Apk van mijn eigen lichaam

Ik heb de gezegende leeftijd van 70 jaar al mogen bereiken en alle jaren die nog mogen volgen zijn meegenomen. In leven blijven is niet meer zo strikt noodzakelijk als in de de tijd dat er nog vier kinderen van mij afhankelijk waren. Er wacht geen werkgever meer op mij en alle vaste lasten worden op tijd betaald, zonder dat ik daarvoor hoef te werken.

Ik kan wel verdwijnen uit dit leven, maar heb geen haast om te gaan. De vraag is voor ons allemaal hoe en wanneer we gaan. Ik ben erop voorbereid.

Als ik kijk naar de staat van mijn lichaam, dan mag ik niet klagen. Af en toe heb ik wel eens een pijntje hier of daar. Zoals ook vannacht. Na een nachtelijk plasje kon ik niet goed inslapen vanwege een vreemde pijn in mijn linkerdijbeen. De pijn kwam in golven en had niets te maken met spieren. Ik kon me gewoon goed bewegen, maar de pijn hield niet op, hoe ik ook ging liggen. Na een paracetamol sukkelde ik toch weer in slaap. Het been is nog steeds gevoelig op die plek, maar afleiding helpt. Zoals dat bij de meeste pijnen het geval is, voel je pijn het hevigst in de nacht, als er verder geen andere prikkels zijn.

Ik zie het even aan, deze pijn, en wil niet direct naar de dokter gaan. Misschien verdwijnt de pijn vanzelf weer, net als zoveel pijntjes. Gisteren en eergisteren had ik pijn aan de onderkant van mijn linker middelvinger, die toen ook blauw zag. Dat is nu over. Zo komen en gaan pijnen. Ik mag niet klagen, als ik besef dat veel mensen (die vaak jonger zijn dan ik) leven met chronische pijn.

Ik heb tussen de 10 en 20 operaties gehad in mijn leven en dankzij die operaties is mijn lichaam nog in goede conditie. Zonder die operaties zat ik hier nu niet achter mijn pc. Was ik geboren in een land met slechte of geen medische zorg, dan lag ik nu al onder zoden. Bepaalde operaties hebben mijn leven gered en andere hebben mijn leven zelfs beter gemaakt dan dat ervoor. Zoals de twee operaties aan mijn voeten en die aan de staar in mijn ogen. Mijn voeten zijn nu normaal en ik kan normale schoenen dragen en lopen zonder pijn. Sinds de staaroperatie ben ik niet meer bijziend en hoef ik geen contactlenzen meer te dragen. Daar geniet ik dagelijks van. Goed zien en lekker lopen zijn voor mij niet vanzelfsprekend, maar iets om bij stil te staan en dankbaar voor te zijn. Een chirurg in Malaga heeft mijn leven gered via een operatie aan mijn darmen, die volledig in de knoop lagen en mijn spijsvertering blokkeerden. Hij was er met veel geduld uren mee bezig. Een ander had misschien gedacht: ‘Laat maar zitten, die knoop. Ik haal gewoon het hele zooitje weg en geef deze oude dame een stoma’. Maar dat deed deze topper niet en dankzij hem functioneert alles weer naar behoren. Na een heupoperatie, waarbij mijn heup met pennen gerepareerd werd van een nare breuk, loop ik weer als normaal na veel oefenen en revalideren. Sinds die operatie fiets ik dagelijks op een hometrainer. Dat ben ik blijven doen en daardoor heb ik er geen last van dat ik minder zou bewegen dan normaal vanwege de corona-beperkingen.

Kortom, als ik de balans opmaak van de conditie van mijn lichaam via een ‘APK keuring’, dan ben ik heel tevreden. Een beetje pijn nu en dan hoort erbij op mijn leeftijd. Maar het is wel iets om in de gaten te houden. Ik denk dat het voor een ieder goed is om de conditie van zijn/haar lichaam goed in de gaten te houden. En goed voor het lichaam te zorgen door goede voeding, voldoende rust en beweging en het voorzichtig omgaan met stoffen die slecht zijn voor het lichaam, zoals alcohol en sigaretten. Van sigaretten mag je tegenwoordig wel wat zeggen, maar alcohol als slecht bestempelen is nog taboe. Ik weet het ūüėČ.

Update osteoposrose

Laatst moest ik weer een bezoekje brengen aan het ziekenhuis voor controle van de toestand van mijn osteoporose. Dat ik aan die chronische, zich voort schrijdende aandoening van botontkalking lijd, werd ontdekt in 2009, toen ik mijn arm brak tijdens een sportles.
Zoals veel andere mensen van mijn leeftijd (ik was toen 59 jaar) kreeg ik tabletten om het degeneratieproces enigszins te stagneren. Naast kalktabletten kreeg ik vitamine D en een tabletje dat ik wekelijks moest innemen. Dat kleine gele tabletje was een vrij heftig dingetje. Je moest het in de ochtend innemen en daarna rechtop blijven. Je moest vervolgens een half uur (of een uur?) wachten met te gaan ontbijten. Dit kleine tabletje zorgde ervoor dat de botontkalking niet minder werd maar ook niet erger.
Ik kreeg dat tabletje gedurende 5 jaar voorgeschreven. Na die vijf jaar was er weer een bot-controle (scan) die uitwees dat het ontkalkingsproces niet was verergerd in die vijf jaar. Maar ik moest stoppen met het tabletje, omdat je dit heftige tablet maar 5 jaar achtereen mag innemen. Wel moest ik blijven doorgaan met de dagelijkse inname van calcium en vitamine D. Na drie jaar zou ik opnieuw moeten terugkomen voor controle.
Dat deed ik afgelopen woensdag. Ik had de week ervoor een botscan laten maken, zoals was afgesproken.
Heimelijk had ik de hoop dat de dokter zou zeggen: ‘De botontkalking is volkomen verdwenen. Wat een wonder. Zoiets maken we zelden mee.’ Maar helaas was dit niet zo. Integendeel. De botontkalking is behoorlijk verergerd in de drie jaar dat ik het gele pilletje niet mocht innemen. Ze legde een verband met de twee breuken in de afgelopen drie jaar (mijn elleboog en mijn heup). ‘Maar dat was het gevolg van twee heel ongelukkige valpartijen,’ bracht ik daar tegenin. Zij antwoordde hierop vrij streng dat zij met name de heupbreuk erg serieus nam. Nou, anders ik wel! Ik ben nauwelijks bekomen van al die ellende. Zij vond ook dat ik misschien minder last had, omdat ik nu eenmaal erg sportief was. Ja, dat is zeker zo. Ik weet dat ik een diehard ben. Anders had ik nu niet zo goed gelopen.
Nu is het de bedoeling dat ik natuurlijk het gele pilletje weer ga innemen, naast de kalk en de vit D. Maar….dat gaat niet¬† zomaar. Daarvoor moet eerst nagekeken worden of¬†mijn organen, zoals de nieren, dat gele pilletje wel aankunnen. En er moet een foto gemaakt worden van mijn rug.
‘Laat ik dat direct maar doen,’ dacht ik direct. Gelukkig kon dat ook. Dat is ook noodzakelijk in verband met mijn aanstaande vertrek naar Spanje. Een beetje bedrukt begaf ik me naar de afdeling r√∂ntgen en bloed prikken. Na het maken van de rug-foto zei de assistente ‘sterkte’, waar ik ook niet vrolijker van werd.
Licht aangeslagen verliet ik het ziekenhuis.
Dinsdag 28 augustus zal de dokter me bellen aangaande de uitslagen van de bloedtest en de foto van mijn ruggetje. Dan hoor ik of ik in aanmerking kom voor dat gele pilletje en zo ja, dan kan ik het recept daarvoor ophalen bij mijn apotheek. Ik probeer intussen hypochondrische gedachten te weren omtrent wat er allemaal ontdekt kan zijn in die bloedtestjes en op die foto. Het leven is onzeker en ons lichaam fragiel en aan slijtage onderhevig. Ik geniet van de gezondheid en kracht die ik nu nog ervaar…….carpe diem…..