Ahmad gaat zijn atico niet verkopen

Dit willen we niet missen

We zijn nu 14 jaar samen en in die 14 jaar hebben we veel dingen onbezonnen gedaan. We zijn allebei zo dat we snel kunnen warm lopen voor een idee en dan meteen op onderzoek uitgaan hoe onze plannen te verwezenlijken. Het plan om naar Guadalcanal te verhuizen kwam op toen we in het dorp boodschappen deden in een gezellige buurtwinkel en langs de steile weggetjes liepen die het witte dorp doorkruisen. De zon scheen aan een stralende en schone hemel en de mensen waren erg relaxed. We voelden ons bijzonder thuis en dat had mede te maken met de nabijheid van zijn dochter en schoonzoon, met wie wij het allebei erg goed kunnen vinden.

Gisteren waren we nog helemaal in de stemming voor een aanstaande verhuizing. Toevallig had ik gisteren daarnaast wat last van een knie. Dat zijn pijnscheuten die zomaar ineens kunnen ontstaan door een verkeerde beweging. Vanmorgen in de douche bedacht ik me dat wij, toen we hier kwamen wonen, heel veel rekening hielden met de toekomst als steeds ouder wordende mens. We dachten toen aan het belang van winkels op loopafstand en andere zaken als een makkelijke en snelle verbinding met Nederland. En nu ineens doen we of we helden zijn, die nog kunnen boeren in de campo. Ik stelde me voor hoe het zou moeten als één van ons niet meer goed ter been zou zijn en geduwd zou moeten worden in een rolstoel. Dat gaat niet lekker op de stenige paden in de campo! Ik legde deze gedachten naast me neer op het moment dat ik de douche uitstapte.

Even later kwam Ahmad uit de douche. Ik kan aan zijn loop en manier van kijken altijd snel zien hoe hij zich voelt. ´Is er wat?´ vroeg ik hem. ´Heb je niet goed geslapen of naar gedroomd?´ Nee, hij was alleen maar ´degustado´. Hij had bedacht dat het plan om deze atico te verkopen en een ander huis te kopen eigenlijk een slecht plan was. Met de belasting- en notariskosten zou het waarschijnlijk niet rendabel zijn en zelfs misschien wel heel onverstandig. ´Ik heb al een zekere leeftijd (74) en ik wil eigenlijk helemaal niet meer verantwoordelijk zijn voor zoveel hectare land. A kan wel af en toe naar het land omkijken, maar hij kan het niet echt van me overnemen als we er niet zijn.

Wat een toeval dat we allebei op hetzelfde moment twijfel voelden over ons snode plan!

´Weet je dat ik nu besef dat ik hier eigenlijk helemaal niet weg wil?´ zei ik. ´Het doet me pijn deze plek te moeten verkopen aan iemand die misschien niet eens waardering heeft voor de veranderingen die jij hier hebt aangebracht in dit huis.´ Ahmad had datzelfde gevoel, zeker na de taxering gisteren door de makelaar.

´Ik verkoop dit huis niet,´ hoorde ik Ahmad tot mijn opluchting zeggen. Vervolgens kreeg hij een ander idee. A en Z zijn bezig het witte pandje op hun terrein (dat voorheen een stal is geweest) op te knappen als weekendhuisje, waar zij dan met de kleine kunnen verblijven in weekenden. Daarnaast moeten ze ook hun huis in het dorp renoveren op enkele punten. Dat kost allemaal geld en tijd. Nu had Ahmad het idee om hen financieel te steunen d.m.v. zijn spaargeld bij het bewoonbaar maken van het huisje in de campo. Zijn compensatie daarvoor zou dan zijn dat wij af en toe in dat huisje kunnen logeren. Hij stuurde een bericht met dit voorstel naar zijn dochter Z, maar zij schreef na overleg met A terug dat zij het langzaamaan willen doen en uit hun eigen middelen. Dat begrijpt Ahmad best en dat respecteert hij ook.

Na het ontbijt zat Ahmad weer dingen te zoeken op zijn laptop. Hij wenkte mij. ´Wat denk je ervan als we een camper kopen? Hij zag een mooie tweedehands camper met van alles erop en eraan. In Antequera is een bedrijf dat gespecialiseerd is in de verkoop van campers. Ik vond het op het eerste gezicht een geweldig idee. Met zo een camper kan je overal heen en heb je je huis bij je. Doordenkend beseften we dat de camper toch niet zo een goed idee is. Hoe vaak zouden we er gebruik van maken? In de tijd dat we in Nederland verblijven zou de camper lange tijd geparkeerd staan op de nieuwe parkeerplaats bij ons beneden, want in onze garage past hij niet. Dan vormt zo een camper alleen maar een last en een bezit waarover je je dan weer druk moet maken met angst dat niemand het van je pikt. Daar hebben we helemaal geen zin in!

Uiteindelijk kwamen we uit bij het idee gewoon telkens een vakantiehuisje te huren in de buurt van zijn kinderen. (hèhè 😉). Weer ging hij zoeken en hij zag een leuk chaletje op loopafstand van zijn dochter voor 23 euro pp per nacht. Hoe vaak zullen we gaan? Alleen tijdens momenten dat Z vrij is van werk, tijdens zogenaamd ´puentes´, en ook alleen als het hun uitkomt.

We waren allebei opgelucht en ineens heel blij met onze atico hier. Ook voelden we ons enorm bevrijd van de hele rompslomp van verhuizen. ´Wat hebben we hier toch een gezellig nestje, hè,´ zegt Ahmad, terwijl we naast elkaar aan onze laptop zitten aan de nu versmalde tafel. ´Eigenlijk besef je pas echt wat je hebt, als je je voorstelt hoe het zou zijn om het niet te hebben,´ zeg ik. Dat kwam gisteren wel heel dichtbij! ´Ik ben zo gelukkig met ons mooie optrekje,´ zeg ik. ´Ik besef nu alle voordelen veel meer.´

Intussen wordt Ahmad nu veel gebeld door mensen die een finca aanbieden in de buurt van Guadalcanal. De ene met nog meer hectare grond dan de andere. Ahmad neemt de verantwoording voor het onderhouden van zo een terrein veel te serieus om deze zomaar op zich te nemen. Hij vindt het verschrikkelijk als sommige campo´s er verwaarloosd bij liggen. Hij zou daaraan nooit schuldig willen zijn. Dus nee, toch voor hem geen campo.

Ahmad gaat zijn atico verkopen

Vandaag kwam een makelaar de waarde van zijn optrekje met garage en opslagruimte en lift inschatten. Wij vonden dat de makelaar bepaalde dingen niet voldoende opmerkte, zoals de vele extra´s die deze atico biedt. Het schitterende uitzicht en de mooie tegeltjes op het terras, de airco, de zonneschermen, de lift en het mooie sanitair. Ook het feit dat we een complete keuken achterlaten en het huis geheel gemeubileerd is. Hij keek alleen naar vierkante meters en nam niet de mooie ligging mee en al die extra´s. Bovendien rekent hij 5 % voor zijn bemiddeling. Wij kunnen ook foto´s maken en een filmpje en dit plaatsen op diverse huizensites. Dus dat gaan we eerst doen. Als het dan niet lukt om het huis te verkopen voor wat het volgens ons waard is, dan kan Ahmad altijd een makelaar inschakelen.

We hebben hier twee grote slaapkamers. Van één daarvan hadden we ons atelier gemaakt en de twijfelaar die erin stond hadden we voor het gemak maar even rechtop tegen de muur gezet. De pootjes en de achterkant en de matras bewaarden we in onze opslagruimte. Vandaag hebben we het bed teruggezet, onze bureautafel gehalveerd en mijn schilderspullen netjes weggewerkt.

Dit hebben we zo gelaten. Als het huis verkocht wordt gaat de werktafel mee
Achter de ezel stond het loodzware bed-onderstel rechtop aan de muur vastgemaakt met een zijl erover
Het bed is nu weer een bed.

Morgen gaat Ahmad de ramen lappen en dan ga ik foto´s maken en een filmpje. Daarmee gaat hij het huis aanbieden met een goede beschrijving op verschillende huizensites in zowel Nederland als Spanje. Ik zal de Nederlandse versie van de advertentie ook in mijn weblog plaatsen.

Intussen wordt hij gebeld door diverse eigenaars van finca´s die te koop staan in de nabije omtrek van Guadalcanal. Er zijn er veel. De ene nog mooier dan de andere. Het is spannend om ermee bezig te zijn. Dit doen we zonder haast, want we kunnen pas echt onderhandelen als Ahmad zijn atico hier verkocht heeft. Zijn dochter en haar vriend kunnen voor hem alvast de andere finca´s bekijken.

Huis in de natuur (voorpret)

Na het zien van een aantal teleurstellende woningen die te koop waren in het dorp Guadalcanal, hebben wij nu een huis gezien waar we allebei heel enthousiast over zijn. Ik ging steeds meer in de richting van een huisje buiten het dorp denken en dat deed Ahmad ook. We kwamen op internet een huis tegen dat al lange tijd te koop staat. Het is een heel aardig huisje dat geheel geïsoleerd staat in de natuur met een lap grond erbij met olijfbomen en fruitbomen. Het staat waarschijnlijk al zo lang te koop omdat het zo ver weg is van alles en niet interessant voor voor mensen die niets te zoeken hebben in het dorp Guadalcanal. Naar Guadalcanal is het maar 3 km en dat is voor Ahmad en zijn dochter heel gunstig. Er zijn in de verste omtrekken geen snelwegen in de buurt en er is geen lichtvervuiling, zodat je de sterren goed zal kunnen zien.

Ahmad heeft al contact opgenomen met de makelaar. We gaan het eerst in het echt bekijken en dan zal hij besluiten of hij zijn huis hier verkoopt en gaat verhuizen naar de campo, waar zijn hart ligt. We zijn allebei enthousiast.

Ik zal foto´s plaatsen zodra wij erheen gereden zijn om het in het echt te bezichtigen (als hij besluit om het te kopen).

Zeker is dat we allebei bereid zijn afscheid te nemen van de atico in Alhaurin de la Torre. We hebben 10 jaar mogen genieten van deze omgeving en eigenlijk alles wel gedaan wat er hier te doen is. We verheugen ons heel erg op een rustig leven in de natuur met een moestuin en kippen. Jawel kippen! Want als wij weg zijn kunnen de kippen naar de campo van zijn dochter. Als wij er niet zijn kan haar partner A de fruitbomen en olijfbomen verzorgen en de moestuin en zij mogen dan natuurlijk van de opbrengst genieten. A en Ahmad zijn allebei boeren met veel liefde voor de campo. Ik kan misschien ook een handje helpen en veel leren.

Ik ben nog lang niet jarig

Dat roept herinneringen op aan mijn kindertijd. Na een verjaardag lag ik ´s avonds in bed stilletjes te huilen. Omdat het weer een jaar zou duren voordat ik weer jarig zou zijn. Het ging me niet eens om de cadeautjes, maar om de lieve aandacht die ik kreeg op mijn verjaardag van mijn naasten. Datzelfde gold als ik ziek was. Mijn moeder was dan een heel lieve verpleegster, die aan mijn bed kwam met een zachtgekookte eitje en een kop heerlijke zelfgemaakte tomatensoep. Ik vond deze rol van zieke zo fijn dat ik weleens stiekem de thermometer tegen de lamp hield, zodat zij dacht dat ik nog steeds koorts had, terwijl ik eigenlijk al beter was. Tot op heden verlang ik naar zachtgekookte eitjes en tomatensoep als ik me niet zo lekker voel. Dat zit er goed in geconditioneerd.

Maar goed, ik moet weer een jaar wachten op een nieuwe verjaardag, als ik die mag meemaken. Intussen kijk ik met plezier terug op de dag van gisteren met mijn liefste. Eigenlijk is er niets aan de hand. We blijven gewoon lief voor elkaar. Ik hoef daarvoor niet meer jarig te zijn of ziekjes. Het is goed zoals het is. We beleven één lange ´luna de miel´.

Gisteren gingen we in de namiddag even naar het toeristische Torremolinos voor een ijsje. Maar de ijscoman met vers ijs was gesloten. Daarom kochten we een magnum uit de diepvries van een kiosk, die we op aten terwijl we keken naar de eendjes.

Minituintje en banket

We zijn allebei aan het bijkomen van de coronagriep. Ahmad is iets meer hersteld dan ik, want ik hoest nog steeds en ik lust nog geen koffie, wat bij mij altijd een teken is dat ik nog niet in orde ben. Maar ik probeer alvast wat meer te gaan bewegen door mee te doen met ´Nederland in Beweging´.

Vandaag stelde ik voor om te gaan lopen naar een tuincentrum hier, geheten ´Guzmán´, wat voor mij klinkt als Turks, maar het schijnt een gewone Spaanse achternaam te zijn. We hadden daar laatst al met de auto wat kruidenplantjes gekocht om hier ons eigen kruidentuintje te hebben. We kochten rozemarijn, tijm, peterselie, salie en koriander, maar we waren de oregano vergeten. Dus vandaag gingen we te voet naar Guzmán, één van de weinige winkels die hier op zondag open zijn. Het was een wandeling bij een bedekte lucht en met een lekker fris windje dat regen beloofde. Maar er vielen slechts een paar verdwaalde stoffige druppels.

Ons kruidentuintje. We houden de plantjes binnen, omdat anders de katten van Miguel erin gaan rommelen en plassen
Het tuincentrum is mooi en gezellig gedecoreerd. De plantjes staan er mooi en fris bij, wat ik wel anders heb gezien in Nederland.
Hier neemt men haloween serieus, zoals alle feestjes die gevierd kunnen worden
´los prisoneros´ zitten er nog steeds, alsof we nooit zijn weggeweest

Ahmad, die dol is pindakoekjes, die hier niet te koop zijn, maakte gisteren zijn eigen versie van deze koekjes. Hij vindt het zelf zijn beste koekjes ooit, deze huiselijke banketbakker. Hoewel ik niet van zoet houd, wilde ik er best een paar proberen. Zoals alles wat hij klaarmaakt, waren ze heerlijk.

😋

En zo rommelen we wat aan in ons besloten appartementje in het kneuterige en gezellige dorp, waar we ons nu bevinden. Elke middag rummikubben en daarna kijk ik naar NLZiet. Op het moment is dat naar ´de neven van Eus´. En dan lekker verder in Jeroen Brouwers. Geen vrolijke man, maar ik kan hem goed verdragen. Hij schrijft zo mooi dat ik echt met hem meeleef, ook al drink ik geen liters jenever. Ik ben blij dat hij zoveel boeken heeft geschreven, omdat ik daar nu een tijd mee verder kan.

Complimenten voor schilderij

Ook al zit ik nu ver weg, ik ben de buurvrouw niet vergeten. Ik wilde haar niet eerder bellen, omdat ik nog te veel en te vaak hoestte, maar vandaag vond ik het tijd om te vragen hoe het met haar is.

Nog ongeveer hetzelfde. Haar voet wordt om de dag opnieuw verbonden en doet dan zoveel pijn dat zij er morfine voor moet innemen. Ze is weer een paar kilo afgevallen, terwijl ze toch behoorlijk veel eet. Ze mist me erg. Niet alleen vanwege de boodschappen, maar ook vanwege de gesprekjes die we voerden. Ik vertelde haar dat ik regelmatig zal bellen, maar dat ik even stil was, omdat ik corona had en dat ik daar pas nu een beetje van ben aan het herstellen. Ik blijk niet de enige. Mijn buurmeisje in Nederland, die in de kinderopvang werkt, heeft ook corona en dezelfde symptomen als ik. Daarom ziet ze haar moeder, mijn buurvrouw, die haar ook vaak placht op te zoeken, nu ook even niet. Een Marokkaanse bovenbuurman zet nu de vuilniszakken voor haar buiten en leegt haar brievenbus voor haar. En haar zoon is net op weg gegaan om boodschappen te doen voor haar. Dus dat loopt allemaal wel gelukkig

Millvina Dean

Ze zegt: ´Zal ik je eens wat vertellen?´ Jah, doe maar. Mensen zijn heel enthousiast over het schilderij dat ik van haar gemaakt heb. Ze maken er foto´s van en raken niet uitgepraat hoe goed ik de uitdrukking op haar gezicht heb getroffen. Ze schijnt volgens de bewonderaars van mijn schilderij bovendien sprekend te lijken op de enige overlevende van de Titanic, een dame met net zo een wilskrachtige en sterke uitdrukking als zij. Eerlijk gezegd zie ik de gelijkenis niet zo. Ik vind mijn buurvrouw veel knapper, gevoeliger en liever. En flink, dat wel.

Ik ben wel blij met de belangstelling en de complimenten die mijn schilderij ten deel vallen. 🦚😉. Heb ik toch niet voor niks zitten klooien met verf.

Daardoor krijg ik zin om ook het schilderij van mijn schoolvriend te gaan maken.

El espulgabuey (de koereiger)

Vandaag is het weer el día de Hispanidad. De dag waarop mensen de vlag van Spanje mogen komen kussen. Het is een vrije dag waarop alle winkels gesloten zijn, zoals ook op de zondagen hier.

Wij besloten een ochtendwandeling te maken, het bekende rondje om onze buurt heen. We stonden oog in oog met de drie muilezels die we ook vaak vanuit ons dakterrasje in de verte kunnen zien. En we zagen veel espulgabueys, de nuttige vogels die de luizen uit de pelzen van het grote vee pikken.

Op de rug van de muilezel een ´espulgabuey´ en op de voorgrond pauwen

Het is nu makkelijk thuiskomen via het kolossale bouwwerk met lift dat ons regelrecht naar onze straat voert. Wij kozen er voor onze verslapte spieren wat te trainen door de trappen te nemen.

corona

Heb vanmiddag nog een thuistest gedaan. Het is toch corona. Dat verklaart een hoop. Heb nu zelfs koorts, wat ik zelden heb. Fijn om in ieder geval zeker te weten wat ik heb.

Ik ga blaffend (hoestend) op weg naar betere tijden. Wat een ellendige griep is die corona 😖.

Tot betere tijden.

De 3 musketiers

We kwamen weer bijeen, mijn twee oude schoolvrienden (P. en P.) en ik. Dit keer niet in een uitspanning maar in het huis van één van hen, helemaal in het centrum van Harlingen gelegen. Dit spraken we af omdat we gehoord hadden dat de gastheer, die al een tijd lijdt aan die nare sluipende ziekte, nu wel meer last begon te krijgen.

Ik reed er gisteren heen met een bos bloemen en verwachtte een totaal verzwakte vriend aan te treffen, maar daar leek het helemaal niet op toen ik, gastvrij opengedaan door zijn vrouw, eenmaal binnen was in hun supergezellige en van alle gemakken voorziene monumentale pandje. Ik trof daar op het zonnige dakterras een vrolijk gezelschap aan, bestaande uit de zich totaal niet ziek gedragende gastheer, mijn ander klasgenoot en diens zoon en de vrouw met haar vriendin. Er werd een gezellig, maar ook heel openhartig gesprek gevoerd. Na een uurtje of anderhalf moest de zoon, een weduwnaar met drie kinderen, naar huis. Ook de vriendin was vertrokken en wij bleven nog verder kletsen met een kopje thee. Ik had verwacht dat het koud zou zijn, maar er scheen een heerlijk zonnetje op onze bolletjes.

Ineens stelde de gastheer, een enthousiaste motorrijder, voor om een 20 tal kilometer verderop zijn motor met zijspan op te halen. De motor was gerepareerd aan een aantal dingetjes en moest opgehaald worden. We zouden gedrieën gaan in de auto van de andere vriend en op de terugweg zou ik dan plaatsnemen in het zijspan. Leek me dat wat? Ja, dat leek me zeker wel wat. Normaal gesproken ben ik een schijterd als ik jongens in t-shirtjes en zonder enige beenbescherming zie racen langs de hoofdweg op motoren. Ik ben dan zielsblij dat het mijn zoons niet zijn, maar maak me dan alsnog bezorgd. Maar in een ervaren motorrijder als mijn schoolvriend had ik zeker wel vertrouwen.

En zo geschiedde. Als een vliegende motorduivel schoot hij over de Friese wegen, terwijl ik in mijn cabine naast hem mee hobbelde en alsnog probeerde deze spannende rit gedeeltelijk op film vast te leggen (filmpje volgt later). De andere vriend reed in zijn auto achter ons aan. De motorrijder maakte er een toeristische excursie van door ons op de terugweg enkele bijzonderheden te laten zien: het oudste huis van Friesland dat ongeveer uit 300 na Christus dateert en de grote woning in Wijnaldum waar hij met zijn gezin heeft gewoond. In Harlingen teruggekeerd hield hij halt bij zijn stamcafé, waar we op een bank tegen de muur genoten van de laagstaande zon en het uitzicht op een haventje in Harlingen. Dat was goed toeven en we bleven er op los kletsen. Even later voegde zijn vrouw zich ook bij ons en daarna ging de gastheer naar huis voor zijn medicijnen en een dutje.

Wij gingen wat later ook naar zijn huis, waarbij zijn vrouw ons op de fiets de weg wees. Daar wachtte ons een enigszins uitgeruste gastheer en er werden heerlijke sushi’s besteld. Opnieuw werd er gepraat en weer bleek dat de tijd te kort is om 50 jaar levensgeschiedenis te overbruggen.

Pas om 21 uur namen we afscheid. Mijn lieve gastheer verzekerde me dat ik hem terug ga zien, ook al kom ik pas in april weer terug uit Spanje. Ik hoop zo dat dat waar is. Verder hebben we het drieste plan om de levensloop van de gastheer te gaan beschrijven. Ik heb me overmoedig aangemeld als degene die zijn verhaal wel wil optekenen als hij het bijvoorbeeld inspreekt. Hij had daar bij ons afscheid serieuze plannen voor.

Blijf zo, lieve P.

P. en P.

Even een beetje chique doen

Gisteren aten we in een bijzonder idyllisch gelegen restaurant met goede service en heerlijk eten. Dat was niet omdat we daar zelf dringend behoefte aan hadden. Maar het was omdat Ahmad zijn zoon wilde ontmoeten, die deze week in Nederland verblijft vanwege zijn werkzaamheden als ingenieur bij de Formule1 races. Om hem even te kunnen zien had Ahmad een tafel voor drie gereserveerd in bovenstaand restaurant. Zijn zoon verbleef niet in Zandvoort, zoals vier jaar eerder, toen we met hem gingen eten in een Thais restaurant in Zandvoort.

Daar hebben we toen ontdekt hoe heerlijk Thais eten kan zijn😋. Maar dit keer moest het weerzien plaatsvinden in Hoofddorp, waar de zoon nu verbleef in een hotel met zijn hele ‘equipo’. Er was helaas geen Thai in de buurt van dat hotel en daarom boekte Ahmad een tafel in ‘Papa’s Beach House’. Het was geen slecht alternatief, want het restaurant had ook heerlijk eten en het samenzijn was ook dit keer heel genoeglijk. Kort maar gezellig.

Op de heenreis had ik wat file vanwege de drukte op de A4 door de treinstaking, maar dat was helemaal niet erg en zeker de moeite waard om deze globetrotter even te kunnen ontmoeten. Ik vind het altijd heel leuk om vader en zoon samen te zien.