Hoofddoek

Het is heel persoonlijk waarom een moslima een hoofddoek draagt of niet. Ik ben nu ruim 35 jaar moslim en bij mij is de doek op en af gegaan. Soms was ik er vast van overtuigd dat ik er één wilde dragen en dan weer juist niet. In dat opzicht ben ik niet zo standvastig geweest als in het belijden van het geloof zelf. Want de islam en de plichten, geboden en  verboden die daarbij horen heb ik vanaf de dag dat ik moslim werd serieus genomen en daarin ben ik onveranderlijk gebleven. Alleen op bepaalde momenten was dit duidelijk af te lezen aan mijn uiterlijk en in andere periodes helemaal niet.
Veel mensen denken dat het dragen van een hoofddoek als doel heeft mannen op afstand te houden. Daar kan best wel een kern van waarheid in zitten, want ik geloof inderdaad dat een vrouw met een hoofddoek een man minder uitdaagt om bijvoorbeeld eens even in haar bil te knijpen. Maar deze interpretatie van het nut van een hoofddoek is voor mij iets te oppervlakkig en banaal. Op mijn leeftijd van 62 jaar hoef ik er ùberhaupt niet meer voor op te passen dat mannen hitsig worden bij het zien van mijn hoofd. Toch dragen ook moslimas van mijn leeftijd en nog ouder hoofddoeken en de betekenis ervan zie ik dan ook veel ruimer.
Van oudsher bedekten mensen hun hoofd als ze bezig waren met religieuze zaken. Dat zien we in vele godsdiensten. In het hindoeïsme, het jodendom, het christendom en de islam zien we dit verschijnsel. Voor mij heeft het bedekken van mijn hoofd dan ook meer te maken met ´ontzag voor het hogere´. Ik zou me bijvoorbeeld niet kunnen voorstellen dat ik in gebed zou gaan zonder mijn hoofd te bedekken. Als ik iemand uit de heilige Koran hoor reciteren terwijl ik blootshoofds ben, dan zou ik het liefst snel iets willekeurigs pakken om snel mijn hoofd te bedekken. Uit respect.
Het altijd en overal met een hoofddoek lopen is voor mij heerlijk, omdat ik me dan voortdurend bewust ben van de nabijheid van Allah. Het lijkt alsof de bedekking van hals en hoofd mij daarbij helpt. Wat mij vaak tegenhield om mijn hoofd te bedekken in een seculiere maatschappij als de westerse, was de reactie die ik zou kunnen oproepen bij mensen in mijn omgeving. Mijn grootste belemmering was altijd ´het niet willen overkomen als iemand die denkt dat ze goed is of heiliger dan een ander´. Ook vond ik dat mensen me vooral moesten beoordelen op mijn gedrag en niet op een duidelijke blijk van een godsdienstige keuze. Dat moest ´in mijn hart zitten´en dat hoefde ik niet te ´showen´ aan anderen. Om die reden ging de hoofddoek op en af al naar gelang mijn levensomstandigheden.
Toen ik moest solliciteren naar werk merkte ik dat ik sneller werd aangenomen zonder doek. En tijdens mijn werk als trajectbegeleider meende ik dat ik laagdrempeliger zou zijn voor mensen met een levenswandel die niet strookte met de islam zonder doek dan met. Intussen wist ik dat dit voor mijn innerlijk helemaal niet speelde. Ik vóel me niet beter dan een ander en met of zonder hoofddoek veroordeel ik mensen niet snel. Alle keren dat ik de doek droeg merkte ik dat niemand daar ooit negatief op reageerde. Het leek alsof ik niets op mijn hoofd had wanneer ik met een niet moslim omging en moslims herkenden me sneller als één van hen, wat ook prettig was. Toch legde ik de doek herhaaldelijk af om hierboven genoemde imaginaire redenen.
In 1996 heb ik bayat gedaan bij sheikh Nazim en dat betekent dat je vanaf dat moment de sheikh aanvaardt als jouw leermeester op je pad naar Allah swta. Het is een soort eed die je aflegt en waarin je trouw belooft. Tot op heden heb ik sheikh Nazim nooit zo duidelijk horen verklaren dat moslima´s buitenshuis hun haar dienen te bedekken als in de kleine sohbet in het vorige bericht. Hij dreigt daarin met schorpioenen en spinnen die ´s nachts zullen komen en aan je zullen knabbelen. Slapeloosheid en een verlies aan levensvreugde zullen je deel zijn als je aan dit gebod geen gehoor geeft.
Ik houd van mijn leermeester en weet dat hij alleen liefde is en nooit wreed, zeker niet voor vrouwen. Ik denk dat zijn krachtige gebod en de daarbij geuite dreigementen moeten gezien worden als die van een moeder die haar kind waarschuwt om niet te dicht bij het water te gaan. Soms is een krachtig dreigement nodig om bepaalde vrouwen te laten beseffen hoe belangrijk het gebod is. Voor mij hoefde het niet zo krachtig gezegd te worden. Ik had het alleen nodig dat iemand mij de zekerheid gaf en de toestemming. Ja, ik mag een hoofddoek dragen. Ja, ik mag best uitkomen voor mijn geloof dat helder is als een stralende zon en waaraan voor mij geen twijfel is. Ja, de hoofddoek is als een kroon op het hoofd van de moslima. Niet dat zij zich een koningin zou moeten voelen. Nee, zij mag er trots op zijn dat zij een dienaar mag zijn van de Ene en dat mag een ander best weten. We zijn allemaal schepselen van de Ene.

2 gedachten over “Hoofddoek

  1. Hema ontslaat uitzendkracht wegens hoofddoek
    08/03/2011 om 08:34
    Het gaat om een jonge Limburgse vrouw, geen allochtoon. Volgens het CGKR gaat het mogelijk om discriminatie.
    Hema ontslaat uitzendkracht wegens hoofddoek
    © Thinkstock
    De Hema-vestiging in Genk heeft een uitzendkracht – een jonge Limburgse vrouw, geen allochtoon – ontslagen omdat er zoveel klachten waren binnengekomen over haar hoofddoek.
    Dat melden De Standaard en Het Nieuwsblad dinsdag.
    “Toen de vrouw bij ons kwam werken, had ze nog geen hoofddoek op”, zegt woordvoerster Judy op het Veld in de kranten. “Pas later heeft ze gevraagd om dat wel te mogen doen. De winkelleiding gaf haar daarvoor de toestemming, maar er kwamen veel negatieve reacties van klanten. Daarop werd haar gevraagd die hoofddoek af te doen, maar ze weigerde dat. Daarna hebben we beslist de overeenkomst stop te zetten.”
    De jonge vrouw had een contract bij het uitzendkantoor Randstad en werkte al een tijdje bij Hema in Genk.
    Jan Denys van Randstad, bevestigt haar ontslag. “Er waren blijkbaar zowel interne als externe klachten over deze hoofddoek”, zegt hij. “Onze klant, in dit geval Hema, heeft daarop de autonome beslissing genomen om haar contract niet te verlengen. Daar kunnen wij als uitzendkantoor niet in tussenkomen. De klant bepaalt zelf de criteria om het contract met mensen stop te zetten.”
    Discriminatie
    Het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding (CGKR) hoedt er zich voor het ontslag zomaar af te doen als discriminatie op basis van geloofs- of levensbeschouwing. “Daarvoor kennen we de feiten onvoldoende,” zegt directeur Jozef De Witte. “Dat vergt verder onderzoek.”
    Het Centrum gaat voorlopig zelf geen stappen ondernemen. De Witte: “Het gaat hier om een individueel slachtoffer. Het komt haar toe met ons contact op te nemen”.
    Volgens De Witte zijn er wel redenen om aan te nemen dat het om discriminatie gaat. “Een werkgever kan of mag niet ingaan op discriminerende vragen van klanten,” aldus De Witte. “Dat geldt voor Hema, maar evenzeer voor Randstad.”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *