranje…meer groen, want dat past bij die muur…..en kan je niet een zwart wit schilderij maken?’

Ik heb er even geen zin in. Ga nu een schilderij maken dat ikzelf wil ophangen. In mijn eigen huis. Hoop dat het lukt. Houd jullie op de hoogte.

Naar een terugkerende droom in mijn jeugd, waarin ik thuis kwam, maar mijn ouderlijk huis een verlaten ruïne bleek….

Lief zijn

Er is veel gesteggel in de wereld in het groot en in het klein. Dat zal wel altijd zo geweest zijn. Maar nu komt het zo duidelijk naar voren. Omdat iedereen van zich kan laten horen. Op facebook, twitter en instagram. Of luid sprekend via de telefoon in de tram. Vroeger stuurde men een ingezonden brief naar de krant. En met een beetje geluk werd die gelezen door het hele land. Maar nu kan iedereen zijn mening ventileren. En niet alleen maar hoge heren. Het is een voortdurend welles-nietes-spel. En luisteren mensen dan ook nog wel?

Ik sta erbij en kijk ernaar. Lees alle commentaar alleen maar. Heb er niets aan toe te voegen. Kom niet in die virtuele kroegen. Heb mijn eigen hoekje hier. En dat weinigen het lezen, interesseert me geen zier. Hier zeg ik dagelijks wat ik wil. En ben ik voor de rest stil.

Mijn thema van vandaag is ‘lief zijn voor elkaar’. Misschien vinden jullie dat een beetje raar. Is dat dan geen open deur? Ik trap hem alsnog verder open, heur. Want op mijn oude dag. Is er voor mij maar één gezag. Liefde is mijn leidraad voor dit leven. Voor zover ik kan wil ik die aan iedereen geven. Er is voor mij geen hoger doel. Hoor ik nu alom gejoel? Het kan me niet schelen. Of ik ben met velen. Of helemaal alleen. Ik sta al met één been. In mijn toekomstige graf. Al is mijn leven nog niet af. Ik wil liefde geven aan wie ik ontmoet. Want alleen dat gevoel doet me goed. Als ik kan helpen, doe ik dat graag. Ik kijk elke dag opnieuw naar de vraag. En genieten kan ik ook nog wel. Want dankbaar voor alles ben ik snel.

Boek

Gisteren kreeg ik eindelijk bericht van de uitgever naar wie ik mijn boek had toegestuurd. Ze hadden mijn manuscript met ‘grote belangstelling’ gelezen, maar konden het helaas niet gratis uitgeven. Wensten me verder veel succes met het manuscript.

Ik weet dat ik beloofd heb dat ik, in geval van afwijzing door de uitgever, het boek hierboven in dit weblog gratis in PDF zou zetten in de pagina’s, zodat de lezer het desgewenst zou kunnen omzetten in epub om het te lezen.

Maar ik zeg jullie eerlijk: ik durf dat niet! Het gekke is dat het me geen moeite kost dingen van mezelf te delen in dit weblog, maar ik houd daarbij altijd wel zelf in de hand wat ik wil delen en wat niet.

Als een schrijver een boek schrijft en het verhaal is fictie, dan geeft deze onbedoeld heel veel van zijn of haar ziel prijs. Uit een boek kan je zoveel halen over een schrijver. Heeft een schrijver meerdere boeken geschreven, dan zie je in die boeken vaak kenmerken terug die de schrijver karakteriseren. Thema’s die terugkeren, manieren om dingen te beschrijven en gevoelens daarin te leggen. Al zijn de personen in het boek ‘fictief’, ze zijn wel meestal ergens terug te vinden in het leven van de schrijver. De schrijver geeft onbewust stukjes van zichzelf bloot in de veilige vermomming van de hoofdrolspelers in het boek.

En dat vind ik zo eng. Dat ik mezelf onbewust blootgeef via de figuren in mijn boek. En dan zit ik te denken dat mijn kinderen dat dan lezen. En o nee, dat wil ik dan helemaal niet. Ik snap achteraf eigenlijk niet hoe ik het boek heb durven opsturen naar een uitgever. Ben blij dat het niet gelukt is om het uitgegeven te krijgen. Het is net als dansen of toneelspelen voor publiek. Ik doe dat nog liever voor wildvreemden dan voor mensen die ik ken.

Dus ik denk erover om het hele manuscript nu te vernietigen. ‘Doe dat nu niet,’ zegt Ahmad daarover. Maar voor wie zou ik het dan moeten bewaren. Ik ken het verhaal nu al. En ik ben er wel een beetje klaar mee. Voorlopig bewaar ik het nog even. Maar het blijft lekker verborgen in mijn documenten

Pfffff, weblogproblemen

Een paar dagen kon ik niet inloggen in mijn weblog en dus mijn ei niet kwijt. Ook reageerders konden niet reageren. Maar nu, na veel heen en weer praten (via chat) en mailen met SoHosted, de webhost, lijkt het opgelost.

Er schijnt spam verzonden te zijn via mijn website, waar ikzelf overigens niets van gemerkt heb. Ik weet dat er wel veel spamreacties zijn op mijn weblog, maar die worden tegengehouden door de plugin ‘akismet anti-spam’. Af en toe leeg ik de anti-spam inbox.

Maar kennelijk was er nu nog iets anders aan de hand en daarom had SoHosted mijn toegang en die van eventuele reageerders geblokkeerd.

Toen ik daarover met hun ging chatten, deblokkeerden ze mijn IP-adres om in te loggen, maar dit loste nog niets op voor mijn reageerders. Die bleven geblokkeerd. En na een paar dagen bleek ik zelf ook ineens opnieuw niet meer te kunnen inloggen. Misschien was mijn IP-adres dus toch weer geblokkeerd. In de plesk zag ik onder mijn domeinen een doodshoofd met de mededeling ‘gevaarlijke website’. ‘Website beschadigd’. Verdulleme.

Ik weer chatten en de medewerker vroeg mij in de plesk mijn wachtwoord te veranderen. Dat hielp niet. Toen wist hij het ook even niet en maakte hij er een ‘ticket’ van voor de technische dienst.

Vanmorgen kreeg ik een mail met een nieuw verzoek om mijn IP adres door te geven. Dan zou dit adres gedeblokkeerd worden. Dan kon ik in mijn weblog en kon ik de beveiligings-plugin ‘WordFence’ installeren. Dat heb ik nu gedaan en ook gemaild naar de technicus dat de plugin succesvol geïnstalleerd is. Hopelijk is het nu opgelost en kan ik hier weer lekker kletsen. Al is het maar geleuter, ik mis het toch wel, hoor.

Jeugdsentiment

Deze week kocht ik drie kleine kabouters op marktplaats. Anders dan de meeste mensen tegenwoordig, die meer gaan voor boeddha-beelden in hun tuin of beelden van flamingo’s e.d., ben ik blijven hangen bij tuinkabouters. Mits ze lieve gezichtjes hebben. Ik houd niet van alle tuinkabouters. Te streng uitziende kabouters vind ik niet leuk. En de puntmuts moet niet te gek hoog en puntig zijn, zoals die van Rien Poortvliet. Ook heb ik ze het liefst heel klein, want het is ‘des kabouters’ om klein te zijn.

Laatst zag ik drie grappige kaboutertjes en ik besloot mezelf te verwennen. Ik bood er 7 piek voor en dat vond de verkoper o.k. Met verzendkosten erbij kwam het alsnog op iets meer dan 14 eurootjes, maar ik gunde mezelf deze gril.

Waarom houd ik zo van kabouters? Hoezo geven die kleine wezentjes mij zo een goed gevoel? Daarvoor moet ik, denk ik, teruggaan in de tijd. Toen mijn broer en ik even vaderloos waren: de periode tussen het vertrek van mijn vader en de komst van de stiefvader. In die tijd kregen we veel lieve aandacht van onze moeder. Voor het slapen gaan vertelde ze ons verhaaltjes over kabouters. Zij deed dat heel levendig en maakte het geloofwaardig voor ons door te doen alsof zij ze echt kon zien. Terwijl wij in onze bedjes lagen, keek zij door het raam naar buiten en beschreef de kaboutertjes die ze daar zag lopen. Ze vertelde hoeveel het er waren en hoe ze eruit zagen met hun puntmutsjes, terwijl mijn broer en ik ademloos luisterden. Daarna draaide ze in het donker voor vertrek bij de deur met het topje van haar brandende sigaret rondjes en wij zagen dan de magische rode cirkel van vuur. Dat vonden we ook prachtig.

Kabouters hebben voor mij mijn hele leven iets ‘geruststellends’ gehad. Troostkabouters, zou je kunnen zeggen. Vandaar dat ik ze graag zie en ook graag schilder.

De kabouters werden gisteren bezorgd, zorgvuldig in kranten verpakt in een mooie doos. Die doos heeft ook een bestemming gekregen. Daarin bewaar ik nu alle briefjes die ik in de loop van hun jeugd heb gekregen van mijn kinderen. Ik kan die doos er goed mee vullen. Hij zit propvol. Het zijn allemaal lieve briefjes. Veel bedankjes en ook veel briefjes met spijtbetuigingen, als ze stout waren geweest. Ik durf het nog niet aan om erin te gaan lezen. Ben bang dat ik dan wegzak in sentimenten. En ik moet nog koken. Dus ik heb ze maar gewoon in de doos gepropt. Mijn kinderen weten dat er behalve deze doos een hele kast is met herinneringen. Daarin bewaar ik fotoalbums, mappen met werkjes van al mijn kinderen, foto’s, van hun gekregen cadeautjes, spulletjes uit het huis van mijn moeder en nu dus ook deze doos.

Misschien ga ik de kabouters schilderen. Kan leuk zijn voor een kinderkamer…..

Konijnen

Zoals sommige lezers van dit weblog weten, bewoont de jongste dochter van Ahmad nu een huisje middenin de campo, met om haar heen veel grond, waarover zij mag beschikken, een klein paardje, waarmee ze mag wandelen en die ze mag voeren, en zelfs een zwembad erbij.

Ze had al twee katten, maar die deden geen enkele moeite om muizen te vangen. Daarom heeft ze er een kat bijgenomen. En dat is een enthousiaste jager op zowel vogeltjes als muizen.

Ook heeft ze al wat kippen en ze heeft een moestuin aangelegd. In de voetstappen van haar vader wil ze een beetje boeren.

En nu wilde ze ook konijnen nemen. ‘Waarvoor dat?’ vraag ik aan haar vader. ‘Om op te eten,’ is het antwoord. ‘Wat? Kan zij die dan ook zelf slachten?’ vraag ik verbaasd. Ik zie zijn dochter als een heel zachtaardige jonge vrouw. ‘Als ze het niet kan, dan kan ze het leren,’ zegt Ahmad achteloos, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. ‘Maar, dat lijkt mij heel moeilijk,’ zeg ik, ‘om een konijn te doden dat je eerst een tijd dagelijks hebt gevoerd en een beetje hebt leren kennen’. Hier in Nederland worden konijnen gezien als huisdieren. ‘Maar je eet toch ook vlees,’ zegt Ahmad dan. Ja, dat is waar, maar eigenlijk steeds minder van harte en daarbij komt dat ik die dieren nooit in leven heb gekend.

Maar goed. Ze ging dus konijnen kopen. Ahmad vertelde me gisteren glimlachend dat wordt gezegd, dat als je een mannetjeskonijn (rammelaar) bij een vrouwtjeskonijn (moer) zet, dat het dan raadzaam is om voor elke rammelaar twee moers te nemen. Omdat als je rammelaar en moer één op één zet, de moer stress krijgt omdat de rammelaar haar de hele dag wil bespringen. Twee moers op één rammelaar brengt dan wat verlichting.

Gisteren kocht zijn dochter konijnen, een rammelaar en een moer. Ze had geen geld meer voor nog een moer. ‘Maar dat is toch gemeen,’ roep ik uit. ‘Dan had ze toch moeten wachten tot ze geld had voor drie konijnen.’ Nou ja, ze is wel van plan om er zo snel mogelijk een tweede moer bij te kopen.

Ik ben heel benieuwd of zijn dochter, die haar beste stuk watermeloen opvoert aan het paardje dat bij haar in de wei staat, straks in staat is haar konijnen te slachten voor consumptie. En dan van hun velletjes zeker ook een jasje naaien…..