Sociale angst?

Zoals ik eerder vertelde, praat ik gemakkelijk met mensen. Vooral met wildvreemden? Maar als mensen wat dichterbij komen vind ik dat ineens moeilijk. Bijvoorbeeld als ze echt een afspraak met me willen maken om elkaar te zien. Dan ligt het vuur ineens wat te na aan mijn schenen. Ik weet niet hoe dat komt. Het is natuurlijk gemakkelijk en vrijblijvend om met een willekeurige vreemde gedachten uit te wisselen. Vaak hoef je je daarbij niet eens aan elkaar voor te stellen. Je babbelt wat en daarna gaat iedereen zijns weegs. ‘Ships that pass in the night’, zoals mijn moeder dat vroeger zo mooi verwoordde. (Alleen had zij het dan over vluchtige liefdes, maar ik bedoel hier vluchtige gesprekjes).
Waarom vind ik het lastig om met mensen een afspraak te maken als ze te kennen geven me te willen zien? Het spontane is weg en vastgelegd wordt ineens dat we elkaar willen zien. Kennelijk ben ik daarvoor dus belangrijk genoeg. Waarom willen we elkaar zien? Wat verwachten we van elkaar? Moet ik nu leuk zijn en interessant en mag ik niet tegenvallen? Als iemand op bezoek komt, moet ik dan zorgen dat ik klaar zit met alles wat die persoon lekker vindt om te eten en te drinken? Het beangstigt het me altijd een beetje als iemand me vraagt af te spreken. Makkelijker wordt het voor me als de persoon zegt problemen te hebben. Als iemand aangeeft mijn hulp nodig te hebben, dan race ik ernaartoe zonder nadenken. Dan heb ik een missie.
Maar zomaar afspreken voor de gezelligheid vind ik echt lastig. Met mijn kinderen is dat geen probleem. Geen gelegenheid is te onbelangrijk voor mij om hun door mij zo geliefde gezichten te zien. Feestjes, begrafenissen  en andere gelegenheden waarbij mensen elkaar ontmoeten vromen voor mij ook geen probleem. Ik hoef me dan niet af te vragen of mijn aanwezigheid gewenst is of niet. Het feit dat ik ben uitgenodigd is voldoende reden om te gaan. Maar dat iemand afspreekt om speciaal mij te mogen zien is kennelijk een ‘eer’ waarmee ik niet kan omgaan.
Het overkomt me vandaag. Anja, een Nederlandse vrouw van de yoga hier die ik al lang niet gezien heb, vraagt me om elkaar vandaag even te zien. Hier in het dorp, terwijl haar dochtertje naar zwemles is. Ze heeft dan een uurtje tijd. Ik schrik er een beetje van, maar besluit dapper door te pakken. Waar is dat zwembad precies en waar wil ze met me afspreken? Ik wacht nog op antwoord en al wachtende bedenk ik me dat het eigenlijk ook best meevalt, die angst. Het is alleen wat onwennig voor me. Dus vanavond rond 17.30 zie ik haar bij een schoenenoutlet, gelegen naast een café.

10 gedachten over “Sociale angst?

      • Ongetwijfeld de kortste reactie ooit.
        Je weet hoe graag ik je, na bijna 45 jaar, weer zou willen zien. In levende lijve wel te verstaan.
        Maar, wetende dat je hier niets voor voelt, kwam ik na het lezen van jouw verhaal niet verder in mijn commentaar dan “Tja…”
        Om nu toch maar een soort van optimisme in stand te houden, zou ik willen stellen dat er in de buurt van Den Haag of Amsterdam ongetwijfeld voldoende schoenen-outlets te vinden zijn die, naast een café gelegen, de mogelijkheid openhouden om elkaar ooit te herontmoeten.
        ????x

  1. Ik herken dat wel.
    Bij mijn mini opera trips ontmoet ik veel mede-operafans die ik vaak al via fangroepen op Facebook ken.
    Ik vind alle ontmoetingen doodeng maar ben intussen gewend aan de ‘babbel in de pauze’.
    Maar ik schrik me dood wanneer iemand zegt/mailt: laten we volgende keer samen eten. Of nog erger: kom bij mij + echtgenoot eten.
    En ik wil jóu ook helemaal niet zien, vind ik óók al eng 😉
    Laten wij maar lekker blijven mailen!

    • @Jeanne Ik wist wel dat jij het zou herkennen. 😉 Maar heb jij ook dat het achteraf vaak meevalt en dat je dan toch blij bent dat je het gedaan hebt? Die stap zetten over je angst heen?
      Ik had trouwens bij Anja achteraf een gemengd gevoel. De ontmoeting had me niet echt energie gegeven, terwijl dat wel het geval was met de ontmoeting gisteren met die twee vrouwen bij ons thuis. Als Ahmad eerst met mij zou hebben overlegd, dan had ik dat hele bezoek niet laten doorgaan. Dan had ik die goede ervaring toch gemist. Dus soms moet ik even door mijn angst heen gedrukt worden.
      En wat ons contact betreft. Wij blijven gewoon lekker mailen. 🙂

  2. Je hebt gelijk, soms valt het mee.
    Maar je herinnert je misschien ook nog dat ik vorig jaar juli ben gaan eten bij twee mannen in München en dat het voor geen meter liep.
    We hadden elkaar echt niets te melden!
    Dat maat me voor nieuwe ontmoetingen met anderen ook weer extra schichtig.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *