Houdini is verhuisd

Vanmorgen, onderweg met ons boodschappenkarretje richting Mercadona, kwamen we Miguel tegen op zijn driewielige motor. Hij vertelde ons dat zijn buurvrouw, het baasje van Houdini, verhuisd is met haar katten. Het dakhuisje naast hem wordt nu gehuurd door een echtpaar.

Houdini, ik ga hem toch missen😪

Dus we gaan Houdini hier niet meer zien 😥. Dat is aan de ene kant jammer, want het was zo een ondeugend schatje, maar aan de andere kant een zegen. Want we hoeven nu niet meer elke avond de hor af te schermen met een kartonnen plaat, zodat Houdini niet kan binnendringen in ons huis en overal op en af springt, als wij nietsvermoedend liggen te slapen.

Ook kan Ahmad een nieuwe hor plaatsen in de terrasdeur, zonder angst voor eventuele nieuwe schade.

De zes katten van Miguel zien we ook niet meer zoveel. Behalve deze twee, die veel met elkaar optrekken en er in de nacht samen op uit gaan op het dak. Terwijl ik de was binnenhaalde, werd ik strak in de gaten gehouden door deze twee:

Altijd gezellig 😁

Wij zijn meer van de plantjes, de beestjes en de mooie doorkijkjes

Helaas is het nog te warm voor wandelingen op de berg (senderismo). We houden het nu bij ons ochtendwandelingetje, vlak na het opstaan. Dan vertrekken we net iets voor zonsopgang. Samen met de werkers in de bouw.

En dan zien we samen met deze ezel de zon opkomen.

Als we ons ´paseito comsumisto´ lopen naar de Mercadona maken we vaak expres een omweg om nog wat meer van ons mooie dorp te genieten. Want een mooi dorp is het, met veel beplanting en bloemetjes.

Bloemen en planten kunnen wij helaas hier in ons huis niet houden, omdat de planten het tijdens onze afwezigheid niet overleven. We hebben het in het verleden al geprobeerd met diverse soorten cactussen. Die legden het loodje. Maar er is één plantje dat oersterk is en nu heeft laten zien dat het zelfs kan overleven tijdens onze afwezigheid van bijna 10 maanden. Het was hier een lange, hete en droge zomer, maar alsnog waren deze plantjes niet dood. Dus deze planten zijn overlevers in welke omstandigheden dan ook. Ze hebben een winter en zomer doorstaan zonder onze hulp.

Vandaag kwamen we de Miguel, kattenman, en zijn vriendin tegen. Zoals eerder beschreven, had Ahmad ooit ruzie met deze gespierde reus maar nu zijn ze vrienden. Hij heeft hem en zijn vriendin zelfs uitgenodigd om een keer bij ons koffie te komen drinken. De vriendin had een plastic schaaltje in haar handen met daarop heerlijk uitziend kattenvoer. Kennelijk waren ze samen op weg naar één van de vele voederplekken voor katten hier in het dorp.

´Jullie zijn echte kattenliefhebbers´, zeg ik. ´Jullie hebben nu vijf katten, hè.´ ´Nee, het zijn er inmiddels zes´, antwoordt zij glimlachend. Jeminee, dat betekent dus dat er nu in totaal 8 katten onze dakhuisjes bevolken. ´Eigenlijk zijn we er niet zo blij mee´, zegt Miguel. ´We willen een paar katten weggeven, maar niemand heeft interesse. We kunnen nu geen kant op. We kunnen nooit met vakantie.´

Even later zeg ik tegen Ahmad: ´Waarom bieden wij niet aan om voor hun katten te zorgen, als we hier zijn en zij even er tussenuit willen? Wij hebben tijd en zo zijn we ook nog een beetje nuttig.´ Goed idee, vindt Ahmad. Hij gaat het voorstellen als ze bij ons op de koffie komen.

De buurvrouw met de twee andere katten is erg op zichzelf, zo vertelde Miguel. Ze heeft ook niet gereageerd op zijn bericht dat Ahmad haar wil spreken over Houdini. Maar dat geeft eigenlijk ook niet meer, want Houdini blijft nu weg, al vele dagen. We zetten de hordeur niet eens meer vast met tie-wraps en ook het karton zetten we er niet meer voor.

´Ze is nu wel voldoende geschrokken´, zeg ik tegen Ahmad. ´Nu moet je echt ophouden haar bang te maken.´ Ik mis haar eigenlijk.

We krijgen geen bezoek meer 😥