corona

Heb vanmiddag nog een thuistest gedaan. Het is toch corona. Dat verklaart een hoop. Heb nu zelfs koorts, wat ik zelden heb. Fijn om in ieder geval zeker te weten wat ik heb.

Ik ga blaffend (hoestend) op weg naar betere tijden. Wat een ellendige griep is die corona ­čśľ.

Tot betere tijden.

Naar de oogkliniek

In Spanje is het zo dat je twee soorten ziekenkostenverzekeringen hebt. Het lijkt een beetje op het ziekenfonds en de particuliere verzekering die Nederland vroeger kende.

Ambtenaren voor de staat (in tegenstelling tot ambtenaren voor de regio) hebben de particuliere verzekering vanzelf, maar anderen moeten deze verzekering apart afsluiten tegen betaling van een maandelijks bedrag. Deze verzekering kun je niet meer afsluiten als je de leeftijd van 60 jaar heb bereikt. Je moet dus in je jongere jaren zo een extra verzekering afsluiten als je de mogelijkheid wil hebben om je te laten behandelen in particuliere klinieken. Ahmad heeft dat niet gedaan, omdat in zijn jonge jaren de basisverzekering (seguridad social) nog heel goed was, ├ę├ęn van de beste in Europa. Dat is nu een stuk minder, omdat sinds 2012 Noord Europa heeft ge├źist dat Spanje zijn wetten veranderde wat betreft sociale zekerheid om te kunnen voldoen aan het terugbetalen van de staatsschuld. Sindsdien brokkelt de dienstverlening in de reguliere gezondheidszorg en de ziekenhuizen die van staatswege worden gefinancierd steeds meer af.

Ahmad had eigenlijk een afspraak voor zijn nastaar in het algemene ziekenhuis van Malaga. Hij is niet gegaan, omdat ze daar alleen zijn ogen nakijken en daarna doorverwijzen naar een priv├ękliniek voor behandeling van de nastaar. En dat is omdat de algemene ziekenhuizen niet genoeg capaciteit hebben en daarom doorverwijzen naar klinieken. Maar dan krijgt hij de behandeling alsnog gratis. Probleem is dat iemand met een basisverzekering daarop meestal maanden moet wachten.

Daarin had Ahmad geen zin en daarom maakte hij direct een afspraak bij een priv├ękliniek in Malaga. Hij kon al de volgende dag terecht voor consult en behandeling. Dat deed hij vanmorgen. Ik ging mee met mijn zieke kop om hem terug te kunnen rijden. Met de pupilverwijderaar in zijn ogen zou hij niet kunnen rijden.

We gingen naar de kliniek waar hij ook zijn rechteroog tegen betaling had laten laseren een jaar geleden. Dat kostte toen 180 euro. Nu moest hij 400 euro dokken. ┬┤Hoe kan dat?┬┤ vroeg hij. ┬┤Ik begrijp dat de prijs omhoog gegaan kan zijn, maar meer dan het dubbele lijkt me wel erg veel. De dokter werd erbij gehaald en uiteindelijk kwamen ze uit op 250 piek. ┬┤Gelukkig heb ik mijn mond open gedaan,┬┤ zegt Ahmad achteraf.

Hij heeft nu twee ogen met een goed zicht. Hij heeft bijna een jaar rondgelopen met een linkeroog dat heel weinig zag (alles door een mist). De behandeling is het geld zeker waard.

Ik heb in Nederland een aanvullende verzekering die mij hier recht geeft op behandeling in zowel een algemeen ziekenhuis als een priv├ękliniek. Momenteel ben ik nog steeds ziek. Dag 10 inmiddels. Laat ik het niet hebben over snot, maar over hoestaanvallen die me dag en nacht opbreken en maar niet overgaan. Als ik naar de dokterspost hier in het dorp een dokter wil zien, dan is het niet meer gemakkelijk om een afspraak te krijgen. Je moet om 8 uur in de ochtend in de rij gaan staan om een afspraak te krijgen en dan maar hopen dat het snel is. Ik kan ook naar ├ę├ęn van de particuliere klinieken, die ook een dokterspost hebben. Maar die klinieken zijn ver weg, een dik half uur rijden. Dat kost ook tijd. Ik heb Ahmad gezegd: ┬┤Laten we morgen eerst maar in de rij gaan staan bij de dokterspost op 10 minuten lopen. Als ik daar niet snel een afspraak kan krijgen, dan kunnen we alsnog naar een kliniek rijden.

Normaal ga ik nooit naar de dokter voor een verkoudheid. Maar dit duurt zo lang en het put me uit. Ik voel me heel slecht en zie geen vooruitgang.

Vrolijke gezichten

Stond vandaag weer op met die knallende koppijn waaraan ik inmiddels gewend ben. Wanneer gaat de griep over? Het is nu dag 10. De fluimicil en de mondspray beginnen hun werk te doen. De snot wil er nu uitkomen. Was ik daar maar eerder aan begonnen. Maar ik ben niet gewend om medicatie te gebruiken voor een zware verkoudheid of een griep en ga daarvoor ook nooit naar een dokter. Mijn stiefvader placht te zeggen: ┬┤Met medicijnen duurt een griep 7 dagen en zonder een week (haha)┬┤. Dus medicijnen zouden flauwekul zijn. Ik merk nu toch dat er weldegelijk producten zijn die kunnen helpen of op zijn minst verlichting geven.

Vanmorgen maakten we een ochtendwandeling en gisteren deden we grote boodschappen. Opvallend is hoeveel vrolijker mensen in dit dorp uit hun ogen kijken dan in Nederland. Al bij de Mercadona gisteren viel me op hoe tevreden de mensen hier kijken, met een lichte glimlach op hun gezichten. De Andalusi├źr is geen klager. De expressie van de meeste oudjes hier vind ik ronduit lief. Dat is wat anders dan de verbitterde en misprijzende trek die ik zie op de gezichten van veel ouderen in Nederland. En vanmorgen, toen we onze ochtendwandeling deden, werden we gegroet door elke voorbijganger. Het maakt mensen niet uit of ze je kennen. Maar degenen die ons wel kennen maakten direct ook een praatje.

Gezien vanaf de voordeur

We zagen dat niet alleen onze straat opnieuw geasfalteerd is en afgezet met plantenbakken zodat niemand meer kan parkeren, maar dat dit in onze hele buurt aan het gebeuren is. Het ziet er heel leuk uit en het zal een stuk rustiger zijn. De smalle straten lenen zich niet echt voor autoverkeer, maar zonder geparkeerde auto┬┤s aan de kant van de wegen zal het doorrijden veel gemakkelijker zijn.

Er hangt een ochtendnevel in het dal, maar het rozige woestijnzand in de lucht lijkt minder geworden.
┬┤Beneden┬┤ wordt een enorme parkeerplaats aangelegd.

In Alhaurin de la Torre

Zo slaap je in je brede bed in Den Haag en zo lig je weer in je smallere bedje in het dakhuisje in Alhaurin de la Torre.

De reis ging snel, maar dat wil niet zeggen dat we snel aan de beurt waren om onze koffers af te leveren. Er stond weer een rij tot ver buiten de ingang, maar gelukkig scheen er een aangenaam zonnetje en de meeste reizigers waren in een opperbeste stemming.

Eenmaal in het vliegtuig zat ik te midden van mijn eigen man en een vreemde vent, een Hagenees wiens vrouw aan de andere kant van het gangpad zat. Ik bleef de hele reis met hem kletsen en daardoor ging de tijd snel en kon ik een beetje vergeten dat ik nog steeds grieperig was, met een hoofd vol vastzittende snot.

Op de bestemming aangekomen zagen we een roze stofwolk boven Malaga zweven. Een wolk van saharazand die dit keer kurkdroog in de lucht bleef hangen en gelukkig niet aan alles bleef plakken door een op zo een moment ongewenste regenbui. Het heeft hier de hele lente en zomer nauwelijks geregend en droog was het nu ook.

Onze straat is opnieuw geasfalteerd om als voetgangersgebied te dienen, dus niet langer toegankelijk voor autoverkeer (buiten bestemmingsverkeer voor diegenen die een garage hebben, zoals wij). Toch stonden er nog auto┬┤s geparkeerd toen we onze straat werden ingereden. Allemaal aan ├ę├ęn kant zoals altijd gebruikelijk was. Onze taxista grapte dat je de mensen hier niet gemakkelijk een verkeerverbod kon opleggen.

Maar vanmorgen zagen we, toen we de garage uitreden om boodschappen te gaan doen, dat mannen bezig waren grote plantenpotten aan weerkanten van de nieuw geasfalteerde weg vast te schroeven. Daar kan echt geen auto meer tussen om te parkeren. Dus dat gaat wel werken!

We hebben ons dakterras nog nooit zo vies en stoffig aangetroffen als dit keer.

vol met saharazand
Na de schoonmaak
Maar de lucht lijkt bewolkt, terwijl er geen wolken zijn. Het zicht wordt belemmerd door stof

Vandaag waren mannen de hele dag bezig met het plaatsen en vullen van de grote plantenbakken. Het enorme bouwwerk aan het einde van de straat met een trap en een lift wordt binnekort geopend voor voetgangers en beneden is een grote parkeerplaats aangelegd voor diegenen die in deze buurt moeten zijn.

Het gaat er mooi uitzien, ons straatje. Overal in het dorp zie je dat er gebouwd word. Er zijn nog meer smalle wegen die worden afgesloten voor autoverkeer. Men doet zijn best! Dat is vaker zo als er verkiezingen op handen zijn. Ik vind het best, want het zal rustiger zijn zonder autoverkeer.

Verre wortels

Als student maakte ik ooit een tekening van twee bomen die ver van elkaar verwijderd stonden. Maar de takken raakten elkaar. Ik maakte er een gedichtje bij. Dat ging over twee mensen wier ‘wortels’ ver van elkaar waren maar die toch uiteindelijk verbonden werden via hun ’takken’. Ik had toen het gevoel dat ik iets belangrijks had geuit door deze combi van tekening en gedicht, maar kon dat voor mezelf niet plaatsen of rationeel beredeneren.

Vanmorgen stond ik met mijn Ahmadje in ons kleine keukentje. We grapten met elkaar door woordspelingen in het Spaans/Nederlands. Ineens kwam het idee in me op dat het eigenlijk heel gek is. Dat ik me zo vertrouwd voel in mijn huis hier en ook daar in zijn huis met deze boerenzoon uit Arrahal. Hij heeft zo een andere jeugd en volwassen leven gehad dan ik en onze moedertaal is niet dezelfde. En toch staan we hier met elkaar onze eigen grapjes te maken alsof het heel gewoon is dat wij bij elkaar horen en een gemeenschappelijk leven leiden. Onze zielen raken elkaar en we verstaan elkaar. Hoe wonderlijk is dat eigenlijk. Ik sprak het uit en Ahmad vond het ook mooi dat twee mensen uit zo verschillende werelden zo vertrouwelijk met elkaar zijn.

Ik denk terug aan mijn studie psychologie, waarin ik van alles leerde. Er zijn zoveel stromingen in dat vak en zoveel theoretici en er worden zoveel tips en trics gedoceerd om de mens te kunnen begrijpen en eventueel te helpen. Maar ├ę├ęn woord is me vooral bijgebleven. Het is een nogal vaag begrip, dat je niet statistisch kan onderzoeken en dat door behavioristen dan ook niet als wetenschappelijk wordt erkend.

Verstehen is dat woord. Het wordt altijd in de Duitse taal gezegd. ‘Verstehen’ is begrijpen op een dieper niveau. De ander willen zien en begrijpen, naar hem willen luisteren met volle aandacht voor het verbale en nonverbale. Het is iets dat je niet kan aanleren door studie. Je hebt het of je hebt het niet. Het heeft, denk ik, te maken met werkelijke interesse in de ander.

Wij ‘verstehen’ elkaar en hebben samen een taal ontwikkeld met een mix van Andalu’ en Nederlands. Andalu’ voert daarbij de boventoon.

Uitgeschakeld

Al bijna 20 jaar ben ik niet meer echt verkouden geweest. Maar aan die periode is een eind gekomen. Zondag begon er een flinke verkoudheid op te komen in mijn kleine donder. Het begon met natte oogjes en daarna een kriebelhoest en pijn in de keel. Het was geen corona volgens een zelftest. Maar evenzo voelde ik me beroerd, vooral gedurende de nachten waarin ik mijn irritante blafhoest probeerde in te houden voor de slapende man naast me. Dat lukte niet.

Maandag belde de buurvrouw, die haar hart wilde luchten bij mij over de slechte verzorging die haar ten deel valt van de verzorgers die de wonden in haar voet moeten schoonmaken en verbinden. Ze hoorde aan mijn kikkerstem dat boodschappen doen voor haar er niet in zat. Gelukkig had ik zaterdag nog een en ander voor haar gehaald, maar ze had wel erg veel trek in Almhof toetjes.

Ze begreep dat ik niks voor haar kon betekenen. Ik heb haar gezegd dat ik haar zou bellen zodra ik weer naar buiten kan. En dat is helaas tot op de dag van vandaag nog niet zo. Het lijkt of er geen enkele vooruitgang is in mijn ziek zijn. Ik hobbel wat door het huis en heb toch de keuken schoon gepoetst, want dat moest echt. Verder kijk ik NLZiet (breuklijnen) en Netflix (Gomorra) op mijn tablet in mijn warme bed. Ahmad deed boodschappen en kookte heerlijk. Haalde druiven en perssinaasappels. Nu is hij ook verkouden geworden, maar gelukkig alleen in zijn neus. Hij heeft geen keelklachten.

Zondag moeten we in het vliegtuig naar Malaga zitten. Dat zal vast wel lukken. We doen rustig aan. Ik vind het heel jammer dat ik mijn kinderen deze week niet kon zien om afscheid te nemen, maar ik wil ze niet aansteken met dit vieze virusje.

Griep is vervelend. Maar er zijn veel ergere dingen. Gezondheid is een groot goed en dat besef ik weer eens.

Ik moet wel morgen of overmorgen naar buiten om mijn auto door de wasstraat te rijden en hem vol te tanken en ik moet even bij de buurvrouw langs om het beloofde schilderij af te leveren. Ik wil haar niet besmetten dus misschien moet ik het aan de deur afgeven. Klein leed te midden van gigaleed om ons heen.

Consuminderen

Er is gebrek aan van alles, over de hele wereld. De mens is bezig alle grondstoffen uit de aarde te onttrekken en de natuur te vernielen om aan zijn consumptiedrift te voldoen. We krijgen nu de rekening gepresenteerd. Crisis op crisis volgen elkaar op. En de mens zoekt naarstig naar oplossingen. Gaten worden gedicht en er ontstaan nieuwe gaten in begrotingen. E├ęn ding moet overeind blijven: DE KOOPKRACHT. Dat klinkt als een soort turbokracht die hoe dan ook niet mag verminderen.

Slechts een enkeling denkt aan consuminderen. Dat zou goed zijn voor onze natuurlijke leefomgeving, maar minder kopen is in tegenspraak met de winsten die gemaakt moeten worden door grote ondernemers. Hoe komen we ooit uit deze spagaat?

Ik ben van nature een zuinig mens. Dat wil zeggen dat ik nooit iets weggooi dat nog gebruikt kan worden. Ik vervang spullen en kleding niet voordat ze versleten zijn. Ik gooi geen voedsel weg. En tegenwoordig douchen wij ook korter dan ooit en zetten wij de kraan uit als we ons inzepen. Ik doe zoveel mogelijk op de fiets en gebruik de auto alleen als het echt niet anders kan. Ik wil niet zeggen dat ik hierom beter ben dan een ander. Het is voor mij heel normaal en ik ben altijd zo geweest. Ik werkte maar 27 uur, omdat ik met het geld dat ik daarmee verdiende genoeg had om rond te komen.

Nu zie ik dat jonge mensen keihard moeten werken als partners met een gezin om hun levensstandaard op peil te kunnen houden. De levensbehoeften zijn groter geworden bij groot en klein en daarvoor moet hard gewerkt worden. Soms zoveel dat mensen daarvan dan weer een burn-out krijgen.

Ik vind dat triest om te zien. Die schoenen van 500 piek en alle andere hebbedingen en gewilde uitjes en vakanties hebben een hoge prijs. Mensen moeten tegenwoordig meer en meer kunnen laten zien dat zij meetellen in de consumentenrace. Hoe gelukkig word je daarvan en wie zegt dat dat moet? De reclame, instagram, tiktok?

Seneca zei al in zijn tijd: ‘niet het rijkst is degene die het meeste bezit, maar degene die het minste nodig heeft’.

Graf van mijn moeder en mijn broer

Gisteren gingen mijn oudste dochter en haar man helemaal naar Hengelo (Gelderland) om het graf van haar oma en oom te bezoeken.

Het graf zag er goed uit, vredig in het herfstige zonlicht. Mijn dochter maakte een mooie foto.

Gelukkig heeft Ahmad enkele jaren geleden de struiken weggehaald die alle zicht op de grafstenen ontnamen. Hij plantte wat andere planten, die het nog steeds goed lijken te doen ondanks de droogte van de afgelopen jaren.

De tekst op de grafsteen van mijn broer doet vermoeden dat hij een zoon was van mijn stiefvader en moeder, wat niet waar is. Hij was, net als ik ben, een kind van Theunissen. Dat ik zijn zus ben en hem ook erg mis, was niet belangrijk genoeg om op de grafsteen te vermelden. Wel dat hij vermoord is, iets dat ik nooit op een grafsteen zou zetten. Maar ik heb er geen inspraak in gehad. Het zij zo. Alles stroomt en niets blijft was de lijfspreuk van Hans. Ik ben blij dat die tekst op de grafstenen is gegraveerd.

Een week voor vertrek…..

We doen niet zoveel bijzonders, wetende dat we over een week weg gaan. De dagen worden gevuld met het winterklaar maken van de tuin en het zo schoon mogelijk achterlaten van het huis door hier en daar te poetsen. Ook afscheid nemen van dierbaren en deze nog zoveel mogelijk gaan zien staat op het lijstje.

Hier een filmpje van datgene wat wij zeker ook gaan missen:

Ik heb de terugreis naar Nederland vandaag al geboekt ­čÖé.

Portret buurvrouw kan afgeleverd worden

De volgende keer dat ik boodschappen voor haar doe zal ik het haar brengen, ingelijst en wel. Ik ben er zelf best tevreden over. Vind het mijn beste schilderij tot nu toe. Ik hoop dat zij het een mooie plek zal geven.

olieverf 30 x 40

En opnieuw heb ik een plan voor een schilderij. Ik wil mijn vriend P. schilderen zoals ik hem zag vanuit mijn positie al bijrijder op zijn motor. Helemaal in zijn element en met een heel tevreden uitdrukking op zijn gezicht. Ik maakte een momentopname uit het filmpje dat ik maakte van mijn bezoek aan hem een dikke week geleden. Ik zal het met dit minifotootje moeten doen.

deze
of deze