Alles verandert en niks blijft

Nog steeds vormen onze ochtendwandelingetjes een mooi deel van de dag. We wandelen tegen zonsopgang en als je dan daarna kan ontbijten op je terrasje, dan is dat een tweede hoogtepunt van een verder toch al aangename dag.

We kennen de omgeving al op ons duimpje, maar als je goed let op de details, dan zie je toch dat dingen veranderen:

Urgente ideeën

Daar heb ik nogal eens last van. Het doet me denken aan een vriendin, die mijn moeder vroeger had. Zij was schilderes en gevoelig voor kleur. Het kwam weleens voor dat zij in gezelschap één van de aanwezigen vroeg om van plaats te veranderen, vanwege een bloesje dat deze droeg, omdat de kleur van haar bloesje beter uitkwam op een andere plaats naast iemand met een bijpassende kleur. Als zo een idee in haar opkwam, dan was dat behoorlijk dringend en dan moest het onmiddellijk uitgevoerd worden, tot verbazing van de andere aanwezigen.

Ik kan ook weleens zomaar zo een idee hebben, dat opkomt vanuit het niets en dan meteen heel urgent is. Al heb ik nog nooit een ander gevraagd om op te staan en van plaats te wisselen vanwege de kleur van een truitje of broek of een achtergrond. Maar als ik bijvoorbeeld een schilderij scheef zie hangen, dan moet ik het wel recht hangen en wel zo snel mogelijk. En in mijn huis komt het vaak genoeg voor dat ik dingen anders zet of ophang, omdat ik dat harmonieuzer vind staan. Dat kan dan niet wachten. Het moet snel gebeuren en ik kom snel tot actie.

Vanochtend werd ik om 6 uur wakker met een schrikgedachte. Ik ontwaakte al uit een rare droom, maar de gedachte die ik had bij het wakker worden had daar niets mee te maken. Ik realiseerde me dat ik de ´hule´ (spreek uit ´oele´, het Spaanse woord voor een plastic tafelzeil, dat je per meter kan kopen), die achter mijn schildersezel het bed-onderstel bedekt helemaal niet mooi vind, maar veel te druk. Ik heb hem zelf uitgezocht, omdat hij me op de rol wel mooi leek, maar nu vind ik hem te bont en irritant om achter mijn ezel te hebben. Ik wil eigenlijk een effen vlak. Ik wacht tot Ahmad wakker wordt en dan val ik zijn net wakkere oren lastig met deze mededeling (´ik heb de verkeerde hule gekocht´). Ahmad zit niet echt op zo een ´goedemorgen-boodschap´ te wachten. Hij had zelf bovendien een andere hule met een rustig streepje uitgezocht en aangewezen, lijkend op een zonwering. Hij reageert een beetje geïrriteerd. Maar hij komt vervolgens met een goed idee: ´Dan draai je hem om, dan heb je de witte achterkant´. Ja, dat is een goed idee. Ik spring direct mijn bed uit, ren naar de belendende kamer, trek het zeil eraf, draai het om en zie dat die achterkant goed is. Maar dan sta ik ermee te hannesen. In mijn eentje krijg ik het zeil niet goed gedrapeerd om dat logge bed-onderstel. Ahmad komt aanlopen om mij te helpen. Toevallig heeft hij vannacht ook gedacht aan dit rechtopstaande loodzware onderstel van een twijfelaar achter mijn ezel. Het bevalt hem helemaal niet dat het onderstel niet stevig genoeg aan de muur bevestigd is. ´Ik ben pas rustig als dat bed stevig staat en zeker niet kan vallen´, zegt de lieverd. Toevallig hebben we allebei, ieder op onze manier, aan de constructie achter mijn ezel gedacht.

Na het ontbijt halen we het zeil er nog een keer af en maken we gezamenlijk een oersterke constructie met een oog in de muur en een tiewrap die het bed moet vasthouden. En daarna het zeil er weer op, met de witte kant naar boven. Daarna zijn we allebei tevreden en we richten elk onze ateliertjes in. Misschien morgen schilderen of overmorgen.

Ahmads hoekje
mijn hoekje

´Me Tarzan, you Jane´

Daar moet ik aan denken, als ik ons door ons dakhuisje zie lopen. Ahmad met een blote bast en ik ook met een kort broekie en een sport-BH. Net als Tarzan en Jane, op het feit na dat wij niet zulke ´killer body´s´ hebben. Maar dat maakt hier niet uit, want niemand kan naar binnen kijken in ons hooggelegen stulpje. Het is lekker gemakkelijk om zo schaars gekleed rond te lopen en de temperaturen zijn er nog naar. Je bent zo aangekleed en ook zo weer uitgekleed.

Het luieren gaat me erg goed af. We nemen niet eens de moeite om de deur uit te gaan. Waarom zouden we op het strand gaan zitten lezen tussen allemaal ingevette andere lijven, als we dat ook hier kunnen doen, in de koelte van ons privédomein. Vandaar dat er geen foto´s te delen zijn en ook heb ik geen spannende belevenissen te melden. Er is overigens weinig wat ik het beschrijven waard vind. Ik kan meningen gaan geven, praten over de teloorgang van de natuur om ons heen, de strijd om steeds meer winst en consumptie, het nadeel van botox en implantaten, de onzekere toekomst van de mensheid, onrecht in de wereld, enzovoort. Maar ik krijg elke dag meer het idee dat mijn mening er niet toe doet en dat ik die alleen nog wil geven als erom gevraagd wordt.

Dus bij geen nieuws, geen stukje in dit weblog. Jullie hebben daar immers ook niet om gevraagd 😉.

Gisteren liep ik in onze relatief lange gang hier en toen zag ik op de balkonrand een kattenlijf met een lange bruine staart verdwijnen. Even later op het balkon, keek vanaf het dak een klein beige gestreept kattengezichtje mij aan. In het donker meende ik toch echt Houdini te herkennen. Ze is er dus nog! Maar ik denk dat haar baasje haar nu zoveel mogelijk binnen houdt. En dat kan nu gemakkelijker, nu het hier niet meer zo gloeiend heet is.

´Je moet haar niet meer bang maken, hoor´, zeg ik tegen Ahmad. ´Ik wil haar hier niet meer binnen hebben´, antwoordt hij. Nu hoop ik dat hij haar niet meer tegenkomt.

Lekker bezig

Het begint nu wat frisser te worden en dat maakt dat we weer zin krijgen om onze handen te laten wapperen.

We hebben hier twee ruime slaapkamers, waarvan we er één ook als zodanig gebruiken. In de andere kamer staat een grote eettafel tegen de muur. Aan elke kant daarvan bevindt zich een laptop van ieder van ons, terwijl de rest van die tafel in beslag wordt genomen door een printer, onze externe schijven, koptelefoons, camera´s en andere accessoires. En daarnaast stond tot vandaag een twijfelaar, die zelden of nooit beslapen wordt. We hebben nauwelijks logees, want de kinderen van Ahmad kommen hier niet slapen en mijn kinderen met hun eigen kinderen ook niet meer zo snel. We besloten deze kamer dus nu maar helemaal in te richten als computerkamer/atelier.

Vandaag hebben we de matras van de twijfelaar naar beneden gesjouwd (gelukkig paste hij net in de lift met wat geduw) en we hebben deze opgeborgen in de berging beneden. Het onderstel van het bed, zonder de pootjes was te zwaar om naar beneden te dragen en paste niet in de lift en dus hebben we dat zonder pootjes omgekeerd rechtop tegen de muur gezet (ideetje van mij). We gaan dat bekleden met tafelzeil, zodat het de muur kan beschermen tegen mijn geklodder, als ik mijn schildersezel daartegenaan zet. Ik merk aan Ahmad dat hij blij is dat hij weer wat kan gaan doen. Hij is al direct begonnen met een mooie tekening voor een raamdecoratie in mijn huis in NL. Mijn ezel staat me aan te gapen. Ik heb nog geen idee of en wat ik ga schilderen. Ik kruip net zo lief in een hoekje met een boekje. Mijn handjes jeuken nog niet. Ik kan behoorlijk lang niks doen en alleen maar lezen en kijken.

Ahmad in zijn element
We verwachten regen. Maar er valt tot nu toe nog geen druppel regen. Overigens hebben we nog steeds plaats voor twee logees. In de ´woonkamer´, waar we nooit zitten, bevindt zich een uitklapbare bedbank van 1.60 meter breed

Niet dat we echt zitten te wachten op een regenbui als deze in Huelva. 😣

Wij zijn meer van de plantjes, de beestjes en de mooie doorkijkjes

Helaas is het nog te warm voor wandelingen op de berg (senderismo). We houden het nu bij ons ochtendwandelingetje, vlak na het opstaan. Dan vertrekken we net iets voor zonsopgang. Samen met de werkers in de bouw.

En dan zien we samen met deze ezel de zon opkomen.

Als we ons ´paseito comsumisto´ lopen naar de Mercadona maken we vaak expres een omweg om nog wat meer van ons mooie dorp te genieten. Want een mooi dorp is het, met veel beplanting en bloemetjes.

Bloemen en planten kunnen wij helaas hier in ons huis niet houden, omdat de planten het tijdens onze afwezigheid niet overleven. We hebben het in het verleden al geprobeerd met diverse soorten cactussen. Die legden het loodje. Maar er is één plantje dat oersterk is en nu heeft laten zien dat het zelfs kan overleven tijdens onze afwezigheid van bijna 10 maanden. Het was hier een lange, hete en droge zomer, maar alsnog waren deze plantjes niet dood. Dus deze planten zijn overlevers in welke omstandigheden dan ook. Ze hebben een winter en zomer doorstaan zonder onze hulp.

Vandaag kwamen we de Miguel, kattenman, en zijn vriendin tegen. Zoals eerder beschreven, had Ahmad ooit ruzie met deze gespierde reus maar nu zijn ze vrienden. Hij heeft hem en zijn vriendin zelfs uitgenodigd om een keer bij ons koffie te komen drinken. De vriendin had een plastic schaaltje in haar handen met daarop heerlijk uitziend kattenvoer. Kennelijk waren ze samen op weg naar één van de vele voederplekken voor katten hier in het dorp.

´Jullie zijn echte kattenliefhebbers´, zeg ik. ´Jullie hebben nu vijf katten, hè.´ ´Nee, het zijn er inmiddels zes´, antwoordt zij glimlachend. Jeminee, dat betekent dus dat er nu in totaal 8 katten onze dakhuisjes bevolken. ´Eigenlijk zijn we er niet zo blij mee´, zegt Miguel. ´We willen een paar katten weggeven, maar niemand heeft interesse. We kunnen nu geen kant op. We kunnen nooit met vakantie.´

Even later zeg ik tegen Ahmad: ´Waarom bieden wij niet aan om voor hun katten te zorgen, als we hier zijn en zij even er tussenuit willen? Wij hebben tijd en zo zijn we ook nog een beetje nuttig.´ Goed idee, vindt Ahmad. Hij gaat het voorstellen als ze bij ons op de koffie komen.

De buurvrouw met de twee andere katten is erg op zichzelf, zo vertelde Miguel. Ze heeft ook niet gereageerd op zijn bericht dat Ahmad haar wil spreken over Houdini. Maar dat geeft eigenlijk ook niet meer, want Houdini blijft nu weg, al vele dagen. We zetten de hordeur niet eens meer vast met tie-wraps en ook het karton zetten we er niet meer voor.

´Ze is nu wel voldoende geschrokken´, zeg ik tegen Ahmad. ´Nu moet je echt ophouden haar bang te maken.´ Ik mis haar eigenlijk.

We krijgen geen bezoek meer 😥

Leven langs de zijlijn

Zo zie ik het leven van een gepensioneerde. Een gepensioneerde hoeft niets meer. Hij/zij/genderneutraal hoeft niet meer te werken, in de regel geen kinderen meer groot te brengen en heeft elke dag een ´dolce far niente´ voor zich. Dat is fijn maar niet gemakkelijk. Hoe vul je dan je dagen in? Er wordt niets meer voor je geprogrammeerd en nu komt het aan op vindingrijkheid.

Wij vinden ons zelf behoorlijk vindingrijk met onze hobby´s en ik daarnaast met mijn bescheiden vrijwilligerswerk voor de buurvrouw.

Toen we hier aankwamen was het te warm om wat dan ook te ondernemen. Onze dagen waren gevuld met het zoeken naar telkens het koelste plekje in huis. Het enig mogelijke uitje bij zulke temperaturen is: op zoek gaan naar wind en water. Wij, niet echt gecharmeerd van het rondhangen langs de kustlijn, gingen braaf een paar keer enkele uurtjes op het strand zitten. Dat is zeker geen straf, maar het enthousiasme van mensen die speciaal het vliegtuig pakken om een week te liggen bakken begrijp ik niet goed.

gluren met zoemlens van telefoon

Gisteren gingen we wederom eventjes naar het strand. Het zag er mooi uit. Een glinsterende diepblauwe zee. Maar o jee, wat een wind. We zaten daar een kwartier en besloten gelijktijdig dat dit het niet was voor ons. Dus hup, weer met de stoeltjes en het parasolletje naar het autootje, waarachter we allebei een snel plasje deden op de zanderige parkeerplaats. Oude mensen, hè. Het probleem is bekend. Blaasjes als piepkleine waterballonnetjes.

Daarna via de Lidl weer naar huis. En dan voelen we ons voldaan dat we ons uitje weer gehad hebben en kunnen we verder rustig en ongezien ons blijven vermaken in ons dakhuisje. Plugins installeren, rummikubben, enzovoort. Ik lees wat af en ik zie ook wat af via NLZiet en Netflix.

Misschien vraagt een enkele lezer zich af waarom we nog niet op kraambezoek zijn geweest bij de jongste dochter van Ahmad. Dat is omdat de moeder volgens Spaanse veiligheidsvoorschriften eerst twee corona vaccins moet hebben gehad (die ze hier niet geven tijdens de zwangerschap). Als moeder én baby (via de moedermelk) voldoende antistoffen hebben tegen het virus, dan mag er pas bezoek komen. De enigen die de baby nog in hun armen hebben gehouden zijn de vader en de moeder van de pasgeborene. In Spanje is er ook geen kraamzorg. Normaal gesproken (in tijden waarin geen pandemie heerst) wordt de kraamzorg verricht door de oma van de baby of andere familie.

Waarschijnlijk wordt het voor ons in oktober dat we de kleine kunnen gaan bewonderen.

Toeschouwer bij ons ontbijt

Toen we vanmorgen ons broodje met koffie aten in ons keukentje dat uitkijkt op de ´ojo de patio´ werden we vanaf het dak gadegeslagen door één van de katten van Miguel. Het was een oude bekende, de knijperdief, die ons lang tijd strak bleef aankijken en aldus mij tijd genoeg gaf voor het schieten van wat foto´s.

Het lijkt wel of hij me verwijtend aankijkt. Tja, ik laat mijn knijpers niet meer rondslingeren, zodat hij ze kan stelen voor zijn baasje.

Zoals hier te zien is, heeft Miguel niet stil gezeten. Hij heeft de rand van het dak van het hele gebouw afgezet met een hekwerkje met stekels. Maar ik denk dat de katten daar met een elegante sprong overheen springen en dat het ze niet tegenhoudt om overal rond te blijven neuzen.

Dierenmishandeling

Daar zijn diverse voorbeelden van, de ene nog erger dan de andere. Maar ik wil het hier hebben over een geval vlak achter on huis hier.

Ik schreef er al eerder over. Het betreft een grote zwarte hond die zomer en winter, in hitte en koude, de hele dag alleen verblijft op een deel van een dakterras. Het dier wordt niet uitgelaten, maar doet zijn behoeften op zijn eigen kleine stukje leefruimte. Eenmaal per dag komt er een jonge vrouw met een rubber handschoen de drollen weghalen. Daarna spuit ze met een tuinslang het stukje terras schoon. Ik zag een keer dat het dier blij naar haar toe wilde lopen maar een trap kreeg van haar. Want als zij er met de spuit aan te pas komt, dan moet hij even in zijn hok blijven.

Tot mijn schrik zag ik, toen we hier net waren aangekomen, dat er nu twee in plaats van één hond verblijft op dat kleine stukje terras en dat er nu twee grote hondenhokken staan op die plek. Er hangt een kleine, knullig bevestigde lap boven de idioot kleine leefruimte van de dieren. Dit vod moet hen beschermen tegen de hete zon overdag, maar het grootste deel van de dag geeft de doek geen schaduw op hun hoekje. Dan zie je ze met een open, hijgende bek schaduw zoeken achter hun hokken. Soms lopen ze rondjes om hun hokken om toch enige beweging te hebben. Telkens als de vrouw komt om hun gevangenis schoon te spuiten of om ze een bak eten te geven, zie je ze kwispelen van blijdschap, maar nooit zie ik dat zij door haar worden aangehaald of uitgelaten.

Ik kan het niet aanzien hoe die dieren moeten leven. ´Is hier geen dierenbescherming?’ vraag ik Ahmad. Jawel, maar die zullen in zo een geval niets doen.

N.B. De foto is genomen op een voor de honden vrij gunstig moment: toen het terras net was schoon gespoten (in de avond) en de ergste hitte achter de rug was. Je ziet dat de twee hokken een groot deel van hun beperkte ruimte innemen. Overdag moet het verzengend heet zijn in die hokken, maar ook ernaast in de brandende zon 😥

Ik weet dat de eigenaar van de hond geen Spanjaard is, maar een Engelse. Het is een lange vrouw met wit lang haar, die heel af en toe naar de honden komt kijken en ze dan wel even aait. Maar haar zie ik vrijwel nooit. De verzorging wordt gedaan door een schoppende kenau en dit schoppen doet zij waarschijnlijk zonder medeweten van de oudere vrouw.

Toevallig zie ik de oude vrouw vandaag lopen met een boodschappenkarretje, als ik terugloop van de tandarts. Ze loopt een klein stukje voor me en ik voel woede in me opkomen. Ik overweeg haar aan te spreken op haar behandeling van de honden. Ze loopt een beetje mank en voorovergebogen en ik haal haar in. Terwijl ik haar inhaal bedenk ik me dat ik beter mijn mond kan houden. Hoe groot is de kans dat zij haar gedrag tegenover de honden zal wijzigen op grond van mijn commentaar? Nul komma nul, denk ik. Het is een oude dame en ik neem aan dat zij zich bewust is van wat zij doet met haar honden en dat zij het kennelijk wel normaal vindt.

Thuisgekomen vertel ik Ahmad dat ik de vrouw bijna had aangesproken, maar dat ik het toch niet deed. ´Dat is verstandig,´ vindt hij. ´Ze zou waarschijnlijk na dat gesprek niet anders omgaan met haar dieren, maar alleen een hekel aan jou krijgen.´

Voorbereiding van reis naar Spanje

Dat gaat hier zoals gewoonlijk, omdat we daarin steeds meer routine krijgen door al dat heen en weer gereis. De voorbereiding bestaat uit een lijstje maken om niks te vergeten, het huis grondig te poetsen zodat het voor ongedierte niet aantrekkelijk is om het huis te kraken en afscheid nemen van dierbaren. En dat is in mijn geval een klein maar heel trouw clubje.

Het meest zenuwslopende was voor mij het invullen van een formulier in verband met COVID maatregelen. We hadden al de QR code, maar kennelijk is het niet voldoende om deze op je smartphone te tonen aan eventuele controleurs op het vliegveld. Nee, we kregen van Transavia een mail met de opdracht een formulier in te vullen en dat formulier kon je op je scherm krijgen door op een link te drukken. Het formulier bleek te zijn in vier talen (Engels, Duits, Frans en Spaans). Voor mij niet zo een probleem, maar ik weet niet of dat wel zo is voor elke reizende Nederlander. Je moest je naam, emailadres en geboortegegevens invullen en ook je paspoortnummer, het vluchtnummer en je stoelnummer. Dat betekende dus dat we eerst een stoel moesten reserveren. Als je die gegevens had ingevuld kon je drukken op ‘continue’, maar je werd daarbij wel gewaarschuwd dat je de eenmaal ingevulde gegevens niet meer kon wijzigen. Daar word ik dan al een beetje nerveus van.

Na het invullen van je gegevens kreeg je een mail met daarop een ‘form identifier’ en een ‘FCS form code’. Daar werd ik nog nerveuzer van.

Maar goed, met die codes kon je dan verder gaan met het invullen van je formulier en vervolgens werden je huisadres en het adres waar je gaat verblijven in het land van bestemming gevraagd. Ik vulde dat netjes in, maar in het adres waar wij verblijven zit de letter n met een sliertje erboven. Toen ik deze letter wilde typen met behulp van de alt en cijfer toets verdween het hele formulier van mijn scherm. En daarna kon ik er met geen mogelijkheid meer inkomen.

Toen kreeg ik een hysterische aanval. Ik dacht dat nu alles verloren was en dat ik vanwege dit rotformulier niet meer mee kon. Ik was al bang gemaakt door de waarschuwing dat je eenmaal ingevulde zaken niet meer kon wijzigen en nu dit weer. Ahmad moest eraan te pas komen om me te kalmeren. Het bleek dat je opnieuw het formulier op je scherm kon krijgen door weer die ‘form identifier’ en die ‘FCS form code’ in te vullen.

Daarna moesten we nog wachten tot 48 uur voor vertrek om het formulier verder in te vullen, maar ik wist nu hoe ik opnieuw in het formulier kon komen. Gisteravond rondden we het proces af en ik moet zeggen dat ik onder de indruk was van het document dat daarna tevoorschijn kwam en dat we moesten uitprinten. (Je moet dus kennelijk nu een pc en een printer hebben om te kunnen reizen! 😲).

Op het document staat je CR code, je naam, je geboortedatum, je paspoortnummer, je vluchtnummer en de datum van de vlucht en je stoelnummer! De wonderen der techniek.

Collecteweken

Het lijkt erop dat met het einde van de schoolvakanties nu ook de collecteweken zijn begonnen. Eergisteren trof ik een jonge vrouw aan op de stoep voor een aantal supermarkten met een collectebus. Of ik iets over had voor de voedselbank. Natuurlijk had ik dat. Ik vind het al erg genoeg dat de voedselbank nodig is in een welvaartsland als het onze.

Ik heb voor mezelf de regel dat als iemand voor mijn neus staat en om geld vraagt, dat ik dan eigenlijk nooit wil weigeren. Dit komt door een ‘bijgeloof’ dat deze persoon niet zomaar op mijn levenspad komt. Iemand bedelt ook in de regel niet voor de lol om geld. Dus ik geef dan altijd wat. Een uitzondering vormen voor mij de mensen met een daklozenkrant. Zij staan vaak permanent voor dezelfde winkel te posten. En dan wil ik niet aan de gang blijven met geld geven. Het geeft me dan wel een ongemakkelijk gevoel om zo een persoon na één keer wel geld gegeven te hebben alleen maar te groeten in het voorbijgaan en niets te geven.

Bovendien heb ik in de regel geen contant geld meer bij me, net als de meeste mensen. Maar dat is tegenwoordig bij de ‘echte’ collectanten met een registratiekaartje op hun borst geen probleem meer. Je kan bij hen pinnen. En het voordeel voor de organisatie waarvoor zij collecteren is dan dat je in de regel niet een heel klein bedrag gaat pinnen. Dus dat werkt in hun voordeel.

Gisteren stond er een dit keer wat oudere dame met een collectebus. Of ik wat over had voor de ‘oudere mens’. ‘Wat doen jullie dan voor deze mensen?’ vraag ik. ‘Nou, we nemen ze mee een dagje uit of er wordt een bingo georganiseerd.’ ‘En hoe sporen jullie de ouderen die dat nodig hebben op?’ ‘Via verzorgingstehuizen en buurtcentra en dergelijke.’ Er gaat direct de gedachte door mijn hoofd dat er in de regel juist in dat soort instellingen al enige aandacht voor oudere mensen is. Ik maak me eerder zorgen om de ouderen die alleen zitten en waar niemand naar omkijkt. De ‘vergeten ouderen’ zogezegd. Ik pin vijf piek, maar ik zeg haar wel dat niet elke oudere zin heeft in groepsactiviteiten zoals een bingo of een uitje en dat sommigen misschien eerder behoefte hebben aan wat individuele aandacht. Hoe spoor je die mensen op? Jaja, dat weet de vrouw ook niet. Zij staat daar gewoon om geld op te halen.

Als ik de boodschappen daarna aflever bij mijn buurvrouw, tref ik haar huilend aan. ‘Wat is dat nou? Wat is er?’ Ze was vandaag, zoals gewoonlijk, aan het wachten op de zuster die de wond aan haar voet komt verzorgen. Maar die kwam maar niet. Toen ze belde naar het hoofdkantoor van de wijkverpleging kreeg ze te horen dat zij ‘niet was ingepland vandaag’. Dat was een foutje.

‘Hoe kunnen ze dat nu doen,’ huilt zij. ‘Ze weten dat ik al twee jaar vier keer per week opnieuw verbonden moet worden. En dan laten ze me zo vallen door een verkeerde planning. Ik ben zelf altijd zo punctueel geweest en nu moet ik ervaren dat ik voor hun gewoon maar een nummer ben. Ik denk weleens: wat doe ik nog op deze wereld.’

Zoiets breekt mijn hart. Alles is hier wegbezuinigd of ‘overgeorganiseerd’. Wat zo een fout als men vandaag maakte betekent voor een hulpeloze oudere met helse pijn aan haar voet beseft men niet. Wie kan zich in deze gejaagde wereld inleven in een oudere die al twee jaar noodgedwongen binnen zit en voor wie elke afspraak meer betekenis heeft dan voor iemand die wel mobiel is.

Uiteindelijk belde een zuster haar dat ze om 15 uur zou komen voor de wond, maar om 16.30 was zij er nog niet. In ieder geval is men opmerkzaam gemaakt dat er iemand moest komen voor die wond doordat mijn buurvouw zelf er over gebeld heeft. Wat ook herhaaldelijk gebeurt is dat de apotheek de verkeerde gaasjes en zalfjes aflevert en dat de diverse verpleegkundigen de wond op een verschillende manier verzorgen. Er is kennelijk geen duidelijk protocol. En de wond wordt nu eens kleiner en dan weer groter. Om gek van te worden! Ze gebruikt morfine voor de pijn.