Iedereen kan wat

Dat was mijn motto, toen ik langdurig werklozen, die moeilijk bemiddelbaar waren voor werk, moest activeren. En dat bleek ook vaak zo te zijn. Mensen kunnen door wat voor omstandigheden dan ook de moed verliezen en geen vertrouwen meer hebben in zichzelf. Maar ga je goed naar ze luisteren en vraag je waar ze echt warm voor lopen, dan blijken ze toch talenten te hebben. Niet altijd zijn die relevant voor betaald werk, maar het is een begin. En hebben mensen eenmaal energie en meer lol in het leven, dan kan het één wel tot het ander leiden en krijgen ze uiteindelijk toch betaald werk. Vrijwel iedereen kan zich wel ergens nuttig maken. Al prik je papiertjes en plastic langs de weg, dan verdien je mijn respect! Misschien wel juist dan.

Maar ook hebben veel mensen een artistiek talent. En dat zijn niet alleen diegenen, die een podium hebben gekregen in de publieke wereld. Er zijn ook tal van onbekende mensen met talent. De een zingt als een nachtegaal, de ander kan dansen en de ander creëert iets moois om naar te kijken.

Ook in de familie van de man naast me is talent. Zijn oudste dochter beschilderde de buik van haar zusje met dit mooie sprookjesachtige tafereel.

Voor het eerst echt tevreden met schilderij

Op instagram en You Tube volg ik veel schilders. Daar leer ik van, maar ik wordt er ook weleens moedeloos van. Er zijn zoveel goede schilders die het veel beter doen dan ik. Zij zijn vaak al begonnen op jonge leeftijd, terwijl ik een autodidact ben, die pas begon te schilderen toen zij al 68 jaar was, zonder enige ervaring of kennis van het het vak.

Ik bood mijn schilderwerk een tijdje aan op marktplaats, maar ben daarmee gestopt, omdat er weinig tot geen belangstelling is voor wat ik maak en het me ook niet te doen is om wat te verkopen. Wel wil ik dat mensen graag naar mijn werkjes kijken en er een beetje blij van worden. Maar zelfs dat is niet altijd het geval. Vanuit diverse hoek krijg ik naast complimenten kritiek en wordt er soms zelfs lacherig gedaan over de gelijkenis die ik probeer op het doek te krijgen (portretten hebben mijn voorkeur). Dus laatst besloot ik rigoureus te kappen met mijn werk te plaatsen op marktplaats en ook voor niemand meer te schilderen dan voor mezelf. Als ík er maar goesting in heb.

En toen maakte ik in slechts enkele uurtjes dit zelfportret, waar ik zowaar tevreden over ben. Het is me opgevallen dat tekeningen of schilderijen die snel lukken meestal de beste zijn. In het begin van het karwei is er nog spontaniteit bij het zetten van de penseelstreken. Hoe meer je begint te knoeien met verhoudingen en dergelijke, hoe moeizamer het wordt. Als het niet direct lukt, wordt het meestal daarna ook niks.

Deze vind ik goed gelukt.

Ik heb besloten me er weinig of niets meer van aan te trekken wat een ander ervan vindt. Schilderen is beslissingen nemen en daarachter blijven staan. Ik ben ook gestopt met eerst de figuur te tekenen. Ik schilder direct de contouren met penseel en daarna kijk ik naar de vlakken van donker en licht. Dan kom ik pas op het laatst toe aan de details. Dit heb ik niet van mezelf, maar van YouTube geleerd. En het blijkt te werken en het proces te versnellen.

De foto is een oudje. Hij dateert uit 2006. Ik was toen in Cyprus bij mijn leermeester sheikh Nazim (moge Allah zijn mooie ziel voor eeuwig zegenen) en ik was heel gelukkig. Wat ik daar in mijn hand heb is een miswak.

Trots op Alhaurin de la Torre

Het dorp, waar wij een deel van ons leven doorbrengen, kent veel vrolijkheid en creativiteit. In de zomer worden de looproutes in het oude centrum afgedekt met zonnewering. Deze zomer is dat in een straat in ‘onze buurt’ gebeurd met door de bewoners zelf geweven en bewerkte doeken. Ahmad en ik, ook behorend tot zelfdoeners, waren blij dit bericht tegen te komen. Wat een leuk en kleurrijk initiatief.

In Alhaurin de la Torre in Spain, seven women textile artists, plus their crochet teacher, Eva Pacheco, have spent months weaving new sunshades for the town centre…

womensart #summer https://t.co/cFLEaJmLpW’

Bravo! Toma!!!!!!!!!

Gelukkig

De laatste tijd schrijf ik weinig of eigenlijk niet in mijn weblog. Er valt weinig te schrijven. Behalve het feit dat Ahmad en ik zielsgelukkig zijn. Maar dat lijkt me erg saai en misschien zelfs irritant voor de lezer.

Bijna elke dag zeggen we tegen elkaar dat we maar niet kunnen bevatten hoe gelukkig we zijn. Wie had kunnen denken dat twee mensen, die een groot deel van hun leven zo ver verwijderd van elkaar hebben doorgebracht, elkaar nu zo nabij zijn en zich zo op hun gemak voelen bij elkaar.

Op jonge leeftijd (ik was een jaar of 24) maakte ik een tekening met een gedicht erbij. De tekening stelde een vlakte voor met twee bomen, die ver van elkaar verwijderd stonden. Het gedichtje erbij had ongeveer de volgende inhoud: dat wij (de bomen) ver van elkaar af stonden, maar dat onze wortels al samen vergroeid waren en dat onze takken ook naar elkaar toe zouden groeien.

Nu denk ik achteraf: dat waren wij!

We genieten elke dag van alle kleine dingen samen. Opstaan en dan ontbijten met uitzicht vanaf de eettafel op de tuin, waar we vogeltjes zien af en aan vliegen om te genieten van de diverse feestmalen, die aan de bomen hangen. Vervolgens hebben we een soort routine van ‘ieder voor zich bezig zijn’, soms bij elkaar in het ‘atelier’, dan weer afzonderlijk van elkaar. Maar altijd delen we samen de koffie- en maaltijd momentjes. Als we met elkaar praten, hoe verschillend onze taalachtergrond ook is, verstaan we elkaar heel goed. We zijn nog altijd verliefd en daar lijkt nooit een einde aan te komen. We kennen elkaar steeds beter. Elke dag is een geschenk.

Sorry lezer. Meer is er niet te zeggen. Behalve dat ik vervuld ben van een diepe dankbaarheid. Soms zie ik flarden van mijn leven terug en bekruipt me het bijbehorende beklemmende gevoel van gevangen zitten in een heel nare situatie, waaruit ik dacht me nooit te kunnen bevrijden. Dan besef ik dat ik gered ben door een onzichtbare hand.

Al beluister ik de video’s van Krishnamurti en anderen, die niet in een god geloven, niemand kan mij ervan overtuigen dat God niet bestaat. Ik geloof niet alleen maar in God/Allah. Ik wéét dat Allah er is. Dat heb ik op veel momenten in mijn leven mogen ervaren. En dat ervaar ik elke dag. Nu in mijn gelukkig zijn en vroeger in mijn ongelukkig zijn. Toen was Allah troost voor mij. Allah is er altijd, was er altijd en zal nooit sterven.

Hier volgt een saai filmpje bij een saai bericht. Maar iets hoeft niet heel spannend te zijn om gelukkig te maken. Geluk zit in kleine dingen, zoals het horen van een merel die fluit of het ruiken aan een geurige roos, een glimlach van een persoon of een hondje dat kwispelt, wanneer het je herkent. Geluk zit hem in het gewone voor mij. Een leven mogen leiden zonder angst, stress of pijn is al geluk.

Mijn broer is herdacht in Moskou

Na zoveel jaren is er een bijeenkomst geweest in Moskou, waarin mijn broer en andere Rode Kruis medewerkers (die in december 1996 een stierven door geweld) werden herdacht. Er waren niet veel aanwezigen. Wel een mooi initiatief te midden van een wereld waarin zoveel mensen een zinloze dood sterven. Zoveel mensen verdienen deze aandacht, maar krijgen die niet 😢.

Oplossing voor ongewenste gasten

Herhaaldelijk wordt men in onze buurt gewaarschuwd: ‘Gooi geen brood en voedselresten voor de vogels’. Het lokt ongedierte aan, zoals ziekteverwekkende ratten. Maar mensen blijven voedsel gooien. Soms hele stokbroden of een klodder rijst. Het wordt gelukkig wel al minder, omdat het nu toch lijkt door te dringen tot de bewoners.

In sommige culturen wordt het gezien als slecht om brood in de vuilnisbak te werpen. De oplossing voor dit probleem lijkt mij het brood gewoon zelf op te eten, tot het laatste korstje. Maar voor degenen die dat niet willen, zijn er in de buurt containers geplaatst om het brood in te werpen, zodat het hergebruikt kan worden als voedsel voor (ik gok) varkens. Want het is algemeen bekend dat brood helemaal niet goed is voor de meeste dieren en in het bijzonder vogels. Je kan de broodcontainer niet missen, ook voor degene die niet kan lezen. De container heeft de vorm van een boterham (weliswaar een Hollandse snee brood, maar brood is brood). Toch zijn er nog altijd genoeg mensen die de gang naar de container met hun zak oud brood te veel moeite vinden en hun hompen brood gewoon van hun balkons werpen.

Wij deden een paar weken terug ongewild mee aan het verspreiden van de rattenplaag door een containertje met pindanootjes in een boom te hangen in de tuin. De door kieskeurige mezen weggeworpen pinda’s vonden op de grond gretig aftrek bij een stel mollige bruine ratten. Toen we die beesten door ons tuin zagen stiefelen, besloten we het vogelvoer weg te halen.

Maar wat was het saai zonder de vogeltjes, die nootjes en andere versnaperingen kwamen eten. Vindingrijke Ahmad bedacht een oplossing. Met een beetje hulp van mij. Maar het uitvoerende werk deed hij.

De pinda’s die de meesjes niet eten vallen in de schotel onder de notencontainer en worden opgepikt door mussen en roodborstjes of af en toe een brutale papegaai. Maar de ratten kunnen er niet bij.

Schandpaal

‘Vroegah’ werden mensen die uit de toon vielen of iets verkeerds hadden gedaan op het marktplein afgestraft. Ze werden voor het oog van iedereen terechtgesteld of ze werden in het schandblok vastgezet. De bevolking kon dan haar frustratie uitleven op de aldus tentoongestelde. Men mocht schelden en vrijelijk gooien met rotte tomaten, eieren en andere onfrisse zaken. Het werd gezien als het ‘verdiende loon’ van deze ‘onverlaat’.

Nu gebeurt dat nog steeds, maar het marktplein is veelal virtueel. Op twitter, instagram en andere sites kunnen mensen naar hartenlust schelden en dreigen. Dikwijls onder een pseudoniem, want dat is wel zo veilig voor de agressor.

We zijn niets veranderd. Nog steeds veroordelen mensen andere mensen. Zonder enig medeleven.

Schilderijtje oppimpen

Mijn broer maakte tijdens zijn leven eenmaal een reis naar Indonesië, waar hij geboren is. Daar kocht hij een aantal schilderijen. Dat waren ‘lopende band schilderijen’ zoals die in de regel gemaakt worden voor toeristen. Op zo een schilderij zie je dan vaak een huisje of een vissersboot of een plantage, met op de achtergrond bergen. Het zijn wel echte schilderijen, op canvas geschilderd, maar de kleuren doen vaak wat onnatuurlijk aan. Mijn broer vond deze schilderijen kennelijk mooi genoeg om ze helemaal mee te sjouwen naar Nederland.

Na zijn dood nam ik de schilderijen in mijn huis. Het was voor mij een aandenken aan mijn lieve broer, maar echt mooi vond ik de schilderijen niet.

Afgelopen week kreeg ik het idee om een van de schilderijen over te schilderen. Dan zou ik ook direct een lijst hebben, wat altijd meegenomen is. Ik bedekte het hele schilderij met een turquoise onderlaag, zeer verdund. Toen zag ik dat de achtergrond van het schilderij met die vervaging van de kleuren best mooi was om als achtergrond te dienen voor een schilderij dat ik van plan was te maken.

Ik ben zelf blij met het resultaat. De man en de kinderen minder dan ik. Zij worden steeds kritischer op mijn werk 🧐. Maar ik ben er blij mee. ‘It’s my house and I hang on the wall what I want to.’

Hij was een paar jaar geleden in Thailand 😉 (44 x 31 0lieverf)

Ongenode gasten

Wij vinden het leuk om vogeltjes te lokken naar onze tuin door middel van versnaperingen. Maar dat geldt vooral voor de kleinere soorten, zoals meesjes, mussen, roodborstjes. enzovoort. Ook de bonte specht is welkom. Maar papegaaien, duiven, kraaien en eksters zien we minder graag. Ze eten ons te veel, vernielen te veel planten en poepen te veel op onze tuinmeubels en ramen. We zijn dus wel selectief in onze ‘vrijgevigheid’. Met veel moeite heb ik nu voederkooitjes gevonden, waar alleen de kleinere gevederde vriendjes en ook de bonte spechten (met hun spitse snavels) bij kunnen.

Maar wat gebeurt er nu. De meesjes zijn erg kritisch wat betreft het voer dat zij lusten en heel kwistig met het naar beneden werpen van nootjes die niet door de keuring komen. Daar komen dan weer duiven op af, die dan in de aarde rondscharrelen, op zoek naar restjes voer. Dat is wel o.k.

Maar wat zag ik vandaag tot mijn schrik? Een bruine rat, die rondscharrelde onder de boom, op zoek naar de vogelvoer-restanten die kennelijk voldoende voor handen zijn. En even later……twéé ratten, die allebei ook nog in de boom klommen. Ja, maar dat is niet de bedoeling!

We hebben het vogelvoer nu maar weggehaald, want zo is er geen plezier aan te beleven. We hebben geen behoefte aan een rattenplaag. Het spijt me voor de vogeltjes. Ik zie ze rondfladderen in onze tuin, zoekend naar de nootjes en zaadjes, die er niet meer zijn.

Jullie verpesten het voor de vogeltjes en voor ons ☹

Lastige klant

Laatst had ik een ontstoken ooglid. Dat is nu over. Maar al een flinke tijd heb ik last van datzelfde rechteroog. Het voelt als een druk binnenin de oogbal. Ik besloot naar Specsavers te gaan voor een oogmeting. Sinds ik aan staar ben geopereerd, ben ik niet meer bijziend, maar mijn ogen zijn wel astigmatisch gebleven (dat wil zeggen dat mijn hoornvlies raar gevormd is, niet zoals het hoort, bol, maar als een elips gevormd. Daardoor heb ik moeite met focussen). Ik heb om dat te corrigeren een bril voor veraf en een bril voor dichtbij. Daarnaast heb ik natuurlijk de leesbrilsterkte nodig, die hoort bij een oud mens zoals ik.

Ik besloot naar Specsavers te gaan voor controle van mijn brilsterktes. Misschien was mijn rechteroog wel oververmoeid door verkeerde brillen.

Mijn ogen werden gemeten op de bekende wijze. De vertebril was nog wel goed, maar een kwart puntje te zwak in het linkeroog. Ik besloot dat nog maar even zo te laten, omdat mijn zicht met twee ogen alsnog 120 % is.

Thuis gekomen bleef ik last houden van dat rechteroog. Daarom had ik vandaag weer een afspraak met Specsavers. Waren ze niet vergeten mijn ogen van dicht bij te testen? Ik dacht van wel, omdat ik niets had moeten lezen met glazen voor mijn neus. Maar dat bleek dus toch wel zo te zijn. We hebben dat gemeten ‘met de stok’, werd me verteld. Dan lijkt het net of je nog steeds in de verte zit te kijken, maar het is eigenlijk een meting van het zicht van dichtbij. Huh? Dat wist ik niet. Maar was mijn leesbrilsterkte niet erg veranderd dan? Dat wisten ze niet, omdat ik mijn leesbril toen niet had meegenomen en die gegevens niet in hun digitale systeem staan, maar alleen in het archief.

Nu had ik mijn leesbril wel bij me. Ze gingen de bril even ‘doorlichten’ en kijken of de sterkte die ik nu nodig heb erg veranderd was. Dat was zo. En behoorlijk.

Ik mocht een nieuw montuur uitzoeken. De oude bril was volgens hen niet geschikt voor nieuwe glazen. Ik zocht een ander montuur. Maar het zat me nog steeds niet helemaal lekker. ‘Ik weet helemaal niet wat voor glazen jullie me nu geven,’ zeurde ik. ‘Ik heb niet door die glazen iets mogen lezen. Stel dat ik straks de bril heb en dat ik er helemaal niet goed door kijk. Ik wil de glazen eerst graag op mijn neus hebben om te weten wat ik krijg.’ ‘We hebben eigenlijk nooit klachten,’ probeerde de opticien (V) nog, maar ze liep wel braaf naar achter. Ik keek om me heen en zag andere mensen zitten, schaapachtig voor zich uit kijkend. Hadden zij wel een blind vertrouwen in de brillenexperts? De opticien kwam teug met een constructie met voorzetglazen en een leeskarton. Ik keek even door de glazen en zag dat het heerlijk was. Voor de zekerheid vergeleek ik nog even het leesvoer met mijn oude bril en zag dat het dan een stuk minder helder was, vooral van dichterbij.

Nu was ik overtuigd en blij met mijn nieuwe te bestellen leesbril. ‘Wantrouwig ben ik, hè,’ zei ik tegen de aardige opticien. Maar ik was tevreden en zij was waarschijnlijk opgelucht. We namen heel vriendelijk afscheid. 12 Juli is de bril klaar. Ik hoop dat de nieuwe bril een oplossing gaat zijn voor mijn pijnlijke rechteroog.