Siratal mustaqim (de juiste/rechte weg)

Het is vervelend om het te moeten bekennen, maar de laatste tijd bekruipt me een onprettig gevoel als er wordt gesproken over moslims, islam, etc.

Zo trots als ik was op deze in mijn ogen mooie religie toen ik net de Koran had gelezen en me bekeerd had (in 1978), zo beschaamd voel ik me nu voor het gedrag van zovelen die zeggen te handelen in naam van de Islam. Ik voel me niet verwant met andere moslims, voor zover ik me dat ooit al gevoeld heb. Ik heb sinds mijn moslim zijn enerzijds te maken gehad met onbegrip van niet-moslims in mijn omgeving en anderzijds met een totale non-acceptatie van de moslim gemeenschap, waarvan ik voor mijn gevoel dan ook geen deel uitmaakte. Misschien was dat wel enigszins zo in de periode dat ik in Pakistan verbleef en daar samenleefde met mijn vrome schoonfamilie. Maar ook zij zagen me waarschijnlijk als een onwetend buitenbeentje dat wel erg haar best deed. Mijn ex was een blowende ´moslim in naam´, die zich niets aantrok van de de vijf pilaren van de islam. Ik beleefde mijn geloof jarenlang in eenzaamheid.

Daar kwam verandering in toen ik me, niet lang na na mijn scheiding, aansloot bij een groep sufi´s. Ik deed ´bayat´ in de Naqhsbandi Trariqat (tariqat betekent pad) en legde op die manier een eed van trouw af aan deze sufi-weg.

Daarna volgden jaren van deelname aan de activiteiten van deze groep, de wekelijkse zikr, het afreizen naar Londen en Duitsland tijdens de Ramadan en later naar Cyprus om te kunnen bidden achter sheikh Nazim en zijn sohbets (soort lezingen in de vorm van advies, ´naseeha´) te kunnen aanhoren. Godsdienst is in mijn ogen niet meer dan advies voor goed gedrag en intenties en ik liet me dat advies smaken als een dorstige zuigeling. Het was alsof alle zingeving en troost waarnaar ik mijn hele leven gezocht had samenkwamen in deze sohbets van mijn leermeester sheikh Nazim. Het was een mooie tijd. Ik denk dat ik dankzij deze wijze lessen met inspiratie en geduld mijn vier kinderen heb kunnen opvoeden en alle problemen uit die tijd het hoofd heb kunnen bieden. Ook heb ik nooit verdere hulp nodig gehad voor het verwerken van mijn jeugd en latere ervaringen. Alles viel voor mij in psychologische zin op zijn plek. Jarenlang las ik alleen maar boeken over islam en soefisme. Ik keek geen tv en las geen boeken over andere onderwerpen, omdat ik dat in die tijd tijdverspilling vond. Ik heb een kast vol met deze boeken, die ik las en soms ook herlas.

Sheikh Nazim leeft niet meer en er is voor mij geen reden meer om af te reizen naar de plekken waar hij zijn inspirerende sohbets deelde met zijn leerlingen. De boeken over soefisme, de koran en de hadith heb ik gelezen en herlezen. Ik lees nu al jaren geen boek meer over islam en ga me nu te buiten aan andere boeken, romans en tv-series, waarvoor ik mijn hele leven nooit tijd heb gehad. Ik meen dat ik nu weet wat er te weten valt over het geloof en daarnaar wil ik handelen.

Voor mij is God of Allah te groot om te passen in slechts één netwerk van regeltjes van één kerk of één leer. Ik zie overeenkomsten in alle geloven en heb de overtuiging dat alle profeten kwamen met dezelfde boodschap. Daarom begrijp ik de godsdienststrijd die mensen tot op heden voeren niet. Ik bespeur evenveel goedheid of slechtheid onder gelovige mensen als onder ongelovige mensen. Voor mij telt hoe en vanuit welke bedoeling iemand handelt en dat kan goed of slecht zijn, ongeacht wat iemand gelooft. Een geloof kan een houvast bieden voor mensen en de boodschap van elk geloof is in wezen dezelfde. Kijk maar naar de volgende twee gebeden, de één is een beknopte samenvatting van het islamitische geloof en de ander een samenvatting van het christelijke.

Openingsvers in de Koran

  1. In de Naam van Allah, de Meest Barmhartige, de Meest Genadevolle
  2. Alle lof zij Allah, de Heer der Werelden.
  3. De Meest Barmhartige, de Meest Genadevolle.
  4. De Heerser op de Dag des Oordeels.
  5. U alleen aanbidden wij en U alleen vragen wij om hulp.
  6. Leid ons op het rechte pad.
  7. Het Pad van degenen aan wie U gunsten heeft geschonken, niet van degenen op wie de toorn rust en niet dat van de dwalenden.

Het ´onze vader´

Onze Vader die in de hemelen zijt
Uw naam worde geheiligd
Uw koninkrijk kome
Uw wil geschiede
Op aarde zoals in de hemel

Geef ons heden ons dagelijks brood
En vergeef ons onze schulden
Gelijk ook wij aan anderen vergeven
En leidt ons niet in verzoeking
Maar verlos ons van de boze

Want van U is het koninkrijk
En de kracht en de heerlijkheid
Tot in eeuwigheid
In eeuwigheid

Amen

Bijna jarig

Vrijdag hoop ik 71 jaar te worden. Dat is iets om blij mee te zijn. Niet iedereen is het gegeven om deze leeftijd te bereiken.

Ik heb nooit veel op gehad met het vieren van verjaardagen in de vorm van feestjes. Iemand uitnodigen voor mijn verjaardag maakt me verlegen. Het is voor een ander toch niet zo een ´big deal´ dat ik toevallig verjaar? En ik wil ook helemaal geen cadeautjes. Dat vind ik zo geforceerd. Waar heb ik dat aan verdiend? Ik nodig liever mensen zomaar uit voor het eten ofzo en dat hoeft helemaal niet vanwege een speciale gelegenheid te zijn.

Ik los het feit dat ik geen verjaardagen van mezelf wil vieren al jaren op door hier te zijn, als ik jarig ben. Hier weet geen hond dat ik jarig ben, behalve mijn lieverd.

We zijn dit jaar van plan mijn verjaardag te vieren met een hotelbezoek in een landelijk gebied. We hebben voor de nacht voorafgaand aan mijn verjaardag een hotel gereserveerd, waar we al een paar jaar geleden een oogje op hadden. Toen liepen we erlangs.

een foto van ons bezoek in 2019, met op de achtergrond het hotel waar we nu geboekt hebben.

We hadden dat jaar gereserveerd in een ander, minder rustiek gelegen hotel. Maar we genoten wel heel erg van de wandeling die we daar maakten langs een pad waarlangs vroeger een treinrails had gelegen. Het voordeel was dat het een gemakkelijke wandeling was zonder al te steile hellingen of los liggende rotsblokken en stenen. En de omringende natuur was schitterend. Die wandeling willen we graag overdoen. En dat hopen we dus te doen donderdag en vrijdag a.s.

We boffen dit jaar overigens heel erg met het weer. We hebben al vanaf onze aankomst hier dagelijks zonneschijn. Ik zit hier overdag nog steeds in een korte broek met een sportBH. En we eten veel op ons terras. Het is gewoon zeldzaam heerlijk om hier nu te zijn. Dat geluk hadden we niet zo vaak eerdere jaren, want niet elke herfst is het zulk mooi en rustig weer.

filmpje van de wandeling in 2019 voor de liefhebber om opnieuw te bekijjken

Houdini is verhuisd

Vanmorgen, onderweg met ons boodschappenkarretje richting Mercadona, kwamen we Miguel tegen op zijn driewielige motor. Hij vertelde ons dat zijn buurvrouw, het baasje van Houdini, verhuisd is met haar katten. Het dakhuisje naast hem wordt nu gehuurd door een echtpaar.

Houdini, ik ga hem toch missen😪

Dus we gaan Houdini hier niet meer zien 😥. Dat is aan de ene kant jammer, want het was zo een ondeugend schatje, maar aan de andere kant een zegen. Want we hoeven nu niet meer elke avond de hor af te schermen met een kartonnen plaat, zodat Houdini niet kan binnendringen in ons huis en overal op en af springt, als wij nietsvermoedend liggen te slapen.

Ook kan Ahmad een nieuwe hor plaatsen in de terrasdeur, zonder angst voor eventuele nieuwe schade.

De zes katten van Miguel zien we ook niet meer zoveel. Behalve deze twee, die veel met elkaar optrekken en er in de nacht samen op uit gaan op het dak. Terwijl ik de was binnenhaalde, werd ik strak in de gaten gehouden door deze twee:

Altijd gezellig 😁

Die mooie, lieve langbenige hond en die witte duiven?

Vage opname, geknipt uit filmpje

Wie is die mooie lieve grote lobbes, die ook rondliep op het terrein, waar Zoraida woont. Het is een hond die bij hun is aan komen lopen. Het dier was achtergelaten door de vorige eigenaars en verkeerde in slechte staat, broodmager, vol met beestjes. Hij had een kapotte heup en liep mank. Ze brachten het dier naar een hondenopvang, waar hij werd geopereerd aan de heup en de beestjes verwijderd werden. Vervolgens was er geen nieuwe eigenaar voor de hond. Zoraida en Ali hebben het op zich genomen om de hond bij zich te houden tot zich een nieuwe eigenaar aandient. Er is een Duits echtpaar dat belangstelling heeft getoond. Zij zullen het dier wellicht naar Duitsland transporteren.

Ik hoop eigenlijk dat dit niet zal doorgaan. Het is een lieve lobbes, die de kippen met rust laat. Alleen achter de katten gaat hij wel graag aan, maar die weten uit de buurt te blijven en leven toch hoofdzakelijk ´s nachts en slapen overdag in een veilig hoekje. Het enige nadeel van dit lieve dier is dat hij erg aanhankelijk is en de neiging heeft om je te likken en te besnuffelen. Alsof hij zijn dankbaarheid toont dat hij weer een tehuis heeft.

En de witte duiven zijn gekweekt door Ali. Hij is begonnen met een koppeltje van twee duiven, maar nu zijn het er inmiddels 50. Toen ik vroeg of hij de duiven ook mee gaat nemen bij een toekomstige verhuizing zei hij dat hij ze misschien wel gaat opeten. De grappenmaker. Hij is heel lief voor dieren en planten. Je ziet de hond ook veel bij hem en de duiven komen op zijn hand, maar niet bij vreemden.

Bezoek aan Sara, kleindochter van Ahmad

We kwamen uitgeput thuis, want het is toch bijna 500 km rijden heen en terug. Ik reed het grootste deel, omdat ik rijden leuker vind dan ernaast zitten. Het was heerlijk om weer in de campo te zijn en te genieten van dat kleine hummeltje en de twee liefhebbende ouders.

Slecht nieuws is wel dat zij hun moestuin moeten opgeven, want op de plek van de moestuin gaat gebouwd worden. Er komt daar een woning waarin de vriend en collega van Ali gaat wonen met zijn gezin.

Zoraida is huurder van het huis dat ze nu bewonen. Het ligt in een mooi gebied, waarop de eigenaar ook vakantiewoningen heeft staan voor toeristen die de landelijke rust zoeken. Zoraida heeft niets te vertellen over het land dat rond haar woning ligt. Maar dit is een reden te meer om te willen verhuizen naar een stuk land met een huisje erop dat wel helemaal van haar en Ali zal zijn. Ze zijn er naarstig naar op zoek en gaan zaterdag al een terrein met boerderij bezichtigen. Ze willen nu haast maken met de verhuizing. Vooral omdat de woning die ze nu bewonen in de winter erg koud is en zij de haard niet zullen kunnen aansteken vanwege de baby, omdat de ventilatie en afvoer van deze haard niet afdoende is.

Daarnaast kampen ze met een verstopte afvoer in hun keuken die niet op te lossen is, tenzij de hele keuken wordt weggehaald en er onder de stenen vloer gewerkt kan worden. Er staat nu een grote emmer onder de wasbak, die ze telkens moeten legen. Ik vind het een prestatie dat zij zo leven met een baby. Ik kreeg flashbacks van het kraakpand dat ik vroeger bewoonde in mijn studententijd en was bij thuiskomst blij met de luxe van ons optrekje hier.

De zoon van Ahmad komt vandaag

Ismaël is om 11 uur al geland op het vliegveld van Malaga en kwam uit Turkije, waar hij was voor zijn werk als ingenieur bij de Formule 1. Hierna zal het Amerika worden. Die jongen (binnenkort 31 jaar) reist wat af. Dat is de reden waarom hij tot op heden geen relatie in stand kon houden. Een meisje moet kunnen accepteren dat hij er een groot deel van de tijd niet is.

Maar nu heeft hij toch weer een nieuwe liefde, een ex-collega van zijn zus (lerares op een middelbare school), die nu woont en werkt in Tarifa. Zij heeft hem opgehaald van het vliegveld en daarna zouden ze ´even´ langs de Ikea gaan.

Ze komen bij ons eten. Ik maakte één van onze favoriete gerechten, Javaanse kip met boontjes en rijst. Het eten is klaar. Laat ze maar komen. Ik hoop dat het ze zal smaken.

Ismaël is even oud als mijn jongste zoon en ik weet dat hij, als hij bij binnenkomst het eten ruikt, gaat zeggen dat hij snel wil eten. Dat is gedrag wat ook wel bij mijn jongste past. 😋 Kinderen, en vooral jongens, zijn smulsmurfen.

Ikzelf houd er ook van als het eten klaar is, wanneer mensen mij uitnodigen voor het eten. Ik weet nog dat ik een keer met Ahmad iemand hier opzocht, die ons te eten had gevraagd. Ik had al trek bij binnenkomst en er was nog niets klaar. Ze bleef maar kletsen over politiek. En ik dacht alleen maar: wanneer gaat ze eindelijk koken. 😆

Ze zijn net weggegaan. Het was heel gezellig met de lovebirds😀

Het lied cara al sol

Hoe Spanjolistisch wil je het hebben?

Het lied ´Cara al Sol´ is een fascistisch lied dat stamt uit de tijd van Franco. Toen Ahmad klein was moest hij het lied elke ochtend voor het begin van de lessen zingen op school, terwijl de kinderen militaristisch stonden opgesteld met de arm schuin omhoog en intussen de Spaanse vlag werd gehesen. En ook voor het verlaten van de school werd het lied gezongen, terwijl de vlag werd neergelaten.

En als je niet in een perfecte linie stond, dan kon je een klap van de meester verwachten.

Veel Spanjaarden werden soms wel tot 20 jaar na de oorlog opgesloten in strafkampen omdat ze andersdenkend waren en hebben onder barre omstandigheden dwangarbeid verricht. Er heerste honger in Spanje tot ver na de oorlog en dat kan verklaren waarom de oudere Spanjaarden klein van stuk zijn en niet zo goed gegroeid als hun kinderen en kleinkinderen.