Update Houdini en van ´dingen die voorbijgaan´

Om kort te zijn: ze is hier niet meer. Waarschijnlijk heeft haar baasje (V) haar en het andere katje met succes ergens kunnen plaatsen, want wij zien haar al langer dan een week niet meer op het dak.

Achteraf denk ik: Ahmad had haar niet bang hoeven maken. Ze ging toch weg. En sentimenteel als ik soms ben, denk ik ook: misschien kwam ze graag bij ons binnen en was ze op zoek naar een huisje naar haar zin. Maar dat zijn zinloze gedachten. Ahmad zegt: ´We konden haar toch niet houden´. En dat is ook zo.

Ik ben wel blij dat ik fotootjes van haar heb gemaakt. Zij is één van de voorbeelden van de waarheid achter de lijfspreuk van mijn broer: ´Alles verandert en niets blijft´.

Doe of je thuis bent. Pak een stoel en ga lekker zitten 😊

Zo beseften wij laatst ook dat de figuren die wij kenden en die wat kleur gaven aan dit vrij traditionele en gezapige dorp er niet meer zijn: onze lieve vriendin Nati (de taxista), ´el vagabundo´, die een lieveling was van het dorp en ´el aristocrata´. Ze zijn alle drie overleden.

El vagabundo in zijn betere dagen, zittend op zijn vaste stekkie bij de ingang van de Mercadona

De weg beneden ons dorp, waar we altijd onze kleine wandelingen maakten, is niet langer gedeeltelijk geasfalteerd maar nu volledig geasfalteerd en dat maakt dat het rustieke van deze wandeling definitief voorbij is. Het is nu een sluiproute, waarlangs zelfs vroeg in de ochtend auto´s heen en weer sjezen. Alleen de blaffende honden, de balkende ezel en de luid kraaiende hanen komen nog boven het geraas van de motoren uit. En om maar niet te spreken van het lelijke bouwwerk aan het einde van onze vroeger doodlopende weg. Ze hebben het monsterlijke betonwerk nog altijd niet ingewijd.

Dan was dit een leuker gezicht, de schaapherder die zat op de plek, waar nu dat monsterlijke betonwerk staat.

Maar het is beter mee te gaan met de flow en de goede herinneringen te bewaren als kleine schatjes. En openstaan voor al wat op je pad komt, elke dag weer.

Het regent het zegent

De buien zijn toch gekomen. Dat had de natuur hier wel nodig. Het is gezellig in ons dakhuisje, als de lucht grijs is en er minder schel licht door de ramen naar binnen schijnt. Ik vind het zoals altijd wel sneu voor de mensen uit het buitenland, die toevallig de afgelopen tijd een week of 8 dagen zijn overgevlogen om hier een fijne strandvakantie te beleven. Het was deze week geen strandweer. Als de zon scheen, dan woei er een harde wind. En nu hebben we dus te maken met grijze wolken en regen.

Ik heb besloten toch maar weer de verfkwast ter hand te nemen. Ik kan toch niet alleen maar me bezig houden met lezen en kijken. De actieve houding van Ahmad naast mij werkt altijd aanstekelijk en haalt me uit mijn luiheid.

Ik wil de dochter van Ahmad met haar vriend en de baby schilderen. Van een foto die genomen is door haar oudere zus, die de enige is van de familie die het baby´tje al in het echt heeft gezien. Dit omdat zij de chauffeur was die hen naar en van het ziekenhuis reed om te bevallen.

Het zal niet eenvoudig zijn deze gelukkige jonge mensen en hun pasgeborene te schilderen. Als het mislukt hoeft niemand ervan te weten. Het is leuk om ermee bezig te zijn en ervan te leren. Als het wel lukt, dan hebben zij misschien een herinnering aan een heel mooi moment in hun leven.

Wij kunnen waarschijnlijk op de helft van oktober naar hun toe.

Lekker bezig

Het begint nu wat frisser te worden en dat maakt dat we weer zin krijgen om onze handen te laten wapperen.

We hebben hier twee ruime slaapkamers, waarvan we er één ook als zodanig gebruiken. In de andere kamer staat een grote eettafel tegen de muur. Aan elke kant daarvan bevindt zich een laptop van ieder van ons, terwijl de rest van die tafel in beslag wordt genomen door een printer, onze externe schijven, koptelefoons, camera´s en andere accessoires. En daarnaast stond tot vandaag een twijfelaar, die zelden of nooit beslapen wordt. We hebben nauwelijks logees, want de kinderen van Ahmad kommen hier niet slapen en mijn kinderen met hun eigen kinderen ook niet meer zo snel. We besloten deze kamer dus nu maar helemaal in te richten als computerkamer/atelier.

Vandaag hebben we de matras van de twijfelaar naar beneden gesjouwd (gelukkig paste hij net in de lift met wat geduw) en we hebben deze opgeborgen in de berging beneden. Het onderstel van het bed, zonder de pootjes was te zwaar om naar beneden te dragen en paste niet in de lift en dus hebben we dat zonder pootjes omgekeerd rechtop tegen de muur gezet (ideetje van mij). We gaan dat bekleden met tafelzeil, zodat het de muur kan beschermen tegen mijn geklodder, als ik mijn schildersezel daartegenaan zet. Ik merk aan Ahmad dat hij blij is dat hij weer wat kan gaan doen. Hij is al direct begonnen met een mooie tekening voor een raamdecoratie in mijn huis in NL. Mijn ezel staat me aan te gapen. Ik heb nog geen idee of en wat ik ga schilderen. Ik kruip net zo lief in een hoekje met een boekje. Mijn handjes jeuken nog niet. Ik kan behoorlijk lang niks doen en alleen maar lezen en kijken.

Ahmad in zijn element
We verwachten regen. Maar er valt tot nu toe nog geen druppel regen. Overigens hebben we nog steeds plaats voor twee logees. In de ´woonkamer´, waar we nooit zitten, bevindt zich een uitklapbare bedbank van 1.60 meter breed

Niet dat we echt zitten te wachten op een regenbui als deze in Huelva. 😣

Wij zijn meer van de plantjes, de beestjes en de mooie doorkijkjes

Helaas is het nog te warm voor wandelingen op de berg (senderismo). We houden het nu bij ons ochtendwandelingetje, vlak na het opstaan. Dan vertrekken we net iets voor zonsopgang. Samen met de werkers in de bouw.

En dan zien we samen met deze ezel de zon opkomen.

Als we ons ´paseito comsumisto´ lopen naar de Mercadona maken we vaak expres een omweg om nog wat meer van ons mooie dorp te genieten. Want een mooi dorp is het, met veel beplanting en bloemetjes.

Bloemen en planten kunnen wij helaas hier in ons huis niet houden, omdat de planten het tijdens onze afwezigheid niet overleven. We hebben het in het verleden al geprobeerd met diverse soorten cactussen. Die legden het loodje. Maar er is één plantje dat oersterk is en nu heeft laten zien dat het zelfs kan overleven tijdens onze afwezigheid van bijna 10 maanden. Het was hier een lange, hete en droge zomer, maar alsnog waren deze plantjes niet dood. Dus deze planten zijn overlevers in welke omstandigheden dan ook. Ze hebben een winter en zomer doorstaan zonder onze hulp.

Vandaag kwamen we de Miguel, kattenman, en zijn vriendin tegen. Zoals eerder beschreven, had Ahmad ooit ruzie met deze gespierde reus maar nu zijn ze vrienden. Hij heeft hem en zijn vriendin zelfs uitgenodigd om een keer bij ons koffie te komen drinken. De vriendin had een plastic schaaltje in haar handen met daarop heerlijk uitziend kattenvoer. Kennelijk waren ze samen op weg naar één van de vele voederplekken voor katten hier in het dorp.

´Jullie zijn echte kattenliefhebbers´, zeg ik. ´Jullie hebben nu vijf katten, hè.´ ´Nee, het zijn er inmiddels zes´, antwoordt zij glimlachend. Jeminee, dat betekent dus dat er nu in totaal 8 katten onze dakhuisjes bevolken. ´Eigenlijk zijn we er niet zo blij mee´, zegt Miguel. ´We willen een paar katten weggeven, maar niemand heeft interesse. We kunnen nu geen kant op. We kunnen nooit met vakantie.´

Even later zeg ik tegen Ahmad: ´Waarom bieden wij niet aan om voor hun katten te zorgen, als we hier zijn en zij even er tussenuit willen? Wij hebben tijd en zo zijn we ook nog een beetje nuttig.´ Goed idee, vindt Ahmad. Hij gaat het voorstellen als ze bij ons op de koffie komen.

De buurvrouw met de twee andere katten is erg op zichzelf, zo vertelde Miguel. Ze heeft ook niet gereageerd op zijn bericht dat Ahmad haar wil spreken over Houdini. Maar dat geeft eigenlijk ook niet meer, want Houdini blijft nu weg, al vele dagen. We zetten de hordeur niet eens meer vast met tie-wraps en ook het karton zetten we er niet meer voor.

´Ze is nu wel voldoende geschrokken´, zeg ik tegen Ahmad. ´Nu moet je echt ophouden haar bang te maken.´ Ik mis haar eigenlijk.

We krijgen geen bezoek meer 😥

Plugin om inhoud weblog te bewaren

Hoewel ik weet dat niet veel mensen mijn stukjes lezen en ikzelf besef dat ze niet super interessant zijn, heb ik gisteren bedacht dat ik de inhoud van mijn weblog wil bewaren voor degene die het eventueel nog wil lezen als ik er niet meer ben en als ik ophoud de webhost te betalen. Want dan verdwijnt dit weblog uit de ether.

Het schrijven van dagboeken is niet meer zo populair, maar toch lees ik vaak in boeken en zie ik in films dat mensen na de dood van een persoon geïnteresseerd kunnen zijn in oude knipsels en dagboekfragmenten. Ikzelf zou ook graag nog wat willen lezen van al mijn familieleden die nu zijn overleden. Hoe was het leven voor hen en hoe zagen zij de wereld? Helaas is er niets van dat alles bewaard gebleven.

En nu wil ik mijn ´virtuele dagboek´ ook gaan bewaren, al is het maar op mijn externe schijf, waarop ik ook foto´s en filmpjes bewaar. Ik sprak erover met Ahmad en die ging op zoek naar een plugin om dit voor elkaar te krijgen. Deze plugin zet je hele weblog om in PDF. Ik ga de plugin uittesten en daarna wil ik de het PDF-document omzetten in word. Vervolgens wil ik in het vervolg al mijn stukjes uittypen in word en daarna kopiëren naar mijn weblog, zodat ik ze kan bewaren en toevoegen aan de rest.

Ik ga er nu mee aan de gang. Ik houd jullie op de hoogte of het werkt.

Na een tijdje….

Het werkt. Ik heb nu de tekst van al mijn weblogstukjes in volgorde van begin tot nu in een PDF document. Het is een groot document met veel pagina´s. De foto´s staan er niet in. Ook is het niet mogelijk om zo een groot PDF-bestand in word te converteren. Convertio converteert maximaal 100 MB. Ik kan me herinneren dat er ook een ´tool´ is om PDF in stukjes te knippen. Maar ik heb daar geen zin in. Ik bewaar een stuk van mijn weblog in PDF (van 16 december 2011 tot 19 september 2021) en de rest (wat ik nu nog ga schrijven, inclusief dit stukje) ga ik in word bewaren.

Merry go round

Ik doe de oefening tegen duizeligheid vaker dan twee keer per dag, omdat ik las dat hoe vaker je de oefening doet, hoe eerder je van de duizeligheid af bent. En dat wil ik. Ik houd van snel. En snel met mijn hoofd bewegen of schudden, dat gaat nu even niet.

Iedere keer als ik me opzij laat vallen op de bedrand, kom ik gratis terecht in de ´merry go round´ attractie. Vooral vallend naar links zie ik ze vliegen.

Maar ik merk echt nu al dat de oefening resultaat heeft. Het gaat al een stuk beter met me dan gisteren, toen ik mijn hoofd nog voelde tollen bij het bidden (In de sajda. Gelukkig steun je dan met 7 punten van je lichaam op de grond, zodat ik niet omtolde). Vandaag had ik daar al geen last meer van. Ook helpt het om met twee kussens te slapen.

Zeven katten!

We zijn er nu achter dat Miguel geen 3 en ook geen 4 maar 5 katten heeft. En samen met de twee katten van de nieuwe bewoonster maakt dat een totaal van 7 katten, die ons dak bevolken. Vanmorgen maakten we opnieuw kennis met de twee nieuwste aanwinsten van Miguel.

Weer een gluurder bij het ontbijt
En even later twee

Hoe komt hij aan al deze katten? Wij denken dat hij steeds een nieuwe kat in huis neemt, als zijn vriendin en hij weer een ziek katje aantreffen op straat. Dan brengen zij het dier naar de dierenarts en daarna nemen zij het katje in huis.

De katten van Miguel zijn te herkennen aan het halsbandje dat ze allemaal dragen. De andere twee lopen vrolijk rond zonder halsbandje.

We hebben de eigenaresse van Houdini nog niet gesproken. Volgens Miguel is zij vaak niet thuis. Maar Ahmad heeft een andere manier gevonden om Houdini bij ons weg te houden: haar laten schrikken. Dat deed hij door met een bamboe stok hard tegen de muur te slaan. Ze schrok daarvan en maakte een sprongetje, waarna ze wegrende. En gisteren stond ze op een afstandje op de balkonrand met het plan onze kant op te komen en toen zwaaide Ahmad weer even met zijn bamboestok. De gemenerd. Hij heeft de kat niet aangeraakt, maar een goede verstaander heeft maar een half woord nodig. Ze maakte zich uit de kattenvoetjes. Ik hoop dat dit afschrikken ook helpt als wij liggen te slapen en zij zich onbespied weet. Want dat zijn eigenlijk de momenten dat we haar liever niet in onze buurt hebben. Als ze maar tevreden was met op het balkon blijven en niet zou binnendringen in ons huis, dan zou het geen probleem zijn. Maar zij doet helaas wat geen enkele andere kat doet. We gaan het wel zien.

BPPD en positieveranderingsduizeligheid oefeningen

Gisteren werd ik wakker en draaide me van mijn rechterzij op mijn rug, terwijl ik mijn ogen opende. Ik kreeg een acute aanval van duizeligheid en zag het plafond draaien. De aanval duurde niet lang, maar deed me wel schrikken. Ik had zoiets in liggende houding nooit eerder ervaren of het moet zijn in een ver verleden, na een glaasje teveel te hebben gedronken.

Maar ik ben al sinds ruim 44 jaar geheelonthouder en dus had het gebruik van drugs of alcohol niets te maken met deze plotseling aanval.

Ik stond voorzichtig op, ging eerst even op de rand van mijn bed zitten en liep voorzichtig naar de badkamer. Sinds het breken van een flink aantal botten (pols, ribben, ellenboog en heup) ben ik voorzichtig geworden.

Als ik even later mijn haar doe en voorover buig om meer volume te creëren in mijn haar, krijg ik weer een acute aanval van duizeligheid en ik kan me nog net aan mijn bed vastgrijpen om niet om te kukelen. Karamba!

De rest van de dag gaat het beter en ervaar ik geen gekke draaierigheid meer, maar vannacht gebeurt me weer hetzelfde bij het draaien van mijn rechterzij naar mijn rug. Ik voel me ongeveer een halve minuut lang of ik me in een snel draaiende kermisattractie bevind. En dit gevoel herhaalt zich telkens wanneer ik die beweging herhaal. Wat is er met me aan de hand?

In de ochtend besluit ik mijn tablet te raadplegen om doemgedachten tegen te gaan. Ik krijg namelijk al fantasieën van een grote tumor in mijn hoofd of een plotseling dood neervallen. Niet verstandig, maar begrijpelijk voor een persoon van mijn leeftijd met veel kanker in de familie.

Ik lees al snel dat de symptomen van mijn duizelig zijn in liggende stand overeenkomen met de diagnose Benigne Paroxysmale Positie Duizeligheid. Althans ik hoop maar dat dat het is. Er is ook een oefening voor om eraf te komen.

Ik las overigens verschillende sites over BPPD. In één daarvan werd gesuggereerd dat mensen depressief konden worden van deze aandoening en dat daarom antidepressiva konden worden voorgeschreven, wat in 80 % van de gevallen verlichting zou geven.

Ja, dahag. Geen sprake van dat ik een lichamelijke klacht zou laten bestrijden met antidepressiva. En dan zeker, vrolijk van de peppillen, omvallen en mijn botten breken.

Nee, ik zag het meeste heil in de site van Isala, waar een oefening wordt gegeven die je in de ochtend en avond kan doen om de duizeligheid te doen afnemen.

Ik deel de link hier, omdat er mogelijk meer mensen kunnen zijn met dezelfde vervelende klacht. Hopelijk hebben zij en ik baat bij deze oefening die je elke ochtend en avond 10 minuten van je tijd kost. Gedeelde smart is halve smart ❤.

Wat heeft Houdini nu weer gedaan?

Ze lijkt zich thuis te voelen op het gehele terrein van de vier dakhuisjes, inclusief het dak. Ik denk zelfs dat zij het gebied beschouwt als haar territorium. Gisteren kwam ze ook gedurende de dag even bij ons langs. Ze sprong lenig op de stoel van Ahmad en viel daarop onmiddellijk in een diepe slaap in het namiddagzonnetje. Hoe doet ze dat, zo direct in slaap vallen? Daarvoor moet ze zich toch wel heel veilig en op haar gemak voelen. Ze wist donders goed dat ik haar in de gaten had.

Het was maar een klein uiltje van ongeveer een half uurtje dat ze knapte. Toen ik even naar de wc ging en weer terug kwam, was zij verdwenen.

Al twee dagen merken we dat de tiewraps haar met succes verhinderen om de hordeur open te schuiven. Maar wat zagen we vanmorgen? Dat het haar kennelijk te veel was geworden om niet naar binnen te kunnen. Ze had met succes een gat gekrabbeld in de hor.

En dat alles onopgemerkt door ons!

Ik vind het wel grappig maar ook behoorlijk destructief. Ahmad is er niet blij mee en heeft Miguel laten weten dat hij een gesprekje wil hebben met de bezitster van het katje. Dat zal gaan gebeuren als zij terugkomt van haar werk.

Wij denken eigenlijk dat zij niet in staat zal zijn om Houdini binnen te houden. Dus we gaan de hordeur vannacht tot op een hoogte van zo een 50 cm afschermen met een stevig karton. Kijken of ze daar ook doorheen kan breken 😀.