Eindelijk regen en hondenleven

Vannacht regende het hier voor het eerst enige tijd aan één stuk. Dat begon rond 4 uur in de ochtend. Ik had al geslapen, maar lag midden in de nacht/ vroege ochtend een paar uurtjes wakker, waarschijnlijk omdat ik eigenlijk al uitgeslapen was. Maar toen het begon te regenen, maakte het geluid daarvan mij zo lekker rustig dat ik toch weer in slaap viel en een stel maffe dromen beleefde.

Regelmatig kijk ik even naar de twee honden, die achter ons huisje permanent op een terras wonen. Als ze naar me kijken praat ik tegen ze vanuit de verte. Ik weet dat honden goede oren hebben. Gelukkig hebben ze elkaar als gezelschap. Anders zou het een saaie boel zijn voor ze. Regelmatig zie ik ze met elkaar spelen en dollen. Meestal op het vaste tijdstip van 17 uur, als ze bijna gevoederd worden. Bij aankomst zag ik dat hun twee hokken op het terras er niet meer stonden. Ze hebben nu een ingang naar het schuurtje om te slapen en dat maakt dat ze meer plek hebben om buiten te slapen en te spelen.

Hiervoor hadden ze vaak nauwelijks een plek om te liggen tussen hun eigen drollen, die één of twee keer per dag worden weggehaald door de twee jonge Engelse meiden die daar wonen met een oude lange, grijze vrouw. Haar zien we regelmatig boodschappen halen met een karretje.

Jullie merken het al. Ik heb vanhier niet veel interessants te melden. Onze dagen verlopen hier in een vrijwel identiek ritme als in Nederland. En daar zijn we dik tevreden mee.

Grijze, rustige dagen

Het bezoek van de zoon was kort maar gezellig. Hij moest 2 uur in de auto afleggen om hier te komen. Tot aan de reis hierheen had hij, zoals wij heel goed kunnen begrijpen, moeite om afscheid te nemen van zijn geliefde. Hij verorberde en kop soep en 6 kroketjes en kreeg er 3 mee voor in het vliegtuig.

Op de vraag of hij uitkijkt naar ander werk, kregen wij een duidelijk antwoord: nee. Hij heeft hard moeten werken om deze baan te krijgen en hij vindt het werk heel leuk. Zijn vriendin kan goed omgaan met zijn frequente afwezigheid. Ze zijn wel van plan een huis te kopen in de ´campo´. Ze willen net als zijn zus ver buiten de stad wonen in de natuur in de provincie Sevilla.

Vanmorgen in alle vroegte vertrok hij naar het vliegveld. Ik bleef lekker liggen, terwijl Ahmad koffie voor hem zette.

Het zonnetje, waarop we ons verheugden, hebben we na de eerste twee dagen niet meer gezien. Al dagen zien we hier een grijze lucht, waaruit geen druppel regen valt. Maar de temperatuur is goed te hebben.

Hier mag men al lang naar het café, maar daarvan hebben wij tot op heden geen gebruik gemaakt. Churros zijn wel lekker bij de koffie, maar ook weer niet zo lekker dat we daarvoor bij dit sombere weer ons beschutte optrekje willen verlaten.

Vanmorgen hebben we de ´salon´ veranderd, zodat een eventuele logé in de toekomst een knusser en meer afgezonderd hoekje heeft om te slapen op de bedbank. De woonkamer heeft namelijk geen deur en loopt zonder deur uit op de lange gang. Het was even een gedoe met de tv, de modem en de kabels, maar ik ben heel blij met de nieuwe look van deze ruimte, waar we eigenlijk alleen komen om te fietsen of het terras op te gaan.

Bedbank staat nu in een nis van de kamer
Waar eerst bedbank stond, staat nu het tv meubel. Op de plek ervoor heb ik genoeg ruimte om mee te doen met Nederland in Beweging
Tussen de gang en de woonkamer is geen deur.
Vanuit de woonkamer heb je een deur die direct toegang geeft naar ´buiten´ (het trapportaal)
De idioot lange gang leidt langs badkamer en keuken en een slaapkamer om te eindigen in een andere slaapkamer, die wij gebruiken als pc kamer / atelier.

Zoals dit appartement, zo zijn veel appartementen in Spanje ingericht, omdat ze rondom een ´ojo de patio´ zijn gebouwd.

Het leven hier voelt als een permanente vakantie. Straks even de buurvrouw bellen. Haar ben ik niet vergeten. Mijn kinderen ook niet.

Zoon komt vandaag

Zoals ik al eerder schreef, werkt de zoon van Ahmad als ingenieur bij de Formule 1. Waar de formule 1 gereden wordt, daar moet hij heen. Dus die jongeman reist wat af. Sinds kort heeft hij een ´nieuwe´ vriendin, met wie het serieus lijkt te worden. Hij heeft zijn appartement in Sevilla opgezegd en is bij haar ingetrokken in Tarifa.

Hij doet het werk bij de Formule 1 sinds hij is afgestudeerd en dat is al een flink aantal jaren. Wij vragen ons af hoe lang hij dit reizende bestaan nog gaat volhouden, nu hij het zo fijn heeft met zijn geliefde. Misschien krijgt hij ook wel plannen voor een wat stabieler en huiselijker leven, nu hij zijn zus gelukkig ziet met haar baby.

Met pasgeboren nichtje 😍

Maar dat blijft speculeren. Voorlopig blijft hij dit werk doen en gelukkig heeft hij nu een relatie met iemand die daarmee kan omgaan.

Nu zijn er geen wedstrijden en hij heeft een tijd kunnen genieten van een periode met zijn vriendin en thuis kunnen werken. Maar morgen moet hij een tijd lang naar het kantoor van de Formule 1 in Milaan. Hij wil het vliegtuig nemen vanaf Malaga en vroeg aan zijn vader of hij de dag ervoor hier kan dineren (la cena) en blijven slapen, want hij vertrekt morgen al in de ochtend.

Natuurlijk is dat goed. Hij krijgt vandaag soep (puchera) en de kroketjes van Ahmad. De twijfelaar staat niet meer in onze pc-kamer/atelier. Maar we hebben een 160 cm brede bedbank in de woonkamer (waar we nooit zitten) en daarop kan hij slapen.

Tis niet elke dag feest

En dan heb ik het over het weer. Hoewel er hier minder bewolkte dagen zijn, komt het wel voor. Vandaag is het zo een grijze en winderige dag. Bij een temperatuur van 16 graden. Geen weer voor het dakterras, maar wel weer om lekker met het kacheltje tussen ons in naar boeken te zoeken voor de e-reader. Ik heb mijn abonnement op de digitale bibliotheek verlengd. Ik merk dat ik hier veel meer lees dan in Nederland. Ik heb daarvoor hier meer tijd. Geen kopzorgen en nauwelijks iets te regelen. Hier is de man ´in charge´.

Verder verheug ik me op het ´Project Rembrandt´, de schilderwedstrijd op die vanaf morgen wekelijks te bekijken is op de NPO en voor mij via NLZIet. Een grote aanrader voor elke hobbyist-schilder.

Zelf ben ik van plan om als oefening een zelfportret te gaan schilderen met behulp van een spiegel naast me. Het schilderen vanuit de realiteit is anders dan van een foto. Bij gebrek aan een model dat steeds kan stilzitten voor mij, gebruik ik mijn eigen hoofd, zoals zoveel schilders voor mij dat deden.

En dan is er natuurlijk nog het dagelijks meedoen met ´Nederland in Beweging´ (goed voor mijn met metaal gefikste heup) en fietsen met Netflix. Met hier een ander aanbod dan in Nederland, dat wel.

Ik vermaak me wel. Vanmiddag een uitje😁. Dan gaan we samen het vuilnis buiten zetten. Hier moet je daarvoor een paar straten verderop zijn……

Krachtig zonnetje

Gisteren zei ik dat het hier fris is. Maar ik besef nu dat ik niets te klagen heb. Het huis is inmiddels wat opgewarmd door onze aanwezigheid en buiten op ons dakterrasje is het ronduit fantastisch in het zonnetje, dat niet te vergelijken is met de Nederlandse winterzon.

Binnen loop ik in de avond en ochtend met veel lagen kleding maar zodra je buiten bent in het zonnetje, kan je laag voor laag uittrekken tot je in je hempie zit.

Ik hoorde vanmorgen van mijn dochter dat het in Nederland vanmorgen zo glad was dat schoolkinderen moesten uitkijken op hun fiets. Op de openbare fietspaden was wel gestrooid, maar bij de school stond een conciërge om de kinderen te waarschuwen voor het spekgladde pad naar de fietsenstalling.

Dan besef ik dat we het hier wel heel goed hebben.

Zo zit je nog op de grond te spelen met je jongste kleinkind in Pijnacker en zo zit je te eten in je keukentje 2.255,7 km verderop

Wat gaat dat toch snel, als je in Rotterdam het vliegtuig neemt. Met de auto is het 23 uur en 4 minuten rijden. Het vliegtuig doet 2,5 uur over de reis.

Boven de wolken schijnt de zon 🌞

We kwamen om 18.15 aan en zagen dat de zon bijna onder zou gaan.

Bijna thuis (zie blauwe kruisje)

Onze vaste taxista Manolo bracht ons thuis via het bekende smalle weggetje van het vliegveld naar ons huisadres. Hij vertelde ons dat het nauwelijks geregend had in de provincie Malaga. De natuur is kurkdroog. Als dit zo blijft tot de volgende hete zomer, dan zal een watertekort ontstaan. Ons drinkwater komt uit een bron in de berg tussen ons dorp en de kust. Het is prima drinkwater, maar om voldoende uit de bron te halen, zal er toch wel wat regen moeten vallen. Verder waarschuwde hij ons dat het morgen een feestdag is in Alhaurin de la Torre ter ere van de beschermheilige van het dorp. De winkels zullen dan gesloten zijn. Maar tot 21.30 waren die gisteren nog wel open.

Bij thuiskomst maak ik snel een boodschappenlijstje. Ahmad gaat boodschappen halen, terwijl ik de koffers uitpak. Het is 15 graden in huis, maar ik merk niets van deze relatieve ´kou´, omdat ik aan het werk ben. Ook Ahmad komt verhit terug, ondanks de ´kou´ buiten (ongeveer 10 graden).

Er is overgebleven soep in een bakje in de diepvries, die ik ontdooi door deze in een pan met gekookt water te zetten. Als Ahmad thuiskomt met de boodschappen zitten we al snel te eten in het vertrouwde keukentje. Het is nog geen 20.00 uur, als we klaar zijn met ons maal.

We leggen een extra deken op ons bed, ik maak een kruik en we gaan lekker slapen.

Vandaag een nieuwe dag met een nieuw ritme. Ik begin op de fiets met Netflix. Hoewel het buiten maar 8 graden is, fiets ik lekker en uiteindelijk in mijn hempie. Intussen heeft Ahmad het koud achter de PC. We laten de elektrische kacheltjes telkens branden in het vertrek waar we zitten.

Wie denkt dat het in Zuid Spanje het hele jaar door warm is, heeft het mis. Maar er schijnt wel een zonnetje tussen de wolken door 🌞

Katje met hondengedrag

Ik schreef al eerder over Leila, het katje van Z., de dochter van Ahmad. Ze is klein van stuk en een echte jager, die er niet tegenop ziet om in hoge bomen te klimmen.

Ze is eenkennig en trekt zich weinig aan van de mensen die haar dagelijks voer geven. Bij vreemden blijft ze helemaal uit de buurt. Maar ze heeft zo haar sympathieën voor bepaalde mensen, zoals I, de broer van Z. Als hij in de buurt is, dan springt ze op zijn schoot en in zijn armen.

De jaloersmakende relatie tussen een ogenschijnlijk mensenschuw katje en een mens 🙂

Nu blijkt dat zij ook een zwak heeft voor Sara, de ongeveer 6 maanden oude baby. Ze blijft rustig zitten als de baby met haar handjes aan haar zit te friemelen en waar Sara is, daar vind je Leila, als een klein waakhondje.

Als Z. het huis verlaat voor een wandelingetje op het terrein of om de de kippen te voeren, dan trekt Leila zich daar niet veel van aan, maar zodra Z. gaat wandelen met de baby, dan is Leila van de partij. Ze loopt dan gezellig mee naast de kinderwagen als een loslopend, maar braaf hondje.

APK op het nippertje

Overmorgen hopen we af te reizen naar Alhaurin. Gisteren had ik het druk met van alles, zoals het reinigen van mijn kwasten, palet en verftubes en andere zaken.

Helaas moet stoppen met verven aan dit portret van mijn lieve, dappere buurvrouw. Ik neem het canvas niet mee en zal pas verdergaan ermee in april. Ik ben nog lang niet tevreden.

Eenmaal in bed keek ik nog even mijn mails na in mijn telefoon. Ik zag dat ik een bericht had van het RDW. Ik moest voor 28 februari 2022 mijn auto laten keuren. Als ik dat niet voor die datum deed, riskeerde ik een fikse boete. Ik werd acuut wat nerveus. Eerst dacht ik mijn zoon te moeten inschakelen om deze toch al druk bezette man bij mijn afwezigheid op te zadelen met dit karwei, maar direct besefte ik dat ik dat helemaal niet wil.

Dus ik ging onmiddellijk zoeken naar een adres voor een APK-keuring in mijn buurt. Dat bleek de Kwik Fit te zijn op 2,7 km afstand. Ik reserveerde via internet en betaalde voor de meest eenvoudige keuring (met klein beurtje) van mijn slechts drie jaar oude auto. Het lukte direct en ik kon de auto vandaag tussen 8 en 9 uur brengen! Opgelucht ging ik slapen.

Vanmorgen bereikte ik de Kwik Fit op tijd. Ik zei de aardig ogende man bij de receptie dat ik een afspraak had gemaakt gisteren via internet en dat ik daarom nu mijn auto kwam brengen. ‘Dat kan niet,’ zei hij. ‘Want we zitten helemaal vol.’ Hij keek het even na, nadat ik hem mijn kenteken had gegeven. O ja, het klopte toch. Er was gisteren iemand uitgevallen en daarom was het mij gelukt om in de avond via internet de afspraak te maken. ‘U bent welkom,’ zei hij. Ik vertelde hem dat ik ook blij was met deze kans, omdat ik over twee dagen drie maanden het land uit ben.

Wat een gelukkig toeval 🙏

Bijgeloof in islam

Ik ben nog steeds moslim, nu 43 jaar, en dat zal ik ook blijven tot mijn dood. Dertig jaar verdiepte ik me in deze godsdienst door de Koran herhaaldelijk te lezen in verschillende vertalingen alsmede andere boeken over islam, zoals de hadith en diverse soefi-literatuur. Ook ging ik met moslims om van allerlei richtingen, want ook de islam kent vele stromingen. Veel van wat ik hoorde en las nam ik aan als waar, maar er is ook veel dat ik opvat als bijgeloof. Ik kan daarvan talloze voorbeelden geven.

In Pakistan leerde mijn familie mij dat je nooit een slipper per ongeluk met de zool naar boven mocht laten liggen. ‘Dan wordt Allah boos,’ werd me gezegd. Sommige mensen zeiden me dat je nooit de rituele wassing mocht verrichten in de douche, omdat je dan naakt was. Je zou ook nooit de naam van Allah mogen gebruiken in een sanitaire ruimte, omdat die onrein zou zijn en een plek waar de shaitan (satan) zich zou ophouden.

Verder is er natuurlijk het mooie verhaal van Ibrahim (Abraham), die van Allah opdracht kreeg zijn zoon te offeren. Een opdracht die indruiste tegen elk vadergevoel. Maar Ibrahim wist dat Allah nooit zomaar iets vroeg en dat hij moest gehoorzamen. Ook zijn zoon Ismael was het daarmee eens. Toen Ibrahim uiteindelijk de keel van zijn zoon wilde doorsnijden bleek het mes ineens bot te zijn en niet te willen snijden. Ibrahim wierp in frustratie het mes van zich af en zag tot zijn verbazing dat het een rots doorkliefde. Zo scherp bleek het mes toch te zijn. En direct daarop zag hij een schaap/ lam en hoorde hij Allah de geruststellende opdracht geven dat hij niet zijn zoon maar dat schaap moest offeren. Zijn rotsvaste geloof in Allah was op de proef gesteld en hij had de kwelling doorstaan.

Naar aanleiding van bovenstaand verhaal wordt door veel moslims jaarlijks een lam of ander dier geofferd. Ik heb dat nooit begrepen. Wat heeft het jaarlijks ritueel doden van een dier te maken met blinde gehoorzaamheid aan Allah? Want dat is wat het verhaal van Ibrahim en zijn zoon mij leert. Dat je soms een opdracht van Allah moet volgen, ook al druist deze in tegen wat je ego van je wil. Maar met het slachten van een dier heeft dat niets te maken. Dus ik heb dit gebruik nooit begrepen en er nooit aan meegedaan. Ik vroeg weleens aan andere moslims waarom zij wel jaarlijks een dier lieten slachten of met een groep anderen daaraan meededen? ‘Omdat het heel belangrijk is om in de hemel te komen,’ kreeg ik als antwoord. Want de weg naar het paradijs zou heel smal zijn en over een afgrond van vuur leiden. De brug was zo smal als een mes, zo werd me verteld. En als je braaf jaarlijks schapen of geiten had geslacht, dan zou je op de rug van een geit die brug kunnen oversteken. Dat kwam op mij heel opportunistisch over. Eerst jarenlang zo een dier slachten en dan ook nog gebruik maken van het dier als vervoermiddel om in de hemel te komen.

In Mekka, toen ik daar in 1999 was voor de hadj, zag ik op straathoeken resten liggen van slachtdieren (huid, ingewanden en afgekeurd vlees). Het kwam op mij heel respectloos over om de restanten van de offerdieren zo achter te laten.

Toen Ibrahim met Ismael onderweg was naar de offerplaats, waar Ismael geofferd zou worden, kwamen zij de duivel tegen (die toen nog verscheen aan mensen). De duivel probeerde Ismael te beïnvloeden. Hij moest het niet accepteren dat zijn vader wilde gehoorzamen aan zo een idiote opdracht. Deze opdracht kon toch niet afkomstig van Allah zijn? Op een goed moment was Ismael het gezeur van de duivel zat en hij gooide een steen naar de duivel. De steen raakte de duivel in één oog, waardoor de duivel vanaf dat moment aan één oog blind zou zijn, zo luidt het verhaal.

Naar aanleiding van deze gebeurtenis is het de gewoonte dat tijdens de hadj de bedevaartgangers in Mina ook stenen gaan gooien naar een pilaar. De dag ervoor moesten we stenen zoeken en deze in onze zak stoppen om er de dag erna mee te kunnen gooien. Ik heb niet meegedaan met het gooien. Ik schrok van de enorme agressie waarmee er gegooid werd naar de pilaar, met name door mannen. De vrouwen hielden zich meer afzijdig van dit gebeuren. Terwijl de menigte aan het smijten was met die stenen, zag ik een gedeeltelijk ontklede bedelaar op de grond liggen. Hij had een vreselijke ziekte. Het leek of zijn lichaam in staat van ontbinding verkeerde, terwijl de man nog in leven was en met geheven armen naar de voorbijgaande meute omhoog keek. Ik heb nog nooit zoiets verschrikkelijks gezien als deze man met dat loslatende vel. Niemand leek acht te slaan op deze verloren figuur.

Het gebruik van gooien met stenen naar een pilaar heb ik nooit kunnen plaatsen.

Terwijl anderen zeggen dat zij de ervaring van de hadj geweldig hebben gevonden, heb ik die ervaring minder. Veel rituelen kwamen op me over als bijgeloof en niet de kern van het geloof, zoals ik dat beleef, rakend.