Eindelijk regen en hondenleven

Vannacht regende het hier voor het eerst enige tijd aan één stuk. Dat begon rond 4 uur in de ochtend. Ik had al geslapen, maar lag midden in de nacht/ vroege ochtend een paar uurtjes wakker, waarschijnlijk omdat ik eigenlijk al uitgeslapen was. Maar toen het begon te regenen, maakte het geluid daarvan mij zo lekker rustig dat ik toch weer in slaap viel en een stel maffe dromen beleefde.

Regelmatig kijk ik even naar de twee honden, die achter ons huisje permanent op een terras wonen. Als ze naar me kijken praat ik tegen ze vanuit de verte. Ik weet dat honden goede oren hebben. Gelukkig hebben ze elkaar als gezelschap. Anders zou het een saaie boel zijn voor ze. Regelmatig zie ik ze met elkaar spelen en dollen. Meestal op het vaste tijdstip van 17 uur, als ze bijna gevoederd worden. Bij aankomst zag ik dat hun twee hokken op het terras er niet meer stonden. Ze hebben nu een ingang naar het schuurtje om te slapen en dat maakt dat ze meer plek hebben om buiten te slapen en te spelen.

Hiervoor hadden ze vaak nauwelijks een plek om te liggen tussen hun eigen drollen, die één of twee keer per dag worden weggehaald door de twee jonge Engelse meiden die daar wonen met een oude lange, grijze vrouw. Haar zien we regelmatig boodschappen halen met een karretje.

Jullie merken het al. Ik heb vanhier niet veel interessants te melden. Onze dagen verlopen hier in een vrijwel identiek ritme als in Nederland. En daar zijn we dik tevreden mee.

Katje met hondengedrag

Ik schreef al eerder over Leila, het katje van Z., de dochter van Ahmad. Ze is klein van stuk en een echte jager, die er niet tegenop ziet om in hoge bomen te klimmen.

Ze is eenkennig en trekt zich weinig aan van de mensen die haar dagelijks voer geven. Bij vreemden blijft ze helemaal uit de buurt. Maar ze heeft zo haar sympathieën voor bepaalde mensen, zoals I, de broer van Z. Als hij in de buurt is, dan springt ze op zijn schoot en in zijn armen.

De jaloersmakende relatie tussen een ogenschijnlijk mensenschuw katje en een mens 🙂

Nu blijkt dat zij ook een zwak heeft voor Sara, de ongeveer 6 maanden oude baby. Ze blijft rustig zitten als de baby met haar handjes aan haar zit te friemelen en waar Sara is, daar vind je Leila, als een klein waakhondje.

Als Z. het huis verlaat voor een wandelingetje op het terrein of om de de kippen te voeren, dan trekt Leila zich daar niet veel van aan, maar zodra Z. gaat wandelen met de baby, dan is Leila van de partij. Ze loopt dan gezellig mee naast de kinderwagen als een loslopend, maar braaf hondje.

Katten op het dak

Waar ik me ook op verheug, dat is het weerzien met de katten op ons dak in Alhaurin de la Torre. Onze buurman daar, Miguel de kattenman, heeft 7 katten of misschien zelfs nu wel meer. Hij en zijn vriendin ontfermen zich over de talloze zwerfkatten in het dorp. Zij geven eten op straat aan de zwerfkatten, maar ook nemen zij soms een ziek dier mee naar huis om het te verzorgen en naar een dierenarts te brengen. En dan blijft de kat vaak bij hun. Ze runnen dus een soort katten-opvanghuis.

Vandaag stuurde Miguel deze schattige foto naar Ahmad van twee van zijn katten. Dat is een leuk voorproefje van wat we straks weer kunnen gaan zien op ons terras daar en het dak erboven.

Een ander deuntje dan ‘I wish you a merry Christmas’ en ‘Jingle Bells’

Tekst:

Si quieres agua fresca
mi niña
ven a mi pozo niña
ven a mi pozo

Vayamos juntos a beber, mi niña
y verás que gozo niña
verás que gozo

Si quieres agua fresca
ven a mi pozo niña
ven a mi pozo
vayamos juntoa a beber el agua niña
y verás que gozo

como el camino al árbol de mi cama
como el camino es largo
mira que el niño bebe
no pidas agua niño
no pidas agua Manuel
no pidas agua mi niño
si quieres agua fresca niña
ven a mi pozo

Vayamos juntos a beber, mi niña
y verás que gozo niña
verás que gozo

Yo corté la hierba buena
de la tapia del corral
Yo corté la hierba buena
de la tapia del corral
Yo corté la hierba buena
de la tapia del corral

Si quieres agua fresca
mi niña
ven a mi pozo niña
ven a mi pozo

Vayamos juntos a beber, mi niña
y verás que gozo niña
verás que gozo

Si quieres agua fresca
mi niña
ven a mi pozo niña
ven a mi pozo

Vayamos juntos a beber, mi niña
y verás que gozo niña
verás que gozo

Vertaald:

Als je vers water wilt, mijn kindje (meisje), kom dan naar mijn bron. Laten we samen drinken, meisje, en je zal zien hoe ik geniet.

Hoelang is de weg vanaf mijn bed naar de boom is, hoe lang. Kijk hoe het kindje drinkt. Vraag niet om water kindje (jongetje), vraag niet om water Manuel. Als je vers water wilt, kindje (meisje), kom dan naar mijn bron. Laten we samen drinken, meisje, en je zal zien hoe ik geniet.

Ik heb munt geplukt bij de muur van de binnenplaats. Als je vers water wilt, kindje……enz.

Mijn lieve dappere buurvrouw

Nog steeds kan zij niet zelfstandig naar buiten en dat zal nog wel duren. De wonden in haar voet willen maar niet dicht gaan. Het zijn doorligwonden die zij heeft overgehouden aan haar tijd in het ziekenhuis (ruim drie jaar geleden!), toen zij haar heup had gebroken. Die noodlottige val heeft haar leven verpest. Alsnog maakt zij het beste ervan door de hele dag door haar huis te schuifelen en zelf zoveel mogelijk schoon te houden. Ze wast en ze strijkt wat af en ze stofzuigt en poetst ook nog. Dat kost haar veel meer moeite dan een ander en het gaat langzaam, maar zij zet altijd door. Gelukkig krijgt ze binnenkort een vaste hulp in de huishouding (een keer in de week twee uurtjes).

Het koken van eten deed ze ook altijd zelf, maar de laatste tijd kost haar dat te veel moeite. Iets simpels als het afgieten van aardappeltjes is zwaar voor haar, omdat ze zich ook nog met moeite moet staande houden. Dus tegenwoordig eet ze vaak kant en klaar maaltijden van de AH. Als ik die voor haar koop (peen en uien en zuurkool), dan bekruipt me een gevoel van triestheid. De maaltijden schijnen best goed te zijn (mijn vader at ze ook op late leeftijd), maar ik gun haar ook een verse hap uit onze keuken. Ik aarzelde wel met haar dit aan te bieden. Misschien lust zij ons eten niet. Ik ben daar altijd onzeker over, ook al vinden wijzelf ons eten erg lekker.

Maar laatst liet zij zich ontvallen dat andere mensen geluk hadden, omdat de buren hun warm eten brachten. Toevallig weet ik dat zijzelf, toen zij nog gezond was, veel kookte voor iemand, die alleen was en niet meer zo sterk. Ik gun haar dus zeker dat zij, nu zijzelf minder zelfstandig is, ook af en toe eten krijgt toegestopt.

Vorige week waagde ik een gokje. Ik had macaroni gemaakt van alleen maar verse ingrediënten, met biologisch gehakt en oregano, tijm en laurier uit de tuin. De macaroni was heerlijk. Ik bracht haar een portie en zei haar dat ze maar moest kijken of ze het lekker vond. Dezelfde avond belde ze me heel enthousiast dat ze het zo lekker had gevonden.

Hierdoor aangemoedigd heb ik haar daarna met ons mee laten proeven van mijn (gelukte) oliebollen en de harira en de paella van Ahmad. De harira was te zwaar voor haar, maar de paella en de oliebollen vielen goed. Vandaag maak ik ovenschotel met bloemkool. Ik hoop dat ze die ook lekker vindt.

Gisteren vroeg ze me heel voorzichtig of ik haar wilde helpen met het verschonen en opmaken van haar bed. De matrassen moesten worden omgedraaid. Ik deed dat natuurlijk. Ik heb immers tijd zat. Het was wel een klusje, omdat zij een specifieke manier heeft om het lit jumeaux op te maken. Er mag geen plooi in de lakens zitten, vanwege haar wonden en haar voet rust ’s nachts op een kussen om contact met het onderlaken te vermijden. We waren in een half uur klaar. Ze hielp dapper mee, terwijl ik zag hoeveel moeite het haar kostte. Ik vroeg haar hoe zij het normaal gesproken doet. In haar eentje! Maar dan doet ze er uren over. Dit soort dingen vind ik schrijnend.

Zij schreef een hele stapel kerstkaarten voor vrienden en familie. Tot op heden heeft zijzelf er maar twee ontvangen. Eén van mij en één van de buurvrouw naast mij. Ik hoop dat ze er nog meer zal krijgen. Ik moest laatst een lint ophangen voor haar om de kaarten aan te hangen. Maar dat lint hangt daar nog leeg. Qué mundo 😢

Crema de membrillo (kweeperenpasta) zelf maken

Zoals ik al eerder vertelde leef ik, sinds ik met Ahmad ben, volgens het Spaanse ritme van eten en drinken. Dat wil ook zeggen dat we twee keer een warme maaltijd nuttigen. Overdag (rond 15 uur) is dat een flinke maaltijd (la almuerzo), te vergelijken met wat de Nederlander om 18 uur naar binnen werkt. Als toetje eten we dan fruit.

Rond 20.30 uur in de avond eten we een wat lichtere warme maaltijd (la cena), bestaande uit soep met brood, een gebakken ei of iets dergelijks. Als toetje eten we dan kaas met membrillo. In Spanje is dat schapenkaas, maar hier is schapenkaas niet zo ruim te koop en zeker niet zo goedkoop als daar. Dus doen we het hier met kaas van de koe.

Crema de membrillo is hier ook niet te krijgen. En daarom aten we tot gisteren hier de kaas met wat honing. Maar de inventieve cocinero naast mij had in de Turkse winkel verse membrillo’s (kweeperen) gespot. Hij keek op internet hoe je daarvan crema de membrillo kan maken en dat bleek heel eenvoudig te zijn. Het enige overige ingrediënt is suiker (te vergelijken met de bereiding van jam).

Hij kocht dus ruim 2 kilo van deze membrillo’s en maakte daar een crema de membrillo van met een veel kleiner percentage suiker dan het recept. De pasta is heel goed te bewaren en kan tot twee jaar goed blijven. Hij wordt steeds steviger, als je hem bewaard in de ijskast en dan kun je er plakjes vanaf snijden.

Gisteren aten we de crema voor het eerst en hij was heerlijk. Dus ook in Spanje kunnen we die zelf gaan maken en hoeven we die niet meer te gaan halen in het magazijn van San Lorenzo, zoveel kilometers van ons huis. Voortaan eten we de crema van ‘san’ Francisco (Ahmad).

Het schillen is het meeste werk

De zwerfhond lijkt het goed te hebben in Duitsland

Ali met de zwerfhond

Toen we nog in Andalusië waren en wij de jongste dochter van Ahmad met haar pas geboren baby opzochten, liep daar een lieve grote hond rond. Het was een zwerfhond, die in zeer slechte staat (vol met beestjes, sterk vermagerd en met een kapotte heup) was aan komen strompelen bij het jonge stel in de ‘campo’. Ze hebben het dier naar een dierenopvang gebracht die ervoor hebben gezorgd dat de hond werd geopereerd en ontdaan van het ongedierte.

Daarna wilde Ahmads dochter wel een tijd voor het het dier zorgen tot er een passend adres voor hem zou worden gevonden. Een Duits stel bood zich aan en de hond werd helemaal naar Duitsland getransporteerd.

Het leek er even op dat de hond moeilijk kon wennen aan deze enorme overgang van de kurkdroge Andalusische grond naar het frissere noorden. Maar nu begint de hond daar toch te wennen.

Aan de foto’s die het Duitse stel stuurde te zien, heeft de hond niets te klagen en wordt hij goed verzorgd. De droevige blik die je ziet op de foto had hij ook al in Andalusië.

Animal de costumbres

Zo noemt Ahmad zichzelf, een gewoontedier. En dat is hij ook. Hij is behoorlijk voorspelbaar wat zijn dagindeling betreft.

Dat is zo anders dan ik altijd geweest ben. Mijn dagen kenden nooit echte planning en regelmaat. Ik deed al wat me voor handen kwam en was daarin flexibel. Eten deed ik wanneer ik honger had en daarvoor bestonden voor mij geen vaste tijden. Ik zorgde wel voor regelmaat voor mijn kinderen toen ze nog klein waren. Maar op het moment dat ze wat ouder werden, zorgde ik er alleen voor dat er elke dag een warme maaltijd was voor iedereen en dat er voldoende eten in huis was voor de andere maaltijden. Voor mij hoefden ze niet meer precies op een bepaalde tijd aan tafel te zitten, maar konden ze hun eten opwarmen wanneer ze dat wilden. Einde van de gezamenlijke maaltijden. En dat terwijl we, nu ze uit huis zijn, juist weer regelmatig genieten van wél samen aan tafel zitten.

Maar sinds het moment dat Ahmad in mijn leven is gekomen leid ik samen met hem een heel regelmatig en geordend leven. Met zijn komst deed het Spaanse ritme van eten en drinken zijn intrede in huis. En dat bevalt me heel goed en het is goed voor mijn gezondheid. Hij zorgt ervoor dat we elke dag gezond eten met voldoende groenten en fruit en daar gedij ik bijzonder goed bij.

Niet alleen in zijn ritme van eten en drinken is Ahmad een gewoontedier, maar ook wat betreft andere activiteiten houdt hij consequent een bepaald ritme aan. De ochtend is meestal voor activiteiten als klussen of andere lichamelijke bezigheden en in de middag neemt hij zijn ontspanning door te lezen, op de pc te werken en dergelijke. Hier In Andalusië houdt hij van een wandeling in de vroege ochtend en in Nederland fietst hij graag rond een uur of één.

Door hem ben ik ook ´ritmischer´ gaan leven. Mijn dagindeling is als volgt: Opstaan, bidden, een wandeling rond zonsopgang, ontbijten, fietsen op hometrainer, koffie, karweitjes in huis of op de pc, middageten, rummikubben met man, thee, lezen of dingen bekijken op tablet, avondeten, naar bed. Een en ander kan aangevuld worden met schilderen tussendoor als ik daar zin in en tijd voor neem.

Als ik bovenstaande lees, dan denk ik: een buitenstaander kan denken dat dit een saai leven is. Maar dat is het helemaal niet. Ik geniet van deze regelmaat en rust en voel me alleen maar bevoorrecht dat ik zo een rustig leven mag hebben na veel ellende in het verleden. Ik geniet van elke dag, ook als het niet lekker is op het terras zoals vandaag. Alle dagen zijn voorspelbaar maar toch ook weer niet. Het licht is altijd weer anders en ik verveel me nooit. Ik besef dat het samen mogen leven met Ahmad heel bepalend is voor mijn levensgeluk. Ik geniet daarvan zolang dat ons gegund is.

Ook hier in Alhaurin lijken de bewoners gewoontedieren te zijn met elke dag dezelfde routine. De straten worden hier elke dag geveegd en met water schoongemaakt. De bakker doet elke ochtend zijn ronde in zijn bestelbusje. Broodjes worden voor zonsopkomst aan de deuren gehangen van wie deze besteld hebben. Elk jaar komen dezelfde feesten en activiteiten terug. En mensen lijken daar telkens van te genieten alsof het de eerste keer is. Kennelijk geeft deze regelmaat ook aan deze dorpsbewoners rust en ´alegría´ (vreugde).

De dorpsbewoners zijn trots op hun tradities en dat kan je merken aan de afbeeldingen op billboards, die zij tegenwoordig aan weerszijden van de Calle Malaga plaatsen. De soldaten van het vreemdelingenlegioen die gedurende lange tijd op de billboards langs deze laan afgebeeld stonden (naar aanleiding van de día de Hispanidad) zijn nu vervangen door afbeeldingen die betrekking hebben op de kerstviering in Alhaurin de a Torre

Boven de burgemeester van Alhaurin de la Torre en beneden één van de reyes Magos (de drie koningen die hier de cadeaus uitdelen aan de kinderen)
Ze zijn zo trots op hun kerstversiering dat ze ook nog afbeeldingen daarvan tentoonstellen 😉
vermenging van cultuur en traditie 😉

Baby´s

Behalve herinneringen aan vooral onze wandelingen laat Ahmad ook zijn kleinkind hier achter. We hebben de baby maar één keer gezien in het echt. Verder wordt Ahmad via whatsapp op de hoogte gehouden door middel van veel foto´s van (de moeder en) het kleinkind. De schoonzoon toont zich een verliefde vader en partner. Hij maakt schitterende foto´s van de stralende moeder en de schattige baby.

Eén van de mooiste foto´s vond ik deze:

Wat een heerlijk kindje en wat straalt haar moeder 😍