Herfst van het leven

´Ben je de laatste tijd triest?´ vroeg Ahmad mij gisteren. ´Nee, eigenlijk juist helemaal niet. Ik voel me juist de laatste tijd heel rustig en tevreden met de situatie waarin wij nu mogen zitten. Kijk ik triest of gedraag ik me dan triest?´ vraag ik. Nee, het is gewoon een gevoel dat hij heeft. Maar toevallig is hij ook een heel zielig boek aan het lezen. Zo zielig en triest, dat hij er eigenlijk niet in verder wil gaan. De roman gaat over hoe slecht zwarte mensen in Amerika nog steeds behandeld worden.

Ik zeg hem dat ik misschien wel wat rustiger ben dan voorheen. Ik praat minder en denk meer na voor ik wat zeg (dat kan bij mij nooit kwaad). Ik maak minder grapjes. Let meer op wat ik wel en niet doe. Ik zeg hem dat. Dat ik voel dat wij in de laatste fase van ons leven zitten en dat niets er meer toe doet dan alleen je best doen om zo goed voor een ander en de wereld te zijn als je kan. Verder is eigenlijk voor mij niets belangrijk. Ik heb geen wensen van dat ik dit of dat nog wil. Ik wil leven met de dag en steeds het beste doen wat ik kan. Verder wil ik niks. En ik ben heel gelukkig en dankbaar voor de rustige fase waarin ik nu zit in mijn leven en geniet daarvan.

Hij knikt met herkenning. Hij voelt dat ook zo. En hij is gerustgesteld. ´Misschien zie je me zo door het boek dat je nu aan het lezen bent?´ zeg ik. Ja, dat kan best zijn. Hij wil niet verder lezen in het boek. Ahmad zegt dat het mooiste moment voor hem elke dag onze ochtendwandeling is. Ik beaam dat. Het is voor mij precies zo. Het voelt zo fijn om gearmd te wandelen, of de zon nu schijnt of niet. Ik geniet daar ook van. En van zoveel meer. Onze momentjes van eten en drinken en daarvan genieten. Mijn ritjes op de hometrainer, kijkend naar series of films. Lezen.

Ik zeg dat er maar één ding is waarover ik me nu een beetje druk maak. Wat moet ik met alle schilderijen die ik nog ga maken? Het huis hier en in Nederland hangt al vol ermee. ´Dat is voor elke schilder zo,´ zegt Ahmad. Ja, dat is waar. In gedachten bedenk ik me waar ik vanaf nu eventueel de wat mindere schilderijen of die waar ik een tijd niet naar wil kijken kan opbergen, met hun ´gezicht´ tegen de muur. Als dit je grootste probleem is, dan ben je een gezegend mens, bedenk ik me. Met al mijn kinderen en kleinkinderen gaat het goed en dat geeft mij rust. Ik hoef verder niets.

Om de één of andere reden is deze foto zwartwit. Ik heb de camera zo niet ingesteld. Maar de hondjes en de kat waren toevallig wel zwart. De balletjes aan het balkon niet.

´s Morgens in je winterjas wandelen en vanaf 11 uur in hemd en korte broek in de zon op je terras

Wie wil dat niet? Ik zeg er ´ja´ tegen.🌞

Sierra de Nieve gisteren. Er lag toen nog aardig wat sneeuw. Door de hogere dagtemperaturen met zon verdwijnt de sneeuw nu langzaam
Hondenmodereportage
Ik krijg hier geen genoeg van. Sorry, lezer. Ik verval in herhaling.

Mijn broer wordt nog steeds herdacht

Elk jaar is er op17 december in Moskou een plechtigheid om de 6 rodekruismedewerkers te herdenken die in hun slaap vermoord werden in een ziekenhuis in aanbouw in Grozny (Tsjetsjenië). Het Internationale Comité van het Rode Kruis (ICRC) werkt daarnaast aan een internetpagina waarop alle overal ter wereld in het veld omgekomen medewerkers van het Rode Kruis worden herdacht.

Ik kreeg een mail van hun contactpersoon of ik enkele dingen die men schreef over mijn broer wilde nakijken en eventueel verduidelijken. Hij vroeg mij het volgende:

´Ik heb daarom de volgende specifieke vragen aan jou, Shabnam:

Toevoegen van de naam “Shabnam Theunissen”, indien jij dat wenst

ICRC vraagt verder:

of we Hans’ geboren naam “Johan Joost Theunissen” ook zouden moeten vermelden, en wellicht nog aangeven dat Hans werd geadopteerd.

of bekend is waarom Hans van psychologiestudie naar constructie overging, en of we dat zouden moeten vermelden´

Ik keek wat men toe nu toe vermeldde over Hans op de website. En ik zag dat er wat dingen fout vermeld staan. Dat ook de aanname dat Hans geadopteerd zou zijn natuurlijk niet klopt, maar wel begrijpelijk is, omdat voor buitenstaanders nooit duidelijk is geworden dat Hans niet de zoon is van Elkerbout. Dat is dan ook iets dat mijn stiefvader en moeder nooit naar buiten hebben willen brengen. Zelfs op zijn grafsteen staat geschreven: ´our son´.

Ik heb de volgende reactie gegeven:

´Hans was not born in Utrecht, but he was born in Soekaboemi in Indonesia on the 4th of januari 1949. He studied psycholgy in Utrecht and from then on kept on living there.

He was born under de name of Johan Joost (Hans) Theunissen, son of Johanna Josta van der Schaaf and Adriaan Cornelis Theunissen. His parents divorced when he was five years old and his mother remarried Johan Gerard Elkerbout. That is why the surname of Hans was later changed in ´Elkerbout´. He was not adopted but he was my beloved brother. I am born as Monique Theunissen on 22 october 1950. They changed my surname in Elkerbout as well, but I rechanged the name when I was older in the name of my real father A.C. Theunissen who is also the real father of Hans (Johan Joost). Ik changed my forename as well (in Shabnam). My brother Hans didnot change his name but kept the surname of our stepfaher.

My brother Hans and I both have our masters degree in psychology. Hans didnot work as a psychologist. He was more of a practical person and he did like to work with his hands and build things. He was an autididact in matters of construction of all kind. 

The partner of his last years said about Hans: ´When Hans committed at something, he gave it his all´. As his sister I fully agree with that.´

Toen ik later mijn eigen woorden teruglas, besloot ik Ad Beljaars (momenteel mijn contactpersoon bij het Rode Kruis) te bellen. Om hem te zeggen dat ik het weliswaar nodig vond om de juiste info te geven omtrent Hans zijn geboortenaam en geboorteplaats, maar dat ik het niet nodig vond om dat op de website te vermelden. Dat ik er vrede mee heb dat de naam van Hans vermeld blijft op de website zoals die er nu staat (Hans Elkerbout). Omdat het in wezen niets uitmaakt hoe hij heette. En dat al het andere dat over hem geschreven staat (over hoe hij was) wel klopt.

Het was een fijn gesprek, waarin over en weer dingen duidelijk werden.

Honden en hun baasjes

Gisteren liepen we onze gebruikelijke ochtendwandeling. Op de weg vanaf beneden langs ons huis liep een grote hond heen en weer. Hij stak de weg over en liep dan weer terug, waar hij zigzaggend heen en weer bleef rennen, om zich heen kijkend met een verdwaasde uitdrukking. ´Die hond hebben ze in de steek gelaten,´ zegt Ahmad heel beslist (´abandonado´). ´Weet je dat zeker?´ vraag ik. De hond ziet er goed doorvoed uit en heeft nog een halsband om. Maar de manier waarop hij ongecoördineerd heen en weer rent op een plek waar weinig mensen lopen komt inderdaad heel raar over. Ik vind het zielig voor het dier. ´We hadden toch ooit een nummer van een organisatie die verwaarloosde honden van de straat haalt?´ vraag ik. Ik herinner me dat een keer mensen met een grote kooi met vlees erin zaten te wachten op de komst van een achtergelaten jachthond, waarvan ze wisten dat die in de buurt rondzwierf. Die hond hadden wij ook gezien enkele dagen ervoor. Die vrouw gaf ons toen een kaartje met een telefoonnummer dat we konden bellen als we de hond weer zouden tegenkomen. Ahmad heeft dat nummer niet meer. Het is ook alweer bijna drie jaar geleden. Ik maak een foto van de arme lobbes.

Even later lopen we over de grote laan die Alhaurin de la Torre doorkruist. De laan is mooi beplant en goed onderhouden en er is een breed voetpad. Het is dan ook een favoriete wandelroute van mensen die beweging zoeken of hun hond uitlaten. Laatst maakte ik daar een foto van een oude man met een klein wit hondje op een bankje. We hadden hem al vaker zien zitten en altijd zat het hondje met zijn voorpootjes op zijn schoot. Ik vond dat zo een schattig gezicht dat ik de man vroeg of ik een foto mocht maken van hem en zijn hondje.

Gisteren zagen we hem weer zitten, maar nu op een ander bankje. Hij had zijn arm liefdevol om het hondje heen geslagen. ´Kijk, daar heb je onze vriend met het hondje,´ zeg ik tegen Ahmad. Als we dichterbij komen groet ik de man enthousiast. (buenas dias). De man kijkt me stomverbaasd aan. Het is hier wel gebruikelijk om te groeten als je iemand tegenkomt, maar niet zo ver uit je buurt. Bovendien lijkt hij me niet te herkennen. Ahmad breekt het ijs door ook te groeten en er dan aan toe te voegen: ´Buena companía´ (goed gezelschap), doelend op zijn hondje. De man bevestigt dit nu glimlachend.

Even later komen we nog een man tegen met een wit hondje. Dit is de man die ik eerder fotografeerde. Deze men herkent ons wel en groet ons als eerste.

Ik lach mezelf uit 😄. De hondjes van beide mannen leken op elkaar en de mannen hadden allebei eenzelfde petje op.

Weerbericht

De kou slaat hier ook toe. Niet zo erg als in de rest van Spanje, maar toch aanzienlijk. Ik besef dat het niets is vergeleken bij de kou in andere delen van de wereld, zoals op dit moment in Afghanistan, waar mensen met veel te dunne kleding omkomen van kou, honger en ziekte bij temperaturen van 16 graden onder nul en erger.

Er schijnt een goede reportage over Afghanistan te zijn verschenen op de tv in Nederland. Ik heb er tot nu toe niet naar kunnen kijken. Ik ben bang dat het te veel nare herinneringen gaat oproepen aan mijn tijd in die omgeving met mijn eerste man en onze kinderen. Al was het er toen snikheet en niet koud. Maar dat ter zijde. Ik denk er liever niet te veel aan terug. Ik heb te doen met alle mensen die lijden op wat voor manier dan ook.

Hier is het uit te houden, zij het dat de temperatuur drastisch gedaald is. De lucht en de wind voorspelden al een tijd regen, die echter niet wilde doorzetten.

Het leverde wel mooie kleuren op 😍.

Maar toen ik gister op mijn stilstaande fiets naar Netflix zat te kijken werd ik ineens getrakteerd op schitterende bliksemschichten achter de glazen terrasdeuren en indrukwekkende donderklappen. Even daarna zowaar gevolgd door een verfrissende regenbui. In de ochtend zagen we dat het boven de Sierra van Mijas een beetje gesneeuwd had, de Sierra die in 2022 afbrandde had nu een klein sneeuwlaagje op zijn kale bergtoppen.

Maar al met al valt het hier nog mee met de kou. Het is nog steeds niet zo koud als in Guadalcanal. De dochter Ahmad zei dat de kou daar ´pijn deed´. Zoals men in Brabant placht te zeggen: ´Tis kou dah het bait´ (het is zo koud dat het bijt).

Toch blij dat we hier wonen en niet in Guadalcanal

Het is hier frisser dan normaal, maar lang niet zo fris als in Guadalcanal, dat bekend staat om de harde wind die er waait en de veel lagere wintertemperatuur dan wij hier hebben. We horen nu ook van Z dat het daar op dit moment erg koud is. Te koud om met de kleine naar de campo te gaan.

Verder realiseer ik me nu weer dat de lucht hier net zo helder kan zijn als in Guadalcanal. Het ligt eraan uit welke richting de wind waait. Als de wind noordwest staat of west, dan is het hier heel helder. Dat was ik even vergeten, omdat we tijden lang te maken hadden met een wind uit het zuiden die saharastof meebrengt. Dan is het zicht hier lang niet zo helder als de laatste tijd. De westenwind nu maakt dat het niet zo lekker toeven is op ons vrij hoog gelegen terras, maar het uitzicht is verbluffend mooi.

Kortom, ik prijs me gelukkig dat Ahmad zijn atico niet heeft verruild voor een huis in de nu koude campo in de omgeving van Guadalcanal. De temperatuur is hier in de winter een paar graden hoger dan meer landinwaarts en in de zomer juist een paar graden lager. Ahmad is het gelukkig helemaal met me eens. Wij zitten hier fantastisch mooi, vindt hij ook. En hij voegt eraan toe: ´Allah heeft ons hier gebracht´.

Vanmorgen hebben we weer lekker gewandeld in de frisse ochtendzon.

Koude golf

Volgens mij loopt er een koud golf over heel Europa. In ieder geval is het in Nederland koud, zag ik op het weerbericht. Hier merken we er ook wat van. Er staat een gemene NW 35 km per uur wind bij een temperatuur van maar 13 graden. Dan kan de zon wel schijnen, maar dan is het alsnog koud.

Op deze onscherpe foto is te zien dat sommige hondjes hier nu jasjes dragen. Dit hondje heeft zelfs broekspijpen en mouwen aan haar jasje.

Van buiten lezen in het zonnetje is vandaag geen sprake. Dan maar verder gaan met schilderen. Ik klodder maar wat aan en raak gefrustreerd als het niet lekker gaat.

Vandaag was ik ´in gevecht´ met zijn jasje. Op deze foto was het nog te groen. ´Ik lijk wel van de gardia civil,´ zei Ahmad erover. Daarop wil hij zeker niet lijken en dus ging ik eroverheen klodderen met verf om het te felle groen terug te dringen. Het duurde best lang voordat ik begreep hoe ik dat moest aanpakken. Al doende leert men. Voor schilderles ben ik te eigenwijs en te bang. (bang dat de leraar zal zeggen of denken dat ik een hopeloos geval ben). Dan maar zelf klooien via trial en error. Zijn snor is ook te wit, maar dat wit terugdringen is geen probleem.

We krijgen een nieuwe binnendeur

Ons huis telt veel deuren met een wat klassiek uiterlijk en goudkleurige deurklinken. Je kunt ervan houden of niet. Ik vind het mooie, houten deuren. Maar er mist er één. Tussen de voorkamer die uitkijkt op het terras en de vrij lange gang naar de overige kamers zit geen deur.

Ahmad kwam op het idee om daar een deur te laten plaatsen, zodat je een scheiding krijgt tussen de voorkamer en de gang. Dat is fijn als je logees krijgt, omdat in de voorkamer een grote bedbank staat. Als er een deur tussen deze kamer er de gang zit, dan hebben eventuele logees meer privacy.

Hij ging via internet op zoek naar deuren, maar kwam nergens dezelfde deur tegen als die we hebben in de rest van ons huis. Ze zijn waarschijnlijk uit de mode. Ahmad wilde bovendien dat de deur glazen ruiten heeft, zodat er geen binnenkomend licht verloren gaat in onze gang. Zo kwam ik op het idee om niet dezelfde deuren te nemen als de houten deuren in ons huis (wat niet kan omdat ze niet leverbaar zijn), maar om er een witte aluminium deur in te zetten, die er hetzelfde uitziet als de schuifdeuren naar ons terras, zodat de deur toch ergens bij zou passen. Dat vond mijn schatje een goed idee.

We bezochten een ´taller´ om te vragen wat een witte aluminium deur met erboven een raam met de afmetingen van onze gangopening zou moeten kosten. Dat kwam op 800 euro en nog wat. Dat leek mij al redelijk met arbeidsloon inbegrepen, maar Ahmad ging verder zoeken. Hij liep heel wat kilometers, maar vond uiteindelijk een werkplaats die het voor 500 euro en nog wat kon doen. Nogal een verschil.

Op dit moment zijn twee mannen bezig de deur en het raam erboven, die zij al kant en klaar op maat bij zich hadden, te plaatsen. Ik hoor ze mompelen met elkaar, oplossingen zoekend voor praktische problemen tijdens het karwei (een huis is nooit exact overal even breed en smal en de vloer is meestal ook niet waterpas). Het is leuk om de zo bezig te horen. Samenwerken aan een karwei geeft toch een andere band dan tegenover elkaar zomaar wat te zitten kletsen. Ze lijken lekker in de flow van het het werk te zitten en dat herken ik wel.

Gelukkig gingen ze net even naar buiten om iets te pakken, zodat ik even snel naar de WC kon gaan, die naast de plek waar zij aan het werk zijn ligt. Het voelt niet fijn om pal naast mannen die aan het werk zijn te gaan zitten poepen (sorry Theo en Annie voor weer een poepverhaal). Ik kon nog gauw de deur uitglippen voordat ze terugkwamen.

Ik denk dat ze nu bijna klaar zijn. Het is toch wat onwennig met werkmannen in je huis. Ons normale ritme wordt erdoor verstoord, maar dan heb je daarna ook wat.

We zijn heel blij met de deur. Het tocht niet meer op de gang en dat scheelt heel veel in behaaglijkheid. Ook de in de voorkamer tocht het niet meer en het voelt daar veel intiemer. Als we de bedbank uitklappen wordt het een prachtige kamer met tv en een bankje met uitzicht. De badkamer ligt er vlak naast bovendien.