Over de legitimiteit van hadith en de documentaire over Khashoggi

Sommigen willen liever dat ik over mezelf schrijf dan dat ik de stukjes van Ahmad vertaal en hier plaats. Ik ben van plan om het beide te blijven doen.

Ik las vandaag een interessant artikel, The Secret History of Hadith: The Prophet Refused it and Abu Bakr Burnt It, waarin de legitimiteit van de hadith (opgetekende overleveringen uit het leven van de profeet) in twijfel wordt getrokken. Enkelen beweren zelfs dat de Profeet zelf tijdens zijn leven verboden heeft om over hem en zijn leven te schrijven en dat alleen de Koran zelf bewaard zou moeten blijven voor de mens als leidraad voor het leven. Ikzelf ben voor deze zienswijze en heb, toen ik nog op facebook zat, in een groep gezeten van gelijkgestemden. Nadat ik de de Koran had gelezen in 1978 was ik overtuigd van de waarheid in dit mooie boek. Zelfs ging ik zover dat ik mij bekeerde tot de islam en al mijn boeken en spullen achterliet in het pand waar ik toen woonde. Ik nam alleen mijn Koran, mijn kleding en een matras mee. Een heel drastisch besluit. Later heb ik me verder verdiept in de islam en het soefisme. Ook heb ik diverse werken met hadith gekocht en gelezen, waaronder alle delen van Buchari. Sommige hadith vormen een bevestiging van wat ook in de Koran te lezen staat of daaruit afgeleid kan worden. Andere kan ik absoluut niet verenigen met wat ik in de diverse vertalingen van de Koran heb gelezen. De Koran heeft mij in 1978 overtuigd om mij te bekeren. Het gevoel dat ik toen had was een gevoel van herkenning en meeleven met hoe het moet zijn geweest voor de Profeet een zijn sahabas (metgezellen). De hadith, die ik veel later las, hebben daar voor mij nooit wat aan toegevoegd. Integendeel brachten deze me aan het twijfelen door hun hardvochtigheid, schijnbare afwezigheid van genade en vooral hun vrouwonvriendelijkheid. Dus dit artikel (misschien wil de lezer het ook lezen? Het is geschreven in het Engels) geeft mij een soort bevestiging voor mijn twijfel over de legitimiteit van de hadith. En dat is altijd fijn.

Minder fijn was de documentaire die ik gisteren zag over het leven als journalist en de uiteindelijke wrede dood van Jamal Khashoggi, ‘Kingdom of Silence‘. Ik zag hem via NLZIet en ik zie dat hij morgen pas wordt uitgezonden op tv. Het is een aanrader om ernaar te kijken en te huiveren voor de manipulaties en huichelarij, die in deze documentaire belicht worden. Ik zei laatst in een stukje dat ik het politieke inzicht heb van een pinda. Ik denk dat ik daar bewust voor heb gekozen. Ik kan er namelijk niet tegen om zoveel onrecht te zien. En dat zie ik, elke keer als ik me toch een beetje verdiep in machtsstructuren. Wat ik gisteren weer zag, bracht mij helemaal van slag.

Hoezo horen en zien we nog zo weinig van de genocide in Jemen, die tot op de dag van vandaag nog voortduurt. En hoezo is het westen dan vriendjes met een natie, die zich schuldig maakt aan oorlogsmisdaden van een gigantische omvang? In hoeverre worden de media gemanipuleerd om bepaalde dingen te verzwijgen? Is die olie dan zo belangrijk? Waar is de ethiek? Waar is het rechtvaardigheidsgevoel?

Dus beter kijk ik naar programma’s zoals ‘de Wasstraat’. Dat is tenminste positief. Dat gaat over iemand die moeite doet om mensen die ver van de arbeidsmarkt afstaan te helpen aan werk. En hij begeleidt hen daarbij ook nog heel goed. Een muggenzifter zou daarvan weer kunnen zeggen dat de baas van de wasstraat ook niet minder wordt van deze goedkope en dankbare arbeidskrachten. Maar dan kan je overal wel wat negatiefs over zeggen. Ik word er blij van dat er nog mensen rondlopen met een goed hart.

6 gedachten over “Over de legitimiteit van hadith en de documentaire over Khashoggi

  1. Je schrijft (o.a.!): “Nadat ik de de Koran had gelezen in 1978 was ik overtuigd van de waarheid in dit mooie boek. Zelfs ging ik zover dat ik mij bekeerde tot de islam en al mijn boeken en spullen achterliet in het pand waar ik toen woonde. Ik nam alleen mijn Koran, mijn kleding en een matras mee.”

    Ik weet dat je hier eerder over hebt geschreven. Maar dit zo lezend denk ik: zou je het missch nog een keer kunnen uitleggen? Ik bedoel: ik heb ook een hoop mooie boeken gelezen maar ik heb me nooit ergens toe bekeerd en alles achtergelaten behalve dat boek, mijn kleding en een matras.
    Ik bedoel het oprecht! Wat was het in de Koran dat je zo betoverde? En.. heb je nooit getwijfeld?

  2. Nee, ik heb nooit getwijfeld. Vond het (heel veel later, toen ik met mensen werkte) soms wel jammer van mijn dure (studie)boeken. Maar de rest (spullen, boeken en LP’s) liet ik gratis achter voor mijn huisgenoten. Ik ging samenwonen op een zolder bij vrienden en had echt alleen die matras en dekens. Ook een koffertje met sieraden, die ik had gekregen van mijn voorgaande vriendje, liet ik achter. Ik voelde op dat moment werkelijk dat alle boeken die ik tot dusver had gelezen in het niet vielen bij wat de Koran bij me teweeg bracht. Ik nam me heel letterlijk voor dat de Koran verder mijn leidraad voor het leven zou worden. En dat is lang zo gebleven, tot ik later andere boeken vond over soefisme, die voor mij ook belangrijk werden.
    Pas de afgelopen paar jaren, na heel veel jaren (we zijn dik 40 jaar verder) ben ik ‘uitgelezen’ over islam en soefisme en lees ik ook weer graag andere boeken.

  3. Dit is zo’n reden waarom ik blij ben wanneer je over jezelf schrijft.
    Ik zou nooit doen wat jij doet/deed (denk ik) maar zo loop ik toch een stapje met je mee.

    • Ik denk dat jij niet de enige bent die dat nooit zou doen. 😄 Ik kreeg ook toen al verbaasde reacties. Mijn eenzame revolutie 😂 verbrandde nogal wat schepen achter me….

  4. Je ‘eenzame revolutie’ ging denk ik wel samen met het intrekken bij een nieuwe liefde.
    Wel iemand die net als jij was gegrepen door de Koran, maar toch ook een ‘nieuwe liefde’.
    Of haal ik nu allemaal dingen door elkaar?

  5. Intrekken bij kennissen met een nieuwe geliefde klopt, maar in mijn liefde voor de islam was ik wel erg eenzaam. De geliefde bleek zijn geloof niet te belijden en daarin was ik jaren erg alleen. Ik kreeg bovendien totaal geen begrip, maar eerder afwijzing van mijn verdere omgeving, van wie ik dan ook steeds verder vervreemdde. Ik had er toen nog geen vermoeden van wat een zware tijd me te wachten stond. Het is echter een keus die ik toen maakte en waarvoor ik zelf de verantwoordelijkheid draag. Met mijn eenzaamheid is het uiteindelijk, na heel veel jaren, goed gekomen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *