Gedachte uit mijn persoonlijk dagboek

Ik schreef op 25 december 2023:

Vandaag kwam het volgende in me op:

We zijn inmiddels gewend om digitaal te kunnen communiceren met mensen aan de andere kant van de aardbol, eventueel zelfs live en met beeld van elkaars gezicht. Al doen we dat niet vaak, omdat het vaak veiliger is om alleen in geschrift en eventueel met een fotootje te communiceren via allerlei apps. Ook hebben we nu toegang tot veel nieuwsbronnen. Met de vertaalmachine kunnen we kranten van over de hele wereld lezen, als we dat zouden willen.

We zijn dus veel meer dan in het verleden op de hoogte van wat er op elk moment in de wereld plaatsvindt. En ook hebben we meer contact met mensen uit andere delen van de wereld via bovengenoemde media. Daarnaast vindt er nu overal ter wereld emigratie en immigratie plaats. Hierdoor komen mensen ook in eigen land dagelijks mensen tegen met een andere kleur en cultuur. Het is volstrekt normaal geworden dat in elk willekeurig land mensen met voorouders van diverse nationaliteiten bij elkaar wonen in buurten.

Maar wat niet gelijke tred heeft gehouden met deze ontwikkelingen is onze mentaliteit. We denken nog steeds in grenzen en voelen ons lid van een bepaalde groep of cultuur. We zijn nog niet zover dat we elkaar kunnen zien als allemaal in oorsprong van dezelfde familie, de ´familie mens´. We blijven denken in termen van wij en daartegenover de anderen (van een ander land, met een ander geloof of politieke overtuiging, een andere kleur, cultuur en andere gewoontes). We willen maar niet inzien dat we behoren tot een grote familie, die in plaats van elkaar te wantrouwen en te bestrijden ook kan samenwerken en van elkaar kan leren.

De enorme volksverhuizing die al decennia plaatsvindt (vanwege oorlog, economische omstandigheden en in de toekomst waarschijnlijk ook vanwege het klimaat) kunnen we niet tegenhouden en moeten we ook niet willen tegenhouden. We zijn allemaal mensen en hebben elkaar nodig.

Mijn ideale wereld is een wereld zonder grenzen waar een ieder kan gaan waar men wil en zich kan vestigen en een leven leiden waar men wil. Mijn lief zegt dat dit een utopie is en onmogelijk. Een ideale staat bestaat niet.

Zeker is voor mij dat we komen uit het zielenrijk en daar ook terugkeren. In het zielenrijk zijn geen grenzen. We komen alleen ter wereld en zijn alleen verantwoordelijk voor onze daden in het korte leven hier. Ik wil leven volgens mijn ideaal en dat is een leven met elkaar als mensen die een familie vormen. Zonen en dochters van Adam.

Het volk heeft gekozen

En het was een verrassing met de PVV als winnaar. Ik moet er ondanks mezelf om glimlachen. Wilders heeft het toch maar mooi geflikt. Er zit iets rebels in die man en dat heb ik altijd wel mooi gevonden. Je kan veel van hem zeggen maar recht voor zijn raap is hij wel.

Ik betrap mezelf er al mijn hele leven op dat ik behoorlijk beïnvloedbaar ben. De afgelopen weken kwam er elke ochtend een lijsttrekker van de diverse partijen op NPO1. En bijna altijd vond ik die persoon dan sympathiek en het verhaal dat men had aannemelijk. Behalve het verhaal van ja21. Marijnissen vond ik te veel drammen met een wat te schel stemgeluid, ook al heeft zij op veel punten gelijk.

Het is niet nieuw voor mij om in mezelf te constateren dat ik zeer beïnvloedbaar ben. In veel standpunten kan ik wat goeds zien tot er enthousiast over worden aan toe. Zo zag ik bijvoorbeeld ooit veel in het communisme. Dat leek me op het eerste gezicht heel rechtvaardig en zelfs de ideeën van Baghwan kwamen op het eerste gezicht niet zo gek op me over tot ik er meer over te weten kwam. Maar uiteindelijk zie ik dan de onvolmaaktheid van alles en ook de belangen die verborgen liggen achter wat mensen doen en zeggen. Vroeger keek ik daar te gemakkelijk overheen. Ik kon me niet voorstellen dat mensen andere bedoelingen hadden dan ze voorgaven. Dat heb ik door schade en schande moeten leren. Ik had zelf niet veel bijbedoelingen en doorzag daardoor die van anderen niet. Daarom lachten mijn ouders me vroeger uit. Ze vonden me enorm naïef en daar hadden ze gelijk in.

Toch voelde ik daarnaast wel intuïtief aan of mensen tegen me logen of niet en zag ik ook de negatievere kanten van de ander, maar ik kneep daar een oog voor dicht. Ik wilde geloven dat iedereen de beste bedoelingen had en dat als iemand zich niet prettig gedroeg, dat dit dan niet diens schuld was maar dat het dan ergens door kwam waar die persoon niks aan kon doen. Ik zag mensen meer als slachtoffers dan als daders. Ik had er totaal geen oog voor dat mensen bepaalde belangen konden hebben en ergens op uit waren. Het berekenende zit niet in mij en ik kon het dan ook moeilijk waarnemen in de ander. Vandaar dat ik me in veel situaties een ´vreemde eend in de bijt´ voelde en dit ook was. Tot in mijn gezin van herkomst aan toe.

Van Wilders vermoed ik dat hij een schaap in wolfsvacht is en van sommige anderen met mooiere praatjes denk ik dat zij misschien wel wolven in schaapsvacht zijn. Niets is wat het lijkt, daar ben ik nu wel achter. Maar hoofdzakelijk besef ik dat ik nog veel moet leren, al ben ik 73 jaar.

Op mijn 21e jaar zei ik dat ik de wereld wilde verbeteren door met mezelf te beginnen en nu denk ik daar nog steeds zo over. Je kan alleen jezelf veranderen en niet de ander of de wereld. Maar ik kan niet zeggen dat ik mezelf veel verbeterd vind in de 52 jaar dat ik nu verder ben in leeftijd. Ik sta eigenlijk nog steeds in de kinderschoenen.

Gaat het niet ook zo met de problemen op de wereld? Hebben mensen geleerd van hun fouten en zijn ze zich anders gaan gedragen?